knight-rider
Legacy Member
Op zich is dat nog niet zo raar.puni zei:https://pers.leuven.be/stad-leuven-...0FBcWK8LH4AnTGt47AJm3PURAFEwl4D2kXG5W0Mw1Tw4#
Kruispunten waar fietsers rechtdoor door het rood mogen rijden, ik ben benieuwd.
Wat is wel raar vind is die "en/of" in het zinnetje "Tot slot selecteerde de stad twintig kruispunten waar fietsers op een veilige en wettelijke manier door het rood rechtdoor zullen kunnen rijden en/of rechts afslaan."
Als daar enkel "of" stond dan zie ik geen probleem.
Bij sommige kruispunten heb je maar drie ipv vier straten die op het kruispunt uitkomen en dan kan je aan 1 kant dus perfect rechtdoor door het rood rijden als er daar geen straat van rechts komt.
Een voorbeeld daarvan is het kruispunt van de Havenkant met de Vaartstraat in Leuven.
. 
) uit elkaar na jaaaaren de naam koppel al niet meer waard te zijn, moeder die zich opsloot in haar eigen kamer en die constant kwaad was op mijn vader en ook op mij voor t minste, iets blijven drinken na een tennispartij/les, kwaad, spontaan beslissen om is bij wat vrienden langs te gaan of vice versa vrienden die spontaan langskwamen hier, kwaad, niet genoeg braaf naast haar in de zetel zitten, kwaad, te veel op de pc zitten, kwaad, enfin voor echt ALLES wel een reden vinden om kwaad te worden, kan mij nauwelijks een gelukkige moeder herinneren etc etc... . En dat is de laatste jaren verergert door de zwakke relatie tussen mijn beide ouders dan nog. Ik spande zogezegd ook altijd samen met mijn vader terwijl ik er altijd een zaak van gemaakt heb om te beseffen dat mijn ouders mijn ouders zijn en dat ik er niet zomaar één mag voortrekken of achteruit schuiven. Maar zij had NOOIT een probleem hoor, het waren altijd ik en nog veel meer ons vader die de onmensen waren, dat ze misschien een agressieprobleem (niet fysiek dan overigens dat weten mijn beide ouders overigens goed genoeg dat ik bij fysieke aanranding gewoon even hard terugsla) had of emotioneel wat onstabiel was en ze best hulp zocht heb ik één keer voorzichtig proberen aanbrengen resultaat is dat ik minstens een aantal weken maar ik vermoed langer, in de weekends als ik thuiskwam van Leuven (en mijn ouders dus vijf dagen niet zag) beeld zonder klank had en een gezicht tot op de grond. Vragen stellen of proberen het gesprek op gang te brengen helpt dan niet tot het moment waarop zij beslist "nu heeft hij genoeg afgezien" en dan is het subliem gelukkig zijn voor een halve dag en koffiekoeken halen van bij den bakker om te laten zien er is niks gebeurd en/of zie is hoe blij en vergevingsgezind ik ben. Het feit dat ze één jaar langer moest werken was ook een énorm drama, dagenlang voor zitten wenen alleen afgesloten op de kamer, kwam er enkel uit om snel eten te nemen en (ironisch genoeg) om te gaan werken, uiteindelijk kon ze toch in dat jaar in december al op pensioen (op haar 60ste dan nog... zo extreem laat is dat niet) en op pensioen betekent klagen dat ze alleen zit toen we nog samen woonden met drie (en twee van de drie wél moesten/mochten gaan werken). Ondertussen wonen we alle drie apart (alé ik samen met de vriendin ons vader ondertussen ook stillekes aan met een nieuwe vriendin) en uiteraard kom ik véél te weinig (nu met de corona werk ik nauwelijks of anders van thuis dus tijd genoeg en kom ik minstens twee keer per week en zij vaak één keer middageten of avond eten hier) gaat ze kapot aan het alleenzitten (ze heeft vriendinnen genoeg die ze altijd al enorm anders behandelde dan mij) ben ik een slechte zoon, ... . Ze heeft ook al eens gezegd ja dan moet ik mij maar ophangen onlangs en dat klinkt misschien hard, maar ik heb daar gewoon op geantwoord ja als u leven zo door en door slecht is en uwe zoon ook voor niks deugt dan blijven er niet veel opties over zeker? Waarna ze zich excuseerde zowaar voor haar uitspraak!