Glimlach met enkele dubbele gevoelens:
Ik studeer samen met een Syrische politieke vluchteling die nog maar één jaar in Vlaanderen verblijft. Hij studeerde eerste jaar burgerlijk ingenieur in Damascus maar moest vluchten omdat hij actief was in een Koerdische partij. Nu wil hij dus zijn leven verderzetten in België en volgt hij samen met mij een richting CAD en bouwkundig tekenen. Da's echt wel een probleem, want als je pas een jaar geleden voor de eerste keer in je leven Nederlands gehoord hebt kun je zoiets niet makkelijk volgen. Hij was dan ook gebuisd voor zijn eerste examen basismaterialen.
Nu heb ik eens samen met hem een hele zondag gespendeerd om het tweede deel van dat vak goed te blokken (basisconstructies) en hij is er uiteindelijk in totaal doorgeraakt, dankzij hard werk, mijn hulp en een beetje goodwill van de docent. In de toekomst zal zijn Nederlands verbeteren en zullen de vakken zo ook makkelijker worden, al zal ik hem alleszins nog wel wat helpen.
Uiteindelijk is hij een symbool voor de stupiditeit van het simplisme waarmee de asiel-en immigratiebeleidsdiscussie wordt gevoerd tussen verschillende ideologieën. Nu draait de dialoog enkel om 'strenger' of 'opener', terwijl er gewoon veel meer moeite en geld moet geïnvesteerd worden om iedereen volgens een case-by-case scenario te behandelen. Uiteindelijk win je dat geld toch terug door de kwaliteit van de migranten. Het gaat dan niet om een elitair scenario waarbij je enkel de hoogopgeleiden houdt en de laaggeschoolden terugstuurt, maar je kijkt naar motivaties en vooruitgang, en beslist zo welke mensen een toegevoegde waarde kunnen bieden aan de maatschappij.