Drakinus zei:
Recipe4hate zei:
) was. En daar startte mijn roekeloze rit richting vagevuur mee. "Euhm nee, dat is niet mijn naam hoor. Maar ik ben wel Els" en daarmee ontkende ik dus om te beginnen mijn achternaam, al nam ik de woorden niet letterlijk in de mond. Ik wist dat dit fout ging aflopen en meestal als ik voel dat ik fout bezig ben, het schaamrood op mijn wangen voel opkomen, dan maak ik het erger. De vrouw een beetje verbaasd: "Is dit niet de nummer 0479?", waarop ik bevestig dat die 4 cijfers correct zijn, maar dat er veel mensen rondlopen met die eerste 4 cijfers. Alsof ze door de telefoon kon zien dat er een groot zwart kruis op mijn voorhoofd werd gekerfd, groef ze nog wat dieper en begon ze mijn (IRL echt) adres te dicteren. Eindigd met de vraag: "Zijt gij niet Els Verbeeck uit Landen?". Drakinus zei:Ik heb het 1 malig voorgehad dat de achterburen hun honden blaften tot 4 uur snachts toe, in de zomer moeten de vensters open, heb een berichtje aan de mensen gegeven dat dat niet aangenaam is voor de omwonenden die vroeg opmoeten. Het heeft nog een week geduurd, en daarna hoorde ik ze niet meer.
Het scheelde niet veel of ik had echt eens naar de politie gebeld...
Ik kan veel verdragen maar mij snachts elke nacht wakker maken met geblaf, alst zo warm is
Daar kunnen die honden niets aan doen, maar de buren mogen toch wel rekening houden met de omwonenden he..
Mus zei:Voorgeschiedenis: in oktober ben ik met een vriendin naar de film geweest en daar kon ge een prijs winnen van Tupperware. Ik had daar dus mijn mail en gsmnr opgegeven (tsjaaaaah).
Maar dus gisteren kreeg ik voor de zoveelste keer een oproep van een onbekende nummer, zonder dat ze een voicemail achterlieten. Via internet kwam ik op een nummer terecht van ene Omer uit Tienen. Ik ken helemaal geen Omer uit Tienen.
Ik besluit ze op te bellen met het idee te achterhalen waarom die mensen mij altijd proberen bellen. Na de eerste hallo kom ik meteen te weten dat het gaat om die beruchte tupperware vrouw van in oktober. Nadat ik eerst haar gsm nummer al maanden aan het negeren ben, belde ze me nu via haar vaste lijn. Ik zakte door de grond, want ik wist dat mij weer een poging stond te wachten om ze creatief af te schepen, omdat ik het lef niet had om ze rechtuit te zeggen dat ik geen interesse meer had in haar show.
Ze vroeg me of ik Els Verbeeck (fictieve naam
Ik had toen twee opties: toegeven dat 'Verbeeck' wel mijn achternaam was en dat ik 1 minuut daarvoor serieus had staan liegen OF de boel nog erger maken. Ik koos resoluut -en tegen beter weten in- voor dat laatste: "Nee, dat is fout. Ik ben Els uit Leuven". De twijfel en schaamte trilde door mijn stembanden, maar het was nu officieel.volledig.om.zeep. Die vrouw voelde uiteraard dat er iets niet klopte, ze had mij ergens rond maart nog aan de lijn gehad op dit nummer. Ik hoorde de verontwaardiging in haar stem en voegde deze doodsteek er gekrenkt nog aan toe: "Mevrouw, ik ga me toch ECHT niet voordoen als iemand anders hè?" en houd de telefoon verder van mijn oor, in de hoop dat hij magisch in rook opgaat. Realiserend dat ik dit nooit meer recht getrokken kreeg, het groeiend en loodzware besef dat Karma mij serieus in mijn gezicht gaat slappen als ze de kans krijgt, maakte mijn laatste struisvogel-it-didn't-happen-poging compleet erover. Ik neem de telefoon terug aan mijn oor en zeg: "Mevrouw, ik zit in de auto, ik ga u op bluetooth zetten", *klik* ik leg af.
COMPLEEEEEEET BESCHAAMD over mijzelf heb ik dus die telefoon afgelegd. Ik dacht: als er nu een grote stier uit de lucht valt, recht op de vooruit en in mijn mond kakt, WEL ik heb het verdiend! Ik had al besloten dat ik mijn excuses moest aanbieden, alleen de manier waarop was nog een opgave. Moest ik mij excuseren over mijn schizofrene zelf? Kwam ik recht van de psychiater? Of had iemand net mijn telefoon gestolen en had ik hem TOEVALLIG na een kwartier wonderwel terug gevonden en gezien dat ik een gemiste oproep had? "Nee mevrouw, ik heb niet net met u gebeld, dat was vast de dief". Haar opbellen durfde ik niet meer, dus ik heb na een kwartier een sms gestuurd. Met mijn excuses en dat ik nogal onhandig had gereageerd, puur omdat ik niet durfde zeggen dat ik geen interesse meer had. Ik voegde er nog aan toe dat het toch wel stom van mij was.
