Mijn schoonouders.
Wij willen een huis kopen. Het geld hiervoor is puur ‘wettelijk’ gesproken van mij, het is mijn erfenis. Mits voldoende tijd zouden we een ok huis moeten kunnen kopen.
Mijn schoonouders hadden voor een huis gezegd ‘awel, als je dit huis neemt dan woon je niet ver uit de buurt, we zullen een stukje bijleggen’. Ik had hier niet om gevraagd, ik was niet uitzonderlijk verknocht (was al niet meer het huis met de verborgen gebreken) maar bon, vriendelijk, dank u.
De letterlijk dag er na ‘goh nee, eigenlijk zien we het toch niet zitten’. Tja, jammer maar niks verloren.
Nu hebben ze exact hetzelfde weer gedaan maar nog een stapje verder: ze sturen zelf een huis door dat een stuk (50k) boven ons budget is maar echt perfect. Ze boden aan om de 50k bij te zetten. (Ter verduidelijking: dit kunnen ze perfect, dit is geen effort voor hen). Gaan kijken naar huis, kinderen dan ook gaan kijken naar huis. Echt super.
‘Goh ja sorry maar uw schoonma vindt dit huis mooier dan het hare, we zien dit toch niet zitten’.
Ik heb nooit om hun hulp gevraagd, aangenomen want het zijn de ouders van mijn man en niet aannemen is een stortgolf aan gezaag. Ik wil nu gewoon terug huizen zoeken binnen *mijn* budget en als ze willen helpen, dat ze helpen dozen verhuizen. Maar ik merk aan mijn man dat hij zal blijven meegaan in dit spelletje. Hij is als de dood om zijn ouders te bruskeren. Ik begrijp het wel maar ik heb het gehad.
