Moest het zo gemakkelijk zijn...

Mja, ik heb ook het gevoel dat het nieuwe gezin wordt voorgetrokken, maar daar kan ik toch niks aan veranderen. Wat mij betreft kan iedereen hier thuis doodvallen, ik probeer alleen een voetje tussen de deur te houden na de verhuis, omdat ik mijn kleine broertje nog wil kunnen zien. Om hem maak ik mij vooral zorgen. Ik heb het altijd voor hem opgenomen wanneer hij weer eens op de 2de plaats kwam (al is het hier eerder 4de of 5de plaats). Vanaf ik weg ben heb ik daar dus minder vat op, ik denk dat dit ook de reden was dat ik het hier zo lang heb volgehouden. Maar ik kan het gewoon echt niet meer trekken...
Onlangs vroeg mijn broertje wat nieuwe t-shirts, omdat hij al een week met dezelfde rondliep en hij is ferm gegroeid de laatste tijd en kleding wordt nu eenmaal te klein. Mijn pa heeft daar meteen ambras over gemaakt tegen hem, want 'kinderen kosten al zoveel geld en hij heeft geen geld'. Hij heeft zo hard mentaal op die kleine zitten inhakken tot hij huilend naar zijn kamer is gegaan. Maar mijn vader kan diezelfde week dan wel op vakantie gaan naar het buitenland met zijn nieuwe vrouw... Dus daar is dan wel geld voor? Zijn biologische moeder kijkt er ook niet naar om. Ik ben zelf t-shirts gaan halen met de inkomsten uit mijn bijverdienste. Ik heb hem ook op het hart gedrukt dat als hij iets nodig heeft, hij mij altijd mag bellen. Maar ik denk dat hij ook niet zal blijven na zijn 18de, dat is nog 4 jaar. Ik denk dat hij het na die 4 jaar ook wel zal gehad hebben en vertrekken. Tot die tijd hou ik mijn hart vast en ga ik proberen (vanop afstand) hem zo goed mogelijk te ondersteunen. Ik hoop dat het gewoon niet zal reflecteren op zijn zelfbeeld.
Ik kruip met een biertje en mijn saffen in den tuin, frisse lucht nodig. Even ontstressen!