Ik heb mijn gsm neergelegd en hoopte een beetje dat onze familiaal aangelegde Alzheimer mij ff kwam helpen. TSJING, na een kwartier kreeg ik een smsje terug. Mijn vriend mocht het voorlezen, want ik durfde zelfs niet kijken :'). Ze was superlief, vond het fijn dat ik haar op z'n minst toch nog een smsje had gestuurd en zei dat het geen probleem was dat ik geen interesse meer had.
Les geleerd: draai niet zo rond de pot, durf mensen afschepen maar gebruik op z'n minst de waarheid :').
Mus zei:Voorgeschiedenis: in oktober ben ik met een vriendin naar de film geweest en daar kon ge een prijs winnen van Tupperware. Ik had daar dus mijn mail en gsmnr opgegeven (tsjaaaaah).
Maar dus gisteren kreeg ik voor de zoveelste keer een oproep van een onbekende nummer, zonder dat ze een voicemail achterlieten. Via internet kwam ik op een nummer terecht van ene Omer uit Tienen. Ik ken helemaal geen Omer uit Tienen.
Ik besluit ze op te bellen met het idee te achterhalen waarom die mensen mij altijd proberen bellen. Na de eerste hallo kom ik meteen te weten dat het gaat om die beruchte tupperware vrouw van in oktober. Nadat ik eerst haar gsm nummer al maanden aan het negeren ben, belde ze me nu via haar vaste lijn. Ik zakte door de grond, want ik wist dat mij weer een poging stond te wachten om ze creatief af te schepen, omdat ik het lef niet had om ze rechtuit te zeggen dat ik geen interesse meer had in haar show.
Ze vroeg me of ik Els Verbeeck (fictieve naam
Ik had toen twee opties: toegeven dat 'Verbeeck' wel mijn achternaam was en dat ik 1 minuut daarvoor serieus had staan liegen OF de boel nog erger maken. Ik koos resoluut -en tegen beter weten in- voor dat laatste: "Nee, dat is fout. Ik ben Els uit Leuven". De twijfel en schaamte trilde door mijn stembanden, maar het was nu officieel.volledig.om.zeep. Die vrouw voelde uiteraard dat er iets niet klopte, ze had mij ergens rond maart nog aan de lijn gehad op dit nummer. Ik hoorde de verontwaardiging in haar stem en voegde deze doodsteek er gekrenkt nog aan toe: "Mevrouw, ik ga me toch ECHT niet voordoen als iemand anders hè?" en houd de telefoon verder van mijn oor, in de hoop dat hij magisch in rook opgaat. Realiserend dat ik dit nooit meer recht getrokken kreeg, het groeiend en loodzware besef dat Karma mij serieus in mijn gezicht gaat slappen als ze de kans krijgt, maakte mijn laatste struisvogel-it-didn't-happen-poging compleet erover. Ik neem de telefoon terug aan mijn oor en zeg: "Mevrouw, ik zit in de auto, ik ga u op bluetooth zetten", *klik* ik leg af.
COMPLEEEEEEET BESCHAAMD over mijzelf heb ik dus die telefoon afgelegd. Ik dacht: als er nu een grote stier uit de lucht valt, recht op de vooruit en in mijn mond kakt, WEL ik heb het verdiend! Ik had al besloten dat ik mijn excuses moest aanbieden, alleen de manier waarop was nog een opgave. Moest ik mij excuseren over mijn schizofrene zelf? Kwam ik recht van de psychiater? Of had iemand net mijn telefoon gestolen en had ik hem TOEVALLIG na een kwartier wonderwel terug gevonden en gezien dat ik een gemiste oproep had? "Nee mevrouw, ik heb niet net met u gebeld, dat was vast de dief". Haar opbellen durfde ik niet meer, dus ik heb na een kwartier een sms gestuurd. Met mijn excuses en dat ik nogal onhandig had gereageerd, puur omdat ik niet durfde zeggen dat ik geen interesse meer had. Ik voegde er nog aan toe dat het toch wel stom van mij was.
Ik heb mijn gsm neergelegd en hoopte een beetje dat onze familiaal aangelegde Alzheimer mij ff kwam helpen. TSJING, na een kwartier kreeg ik een smsje terug. Mijn vriend mocht het voorlezen, want ik durfde zelfs niet kijken :'). Ze was superlief, vond het fijn dat ik haar op z'n minst toch nog een smsje had gestuurd en zei dat het geen probleem was dat ik geen interesse meer had.
Les geleerd: draai niet zo rond de pot, durf mensen afschepen maar gebruik op z'n minst de waarheid :').
Jepjep zei:
