voor de volgende keer?
ben 26 jaar. Jeugd en vormingsjaren zijn voorbij, dus op dat vlak komt er geen 2de keer.
Er is me al zoveel keer gezegd dat ik niet mag kijken naar het verleden en nu moet leven, maar als je zo bij het minste van muziek of emotie of weet ik veel wat, terug denkt aan die verloren jaren, aan alles wat anders moest, alles wat ik gemist heb. Ik had heel men jeugd een angststoornis, nu nog steeds, maar laatste tijd zoveel knagende gevoelens, over hoe graag ik het anders had gezien. Hoe ik graag meer uitbundiger was geweest, socialer, actiever, minder bang, maar altijd werd ik afgeremd, gehinderd. En die jaren waren zo belangrijk voor de vorming van de rest van je leven. Want nu blijft er gelijk gewoon een gat over.. een leegte.. en ik heb schrik voor wat de toekomst brengt. Je hebt zo van die ouwe mensen die zo 80 zijn en zeggen da ze hun leven vergooid hebben en niets gedaan hebben. Wel ik heb nu al da gevoel. En ik weet dat ik daar nu al tegen in moet gaan, maar ik weet niet hoe of met wat.
Hier thuis zeggen ze dat ik veel te veel na denk, maar dat ligt in mijn aard. Ik wil altijd weten hoe en waarom iedere emotie in mekaar zit en waarom ik ze exact voel. Zal wel aan men hooggevoeligheid liggen.
Heb jij daar nooit last van?
wat zit er nog bij?
Ik baal er nog steeds van.
