Archief - Katholiek zijn wanneer het goed uitkomt

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

koebeest

Legacy Member
Hey,

Ik vroeg me gisteren af of ik alleen in mijn doeningen ben. Het is zo dat ik van mezelf merk dat ik katholiek ben wanneer het mij goed uitkomt. Daarom heb ik het niet zozeer over communie feesten en trouwen ofzo. Maar over kruistekens maken bij moeilijke gebeurtenissen, handelingen, ... evt gevolgd door enkele woorden tot die persoon daarboven.

Ik geloof helemaal niet in een God, ben wel katholiek maar das ook enkel en alleen op "papier" :') . Maar ook al ben ik er vrijwel zeker van dat er niets is, spreek ik er wel tegen en probeer ik er kracht uit te putten?

Wie doet dit nog? Waarom doen we dit? ....

Let the discussion begin.

pie-jie

Legacy Member
buh, zo'n typische klasdiscussie .. elk gelooft in wat hij zelf wilt. is dat god? so be it. Is dat een dik vet monster à la southpark .. dan kan dat ook. Ik persoonlijk geloof in mensen. En als je moeilijke toestanden meemaakt zoek ik toevlucht tot andere mensen.

Als ik alleen ben en bv heb het moeilijk om te studeren zeg ik tegen mezelf :"kom zeg tamzak, ge doet heel het jaar nix, nu kan je toch wel even opbrengen om te leren éh!"

dat zal ik dus straks ook tegen mezelf zeggen :D maar god heeft hier niets mee te zien, niemand moet em ier komen moeien ;)

Rage

Legacy Member
maakt gij echt een kruisteken en praat ge met god?

dan komt ge toch heel religieus over imo

Ik heb nog nooit gepraat tegen god.

Subai

Legacy Member
eXe./special zei:
buh, zo'n typische klasdiscussie .. elk gelooft in wat hij zelf wilt. is dat god? so be it. Is dat een dik vet monster à la southpark .. dan kan dat ook. Ik persoonlijk geloof in mensen. En als je moeilijke toestanden meemaakt zoek ik toevlucht tot andere mensen.

Als ik alleen ben en bv heb het moeilijk om te studeren zeg ik tegen mezelf :"kom zeg tamzak, ge doet heel het jaar nix, nu kan je toch wel even opbrengen om te leren éh!"

dat zal ik dus straks ook tegen mezelf zeggen :D maar god heeft hier niets mee te zien, niemand moet em ier komen moeien ;)

Ik geloof ook in zoiets gelijkaardigs, ben dan ook een rasechte atheïst...

kingjulie

Legacy Member
Zelf doe ik het niet, ik ben een practiserend boeddhist. Ik kan wel beantwoorden waarom er een maatschappelijke trend is die tot bovenstaand gedrag leid.

Na de franse revolutie begon er een historische periode die het modernisme* heet. In een notendop is er in deze periode een grote verwondering voor de technische vernuften van die tijd. Er ontstaat een gevoel dat er eigenlijk geen god(en) meer nodig zijn, dat de wetenschap op een subtiele manier die rol kan overnemen.

Nu die periode zindert voort tot het postmodernisme. Het postmodernisme is de periode waarin we nu zitten maar heeft geen duidelijk beginpunt. We leggen het begin echter rond 1940-1960. In deze periode beseft de mens dat de wetenschap verantwoordelijk is voor enorm veel slachtoffers en dat verering ervan in se enkel vragen blijft oproepen ipv vragen beantwoorden. De grote Zijnsvragen ( Waarom ben ik? Wie ben ik? etc) worden niet meer beantwoord. De mens heeft geen algemeen paradigma meer om op terug te vallen en net dat leidt ertoe dat je op moeilijke momenten hervalt in een paradigma waar je weet van hebt maar eigenlijk ook niet meer in geloofd.

