En mijn pa is ook zo met dieren, toen ik als klein kind om de twee weekends of maand een dag (of later een weekend) naar hem moest gaan, was het ook om de haverklap een ander dier. En als ik dan vroeg wat is er gebeurd met die hond of met die kat, dan is het plots van... ja ze is weggelopen, en ik was daar als kleine jongen nooit goed van, omdat ik dat thuis nooit zag. Thuis hadden we drie dieren. Een grote hond, en nadat die stierf later een poes en dan nog eens later een chihuahua, maar omdat ze gescheiden zijn, leven de chihuahua en de poes niet meer tesamen, maar er zit daar nu wel een vogel, omdat mijn oma er niet voor kon zorg dragen. Dus drie - vier dieren die ik bewust heb meegemaakt. En ik ben eigenlijk eens aan het twijfelen of we vissen hebben gehad. Ik denk dat we heel lang geleden vissen hadden. Maar dan moet ik echt super klein geweest zijn (4-5 jaar). Ik moet wel zeggen, ik vind zo een vogel echt irritant, ik kan er niet aan doen maar ik vind het zielig dat dat een hele dag in zijn kooitje moet zitten, en ik zeg tegen mijn ma dat ik daar niet tegen kan, en mijn ma zegt dan van maar ja, ik kan dat kooitje open doen, die vogel zal niet wegvliegen, want de vleugels zijn eraf geknipt... Dat had ze beter niet gezegd. En ze rookt dan in het bijzijn van die vogel en die hond... En ik geef daar altijd commentaar op, maar ze luistert zij gewoon niet, en ik haat het. Als ik zeg dat het éénrichtingsverkeer is in de straat waar ik woon, toch gewoon haar zin doordrijven en in de verkeerde richting rijden. Ook al zeg ik dat ze al mega veel boetes hebben gegeven. En ik ben dan echt kwaad voor zo een dingen. Die vogel is één van de redenen waarom ik daar bijna nooit nog ben. En ook altijd vies eten gaan kopen in de winkels. Ik schaam me gewoon in haar plaats voor wat ze allemaal koopt in de winkel, en ze begrijpt dan niet waarom ik dat allemaal niet moet hebben, en ik heb dan zoiets van: "heb je je uw eigen al eens bekeken". Je bent gewoon mega dik. Ik wil gewoon nooit zoals haar worden. En sowieso ja, ik heb daar gewoon niets nog aan. Echt niets meer aan. Wat moet je daar tegen gaan zeggen. We hebben geen gemeenschappelijke interesses. Ik geef niet om haar. En ik verwijt haar extreem veel dingen die ze me gelapt heeft toen ik haar woonde (m.b.t. mijn pa dan vooral, of dat ze nooit tegen de onredelijke eisen van mijn andere ma inging). Maarja, dat roken in bijzijn van die dieren, daar kan ik echt niet tegen. Of me bewust anders noemen zoals ik noem omdat mijn echte naam die mijn pa gegeven heeft te lelijk is, en dan altijd zo kinderachtig behandelen.
En ja, het is nu minder erg qua dieren bij mijn pa en zijn vriendin denk ik. Ze hebben nu vier kinderen, maar ik weet het niet of ze goed genoeg voor de dieren zorgen. Ik denk dat één van hun katten trouwens vergiftigd waren een paar jaar geleden (en dat is waarom ik daar zo een angst aan heb), maar ik heb wellicht te snel een band met dieren. Dieren hebben ook geen woorden nodig om je te verstaan, en oordelen niet. Ik weet nog dat ik eens aan het lopen was s'nachts, en er was een kat echt me aan het achtervolgen (op moment dat ik niet loopte), en ik heb me wat gaan zitten, en wat water gegeven enzo, en die zat echt voortdurend mijn benen te aaien en zo (wat me zelfs bang maakte), en ja ik heb die kat nooit meer gezien erna. Maar ik dacht even van als dat gewoon een wilde kat was, dat gewoon in huis te nemen, maar ja ik ging er van uit dat het een huiskat was. Ik krijg al de kriebels wanneer ik hoor trouwens dat mensen hun katten gewoon vrij op straat rondlopen. Mocht er geen straten zijn, ik zou akkoord gaan, maar met al die auto's, no way of my life. Ik zou nooit nog op mijn gemak zijn (voor zover ik dat al ben).
