Ik had onlangs een kleine betwisting op het werk
"Kent ge onze nieuwe collega X? ik wist niet dat er hier mensen zonder diploma werden aangenomen om dat soort werk te doen!

".
- "Jamaar die heeft wel een diploma!".
"Nee hij heeft het me zelf gezegd, hij is er niet doorgeraakt als graduaat/bachelor IT, hij heeft opgegeven! hij heeft geen diploma!".
- "Een diploma middelbaar onderwijs is ook wel een diploma he!

"
Oeps... Vergeten.
Nu alles is beter dan mensen dat maar blijven studeren omdat ze niet "durven" gaan werken. Bang zijn om in een vreemde omgeving terecht te komen. Bang zijn om gepest te worden. Bang zijn om afgestraft te worden in de realiteit van de harde wereld. Bang om iets te moeten doen dat ze 'misschien' niet graag doen. Terwijl men wel al 4 jaar bezig is een studierichting te zoeken dat ze graag doen.
Een student dat gebuisd is, is nog sociaal acceptabel tot een bepaalde leeftijd, "hij doet toch zo zijn best he, studeren is goed, volgende keer beter! hij blijft gemotiveerd!". Elk half jaar moeten jobhoppen omdat uw werkgever het steeds niet meer ziet zitten met u, is wat anders. Ik begrijp dat sommigen daarom maar willen blijven en blijven studeren en proberen in de meest werkloze richtingen. Maar toch moet je ooit de stap eens durven wagen anders ga je nooit vooruit.