U vraagt, wij draaien
Zoals ik eerder al zei: je hebt mensen die compleet andere dingen doen met hun geld dan wat "normaal" geschat wordt, maar dan op andere vlakken heel hard besparen of juist niet. Als ik me niet vergis was het rammstein die het voorbeeld aanhaalde van een familie die een speedboot had gekocht, maar wel elke dag boterhammetjes met confituur moest eten omdat ze anders de naft niet konden betalen en de boot dan weer 364 dagen per jaar in de garage te moeten laten staan. Hoewel ik het zelf totaal nooit zo zou doen, heb ik nog wel respect voor die mensen. Als zij nu gelukkig zijn met die speedboot en zonder morren elke dag boterhammen eten om de benzine te kunnen betalen is dat toch mooi voor hen, laat hen dan. Het grote probleem met dat mens echter is dat zij fundamenteel op iedereen jaloers is. Zij is jaloers op mensen die een kast van een huis hebben, maar met een occasiewagen rijden. Zij is even jaloers op mensen die in een rijhuisje wonen, maar wel rondrijden met een dikke Porsche. Het grote probleem is dat zij álles wil en dat is financieel niet haalbaar voor een gezin met een vrij gemiddeld inkomen.
Een goed voorbeeld daarvan dat vandaag opnieuw de kop opstak, waren de nieuwe gordijnen die ze in hun veranda van 2 miljoen hadden hangen. Dit zijn de goedkoopste rolgordijnen die je je kunt inbeelden, uit een heel dun stofje en met een simpel systeem om ze naar beneden te rollen, niks automatisch of nul de botten. Ze zei dan een keer of drie, vier dat "ze goedkoop zijn en niet zo mooi als die van jullie". Wat ze dan probeert te doen, is ons een schuldgevoel aan te kweken, maar waarom?
Wel, mijn vader runt een winkel in binnenhuisdecoratie en verkoopt naast verf en behangpapier ook gordijntjes in alle vormen en maten. Zij komt de winkel binnen en begint naar de duurste modellen te vragen met automatische besturing, sensors en dergelijke meer. Mijn vader begint dit allemaal op te schrijven, maar waarschuwt haar wel dat dat allemaal bijzonder veel zal gaan kosten. Hij geeft goede vrienden en kennissen wel een kleine korting, maar kan nu ook niet de helft van de prijs er vanaf gaan kloppen, hij moet er tenslotte ook nog iets aan verdienen en als hij er geen winst op kan maken, verkoopt hij het niet. Zij krijgen de eindafrekening te zien en besluiten om toch maar niet voor deze modellen te gaan.
Uiteindelijk blijkt dat ze naar het dichtstbijzijnde winkelcentrum geweest zijn en daar (laat ons eerlijk zijn) de goedkoopste brol gekocht hebben die ze konden vinden en dus natuurlijk ook zeer weinig geld uitgegeven hebben. Nu bleven ze telkens weer zeggen hoe goed ze daar geholpen zijn en hoe weinig het kostte, terwijl mijn vader heel goed wist dat hij dezelfde goedkope crap aan veel lagere prijs had kunnen aanbieden, zelfs exclusief korting. Zo kan iedereen het natuurlijk: komen vragen om het duurste model gordijn dat er te vinden is, dan elders buiten ons weten om wat goedkope brol gaan bijeenscharrelen en ons dan proberen wijs te maken dat zij geen grote eters zijn. Ja, kom op even. Zij verwacht kennelijk dat wij haar zo'n vette percent gaan geven op die peperdure gordijnen dat zij qua prijs even goedkoop zou uitkomen als de dingen die ze nu hangen heeft. Helaas, voor het geld dat je maar KAN uitgeven aan deze gordijnen (lees: niet WIL, maar wat mogelijk is binnen de grenzen van je financiële situatie als je ver boven je stand leeft) kun je alleen goedkope spullen vinden en dat doet haar flink pijn.