Technologische verandering is niet het 'nut van oorlog'. Dat is er eerder een gevolg dat voortvloeit uit oorlog.
Het is hier nog maar enkele keren gevallen maar oorlog is juist een veruiterlijking van een belangrijke natuurwet: de wet van de sterkste. Mensen gaan onderling de strijd met elkaar aan om in een dominante positie te komen. Bij mensenapen zoals gorilla's en chimpansees zie je hetzelfde: iedereen probeert in de toplaag van de groep te geraken. Daarvoor moet je de competitie met elkaar durven aangaan en uiteindelijk is het de sterkste die wint.
In wezen is het met de mens niet anders. In eerste instantie gingen mensen miljoenen jaren gelden met elkaar reeds in de clinch binnen de familiegroep. Gaandeweg werd dat dan tussen groepen onderling. Bijvoorbeeld voor een stuk territorium waar veel voedsel zoals wild of zo te vinden was. Samen met de ontwikkeling van de mens evolueerde ook de manier en de schaal waarop conflicten worden gevoerd. Van rondtrekkende nomaden in clanverband tot rivaliserende dorpen en steden. Tot volledige volksbewegingen. Naarmate de eerste "echte" beschavingen (voor zover je dat een breekpunt kan noemen) ontstonden (soemeriërs, assyriërs, egyptenaren) met instituties zoals een vorst, een belastingsysteem, enz. veranderd ook het aanzicht van de oorlog en krijg je langzaamaan te maken met legers. Troepen die loyaal zijn aan een enkele opperbevelhebber.
Vooral de romeinen staan bekend voor hun legioenen , hun discipline, hun uitrusting en de tactieken die ze gebruikten. Rome vormt dan ook werkelijk een breekpunt in de geschiedenis omdat ze op een "moderne" manier een wereldrijk wisten uit te bouwen. Die idee blijft ook leven na de terugval van dat Romeinse rijk. De Middeleeuwen en de Renaissance blijven dan ook teruggrijpen naar de Klassieke Oudheid.
Nationale gedachten en het nationale bewustzijn groeit pas vanaf de 19de eeuw en de Franse Revolutie. Pas dan kun je spreken van naties. Tot 1789 had je in Frankrijk een addelijke - dominante - toplaag die onderling met elkaar in de clinch ging. Legers bestonden uit lagere sociale klassen die aan de adel gebonden waren of die als huurling vochten voor de meest biedende. Een oorlog bestond dan ook eerder uit heerser X die tegen heerser Y ging vechten om de controle over het domein (graafschap/barronie/heerlijkheid Y) te verwerven.
Na 1789 verandert dat en zie je hoe naties zoals wij ze vandaag kennen onder een gezamelijke noemer tegen elkaar ten strijde trekken. Culminatiepunten daarin zijn de Eerste Wereldoorlog en de Tweede Wereldoorlog waarbij het pattriotisme hoogtij viert en de vijand als de baarlijke duivel wordt afgeschilderd.
Doorheen de tijd blijft dominantie hét hoofdmotief. De reden? Om er zelf beter van te worden. Bijvoorbeeld op economisch vlak: Duitsland roofde de bezette landen leeg. Arbeiders werden naar Duitsland gedeporteerd om ingeschakeld te worden in de Duitse economie.
Een ander motief om oorlog te voeren is om je positie te beschermen. Amerika had in beide wereldoorlogen in eerste instantie geen uitstaans met wat er in Europa gebeurde. Pas wanneer ook hun belangen (markten die afgesloten werden, etc.) in het gedrang kwam namen ook zij deel aan de oorlog.
Een laatste motief is wraak of om gezichtsverlies te beperken. Zo voert Bush in Irak niet alleen oorlog omwille van economische belangen (olie) maar ook omdat ie na 11 september de spierballen liet rollen en toch iets moest doen. In eerste instantie was dat de oorlog in Afghanistan. Zijn krachtdadigheid bewijzen betekende ook invallen in Irak dat sinds 1990 een "loose end" was.
Oorlog hoeft niet alleen op nationaal vlak worden gevoerd. Een land bestaat vaak uit een lappendeken van volkeren die historisch tegenstrijdige belangen hebben. Ik denk dan aan Israël waar je Palestijnen en Joden hebben. Israël is een relatief jonge natie. Sinds de 19e eeuw had je vanuit de wereld een migratie naar Palestina dat voor hen een "thuisland" was. Het Zionisme is de idee om een onafhankelijke joodse staat te creëren. Reeds lang daarvoor woonden er Arabieren en andere volkeren. De groeiende groep Joden en de Arabieren kwamen in conflict. Niet alleen religieus maar ook op sociaal economsich vlak: de nieuwkomers hadden er alle belang bij om vruchtbare lapjes land te verwerven desnoods door de Arabieren met geweld te verdrijven. Pas in 1947, toen de Britten vertrokken, werd de Joodse staat Israël erkend als een echte staat met twee bevolkingsgroepen. De arabische buurlanden erkenden die niet en steunden de Palestijnen. Het gevolg is oorlog en spanningen die tot op vandaag blijven duren tussen de verschillende volkeren.
Wat is het nut van oorlog? Het nut van oorlog is het verdedigen of het veroveren van een plaats in de wereld. Het is vorm van menselijke interactie, net als samenwerking en vriendschap om te kunnen overleven als groep (familie, stam, clan, dorp, stad, stadstaat, domein, staat, natie, volk, etc.). Dat is het nut van oorlog.