Je hebt een zwaar probleem en ziet het niet meer zitten, dan krijgt de mens een soort heh laat ik dit of dat maar doen, baat het niet dan schaad het niet.
Dit gebeurt natuurlijk vaak onbewust.

* Ik merk op dat mijn beschrijving van het modernisme en postmodernisme beperkt is tot de relevantie van het onderwerp en gebaseerd is op wat ik nog weet van godsdienstpsychologie.

Ik hoop dat ik hiermee een licht werp op je vragen.

Bluto

Legacy Member
Ik denk dat veel mensen dat wel is doen als ze het nodig hebben. Op sommige ogenblikken is alle steun welkom.

superbus

Legacy Member
Ge zult een kant moeten kiezen he in de komende wereldoorlog :)

koebeest

Legacy Member
Minimum Rage zei:
maakt gij echt een kruisteken en praat ge met god?

dan komt ge toch heel religieus over imo

Ik heb nog nooit gepraat tegen god.

Tis niet dak dat vaak doe, laat staan dat ik daar een hele monoloog tegen mezelf hou. Tis zelfs zo dat ik het nooit uitspreek, maar gewoon denk dat ik het zeg. Alleja, ge kent dat wel ... gewoon spreken in jezelf :') (klinkt raar om te zeggen) xD . Kruisteken doek af en toe keer , maar das echt zo 1 keer in maand ofzo. Voordat iedereen hier denkt dat ik zo'n freaky I love god figuur ben xD

LeSec

Legacy Member
Dat is gewoon een vorm van zelfbevestiging zoeken, gij doet dat blijkbaar door u te beroepen op 'god' en door die handelingen denkt ge ergens steun te vinden.

Ik ga voor de spiegel staan en geef mezelf wat peptalk à la 'komaan yannick, u niet laten kennen, ge kunt dat' etc..

Ma bon, iedereen zijn eigen manier eh :p

koebeest

Legacy Member
The_Messenjah zei:
Dat is gewoon een vorm van zelfbevestiging zoeken, gij doet dat blijkbaar door u te beroepen op 'god' en door die handelingen denkt ge ergens steun te vinden.

Ik ga voor de spiegel staan en geef mezelf wat peptalk à la 'komaan yannick, u niet laten kennen, ge kunt dat' etc..

Ma bon, iedereen zijn eigen manier eh :p

Haha, lijkt me ook zot grappig xD Vooral als er iemand zou binnenkomen :p

Sorasan

Legacy Member
God weet waarom mensen naar hem vragen, of dit uit geloof naar hem toe is of uit eigenbelang.
aan de andere kant zegt het ookw el hoe onzelfzeker jezelf bent als je hulp vraagt aan iemand waar je niet in gelooft

Naradia

Legacy Member
kingjulie zei:
Zelf doe ik het niet, ik ben een practiserend boeddhist. Ik kan wel beantwoorden waarom er een maatschappelijke trend is die tot bovenstaand gedrag leid.

Na de franse revolutie begon er een historische periode die het modernisme* heet. In een notendop is er in deze periode een grote verwondering voor de technische vernuften van die tijd. Er ontstaat een gevoel dat er eigenlijk geen god(en) meer nodig zijn, dat de wetenschap op een subtiele manier die rol kan overnemen.

Nu die periode zindert voort tot het postmodernisme. Het postmodernisme is de periode waarin we nu zitten maar heeft geen duidelijk beginpunt. We leggen het begin echter rond 1940-1960. In deze periode beseft de mens dat de wetenschap verantwoordelijk is voor enorm veel slachtoffers en dat verering ervan in se enkel vragen blijft oproepen ipv vragen beantwoorden. De grote Zijnsvragen ( Waarom ben ik? Wie ben ik? etc) worden niet meer beantwoord. De mens heeft geen algemeen paradigma meer om op terug te vallen en net dat leidt ertoe dat je op moeilijke momenten hervalt in een paradigma waar je weet van hebt maar eigenlijk ook niet meer in geloofd.

