Dat schilt ook gewoon enorm. Mijn grootmoeder (langs moeders kant) is 92 geworden en die genoot van het leven tot het laatste moment, ook al was ze al eens vergeetachtig en wat moeilijker te been. `t ging allemaal wat trager en wij deden `den hof` voor haar, maar ze genoot zo van daar in te wandelen en ook van de oogst(en van mij instructies te geven omdat ik totaal geen groene vingers heb

). Die ging nog op familiebezoek naar NL en zo. En zelfs haar laatste nacht heeft ze nog heel de tijd aan het babbelen geweest tegen bijv. de verpleger in de ziekenwagen.
Op die manier wil ik ook nog 90 jaar worden.
Mijn andere grootmoeder is 86 geworden, maar dat was een en al aftakeling. Die sloeg er soms naast (at soep met een vork) en in het laatste jaar kon ze geen enkele hobby meer uitoefenen. Lezen, breien: het ging niet meer. Ook buiten komen ging al langer niet. Dat was dus wel triest en zeker niet haar eigen keuze. Het enige waar ze nog naar kon uitkijken waar bezoekjes van de kinderen. En die relatie was ook niet heel denderend, of toch niet met mijn vader.
Ik heb dus eigenlijk de twee gezien.
Ge hebt ook mensen die blij zijn met een rusthuis, gewoon vanwege het sociale contact.
Zelf weet ik het niet goed: langs de ene kant heb ik schrik van de dood. Gewoon er niet meer zijn vind ik echt een akelige gedachte. Ik weet dat het de natuurlijke gang van zaken is, maar mijn hersenen willen dat niet verwerken. Al wie je bent, al wat je geleerd hebt, beleefd hebt, vergaard hebt, houdt ineens gewoon op. Dus dood zijn op zich, is niet erg, maar het ophouden van te bestaan, dat beangstigt me echt.
Langs de andere kant kan ik ook het aftakelen niet aan: ik heb al spijt dat ik die laatste foto van Sean Connery gezien heb. Daar zag hij er zo frele uit... Ik kan daar echt niet mee overweg. En als ik zie hoe dat ik zelf al als veertigjare enkele aftakelingen heb ondergaan, dan heb ik echt schrik om de weg op te gaan van mijn grootmoeder langs vaders kant. Dat is mezelf schrik aanjagen van dingen die misschien niet gaan gebeuren, ik weet het, maar het is sterker dan mezelf.
Anyway: TLDR; Ik heb bij mijn grootouders dus beide kanten gezien: iemand die +90 is geworden en elke dag van het leven genoot en iemand die 86 is geworden en alleen maar aftakeling heeft gekend. Dat was geen keuze, hun genen hebben dit bepaalt.