In het middelbaar enkele jaren met een bepaald persoon in de klas gezeten waarvan ik altijd wel doorhad dat ze een serieuze boon voor mij had. Ze zag er toen al niet slecht uit, maar had een heel speciaal karakter en dus niet echt 'populair' in de groep. Ik denk dat ik een van de weinigen was met wie ze af en toe optrok en die iets meer van haar achtergrond wist. Onze achtergrond was nogal vergelijkbaar en daarmee hadden we wel een tamelijk goeie 'band'. Destijds had ze wel duidelijk gemaakt dat ze eventueel iets meer wou, maar ikzelf was compleet lomp qua vriendinnekes op die leeftijd (16/17/18 jaar).
Daarna is zij ver weg gaan wonen en hadden we weinig contact, behalve af en toe via Facebook. Tot ze op een bepaald moment nogal veel stuurde en tamelijk flirterig was terwijl ik zelf ik een relatie zat toen, en ik dat wat heb afgeblokt. Tot ze op een gegeven moment compleet van de radar verdween en ik er 2 jaar niks meer van hoorde.
Nu sinds kort heeft ze terug FB en had ze me toegevoegd. Ik was best content om te zien dat ze nog leefde, en het op't eerste zicht goed stelde. Tot dat plots bleek dat ze ondertussen ne kleine had van een jaar oud, en de vader nog voor de geboorte foetsjie was. Nu, heel chique dat ze een kind al meer dan een jaar alleen opvoed en dat eigenlijk heel goed doet, maar toch voelt het altijd vreemd als ik er iets van zie.
Maar nu is die dus terug constant contact aan het zoeken (ben zelf ook vrijgezel sinds enkele maanden), en ben ik vrij zeker van m'n stuk dat ik geen relatie ga starten met iemand die al een kind heeft (ik ben midden de 20 voor de duidelijkheid). Maar ze stuurt wel om de zoveel dagen foto's en die ziet er zoooo goed uit. En eigenlijk smelt ik wel iedere keer, want eigenlijk ziet ze er uit als de knappe moeder aan de schoolpoort, maar dan nog net iets beter. En alles klikt ook heel goed, maar de gedachte van 'ne kleine van een ander' lukt gewoon echt niet. Ondanks dat ik zelf een heel grote kinderwens heb, maar pas binnen een jaar of 5 ofzo