Je hebt een zwaar probleem en ziet het niet meer zitten, dan krijgt de mens een soort heh laat ik dit of dat maar doen, baat het niet dan schaad het niet.
Dit gebeurt natuurlijk vaak onbewust.

* Ik merk op dat mijn beschrijving van het modernisme en postmodernisme beperkt is tot de relevantie van het onderwerp en gebaseerd is op wat ik nog weet van godsdienstpsychologie.

Ik hoop dat ik hiermee een licht werp op je vragen.

interessant (nie sarcastisch voor de duidelijkheid)

ikzelf bid ook soms tot God en nog meer naar mijn overleden familie, gwn is mee babbelen en daar krijg ik energie uit :)

Bose

Legacy Member
Nee. Als ik het idioot vind om naar de kerk te gaan, communies te doen, etc etc (dingen die ik dus bewust niet doe/gedaan heb), dan ga ik ook niet als het mij uitkomt snel even met God zitten praten.

Maar als andere het wel willen, be my guest.

Naradia

Legacy Member
Bose zei:
Nee. Als ik het idioot vind om naar de kerk te gaan, communies te doen, etc etc (dingen die ik dus bewust niet doe/gedaan heb), dan ga ik ook niet als het mij uitkomt snel even met God zitten praten.

Maar als andere het wel willen, be my guest.

weette, tis nie omda ge et naar de communie gn en kerk gaan belachelijk vindt, da ge meteen alles moet schrappen hé. ge kunt kracht halen in het gwn praten tgn God (al moede dan wel iet gelovig zijn, maar nie zo da ge Katholiek zijt, is in feite maar subcategorie in het geloven he)

jongegast

Legacy Member
koebeest zei:
Hey,

Ik vroeg me gisteren af of ik alleen in mijn doeningen ben. Het is zo dat ik van mezelf merk dat ik katholiek ben wanneer het mij goed uitkomt. Daarom heb ik het niet zozeer over communie feesten en trouwen ofzo. Maar over kruistekens maken bij moeilijke gebeurtenissen, handelingen, ... evt gevolgd door enkele woorden tot die persoon daarboven.

Ik geloof helemaal niet in een God, ben wel katholiek maar das ook enkel en alleen op "papier" :') . Maar ook al ben ik er vrijwel zeker van dat er niets is, spreek ik er wel tegen en probeer ik er kracht uit te putten?

Wie doet dit nog? Waarom doen we dit? ....

Let the discussion begin.

open je hart en haal de balk uit je oog en je zal merken dat god naar jouw luistert zelfs als jij niet naar hem luistert!

Bose

Legacy Member
garfield007 zei:
weette, tis nie omda ge et naar de communie gn en kerk gaan belachelijk vindt, da ge meteen alles moet schrappen hé. ge kunt kracht halen in het gwn praten tgn God (al moede dan wel iet gelovig zijn, maar nie zo da ge Katholiek zijt, is in feite maar subcategorie in het geloven he)

Zoals ik al zei is iedereen vrij om te kiezen hoe ver hij in dat alles gaat.

Cranberry

Legacy Member
Atheïst hier.

Veel mensen putten steun uit hun geloof in "iets" of in "god", en dan vooral in moeilijke situaties...

Tis namelijk heel makkelijk om in zware tijden de steun te zoeken bij iemand die zogezegd alles in controle heeft, zeg maar een soort van last resort, en het kan misschien wel helpen omdat het zoiets is van "nu heb ik zijn hulp en nu ga ik er wel door geraken"

Ik geloof in mijzelf en in andere mensen zoals al eerder gezegd is. Godsdienst was vroeger puur iets om het onverklaarbare te verklaren, zoals de dood, de zon, de seizoenen enzovoort... Daar is nu geen nood meer aan dus is het eigenlijk puur een algemeen geloof geworden in iets algemeen volgens mij...
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan