Ik voldoe trouwens aan de voorwaarden voor een uitkering van gehandicapten (door die autisme diagnose), en behaalde de nodige punten voor een speciale uitkering die ik dan (ik neem aan) mijn hele leven ontvang indien ik dat wens, maar ik weiger om daarop beroep te doen, om dat het dan helemaal om zeep is met mijn eigen waarde en sociaal isolement (of mensen waar ik iets aan heb, want al mijn "vrienden" zijn egoisten die enkel maar iets willen doen als het hun uitkomt, en ik zou maar al te graag een andere vriendenkring hebben. Mijn oorspronkelijke post verwees ook daarnaar namelijk dat ik gehoopt een nieuwe kring gevonden te hebben waar ik nieuwe mensen zou leren kennen, maar dat een eerste kennismaking eigenlijk behoorlijk tegenviel, en ik alweer afgeschrikt was door het engagement die men verwachtte van ik. Wat de plotse link is met mijn financiële situatie, begrijp ik niet. Ik heb al gezegd dat ik heel veel spijt had dat ik één job had moeten afzeggen die ik echt wou doen (doordat ik een afspraak had met iemand die als ze haar werk grondig had gedaan, niet eens had gemoeten), en dat ik nu wacht op een nieuwe aanbieding. Die speciale uitkering is voor mij een noodoptie als het echt niet gaat, maar dan open ik een euthanasieprocedure (of neem ik mijn conclusies en wacht ik die slopende procedure niet af).
Ik ben ervan overtuigd dat ik talent had/heb Ik weet niet of de diagnose juist is, maar als ze juist is ben ik wel overtuigd dat het in bepaald opzicht een voordeel is, alleen helpt de maatschappij niet in de weg die je aflegt, en is het een tijdrovende traject (terwijl het veel korter kan voor mij) waar ik me niet voldoende voor kan motiveren. En inderdaad, het zou een schande zijn als ik met mijn talent iets zou doen waar mijn gebreken nog het meest parten spelen, en mijn talenten totaal niet worden uitgespeeld (en dat zijn er heel wat, en ja ik ken niet alleen mijn zwaktes maar ook mijn sterktes en ja ik doe niet aan valse bescheidenheid. Ik ben tot heel wat in staat), terwijl het bovendien sociaal nog veeleisend is. Ofwel heb ik te weinig zelfvertrouwen om het te ondernemen en maak ik me zelf allemaal dingen wijs (mede door wat anderen jarenlang zeggen, of jullie hier), want jullie zeggen dat jullie me moeten onderhouden en dat ik iets moet bijdragen, maar tegelijkertijd ben ik ook rijp voor de psychiatrie en weet ik veel wat. Ik vraag me eigenlijk af of jullie jezelf wel bezig horen, en los van alles omtrent mij, jullie überhaupt lezen wat een groot deel van jullie soms poneren her en der op dit forum. Jullie kunnen misschien mijn geestelijke toestand in vraag stellen, maar soms stel ik die van jullie met momenten ook in vraag. Ik functioneer misschien niet genoeg in deze maatschappij of niet naar behoren. Maar het is ook deels de fout van de maatschappij dat iemand met mijn talent niet op de juiste plaats belandt, en het is nog veel meer de fout van de maatschappij (en al zeker niet mijn fout) dat mijn gezinssituatie zo slecht werd aangepakt. En die mening is ook mijn pa toegedaan, nochtans een hardwerkende mens, misschien zelfs van alle mensen die ik zelf ken de meest hardwerkende van allemaal (die van 6-7 uur al voort is, en pas thuiskomt rond 8-9u, en bovendien veel in weekenden werkt, en amper zijn kinderen ziet), terwijl hem voortdurend onrecht werd aangedaan, en hij met het verhaal naar de media wou stappen (en bovendien nog sterk politiek getint, omdat het de carrière van één bepaalde politicus volledig om zeep kan helpen, voor zover hij die nog heeft). Het is zijn workaholic behavior die ervoor gezorgd heeft dat hij indertijd toen ik 2-3 jaar jong was nooit de problemen heeft gezien of ze ontvluchtte, al heeft hij zelf ook fouten gemaakt en dat ziet hij ook wel in en draagt hij nog steeds de gevolgen van.
En ja, sorry als ik te weinig mijn teksten structureer (omdat ik nooit weet hoeveel ik neerzet), ik de haakjesziekte ken, te veel voegwoorden vergeet of niet voldoende in alinea's opdeel. Eerstewereldproblemen die allemaal vallen op te lossen door mijn teksten na te lezen en te corrigeren.
.