Archief - Ouderlijk huis verlaten

Ik verschiet er van dat zoveel mensen alleen gaan wonen en daarmee bedoel ik dus echt alleen, niet met partner ...
Zelf zou ik daar nooit aan beginnen omdat ik daar denk ik toch wat moeite zou meehebben en dan vooral aan het 'sociale' aspect. Elke avond thuiskomen in een leeg huis, niemand die je vraagt hoe je dag was, als je smorgens opstaat is er niemand om samen mee te ontbijten ... Persoonlijk zou ik dan iets hebben van 'Amai, dan kan ik evengoed thuis wonen ..' Akkoord, je kunt wel eens bij vrienden langsgaan of zij bij jou maar de ervaring vertelt mij ook dat wanneer je vrienden ook gaan samenwonen, trouwen ( en dergelijke ) je niet elke dag aan hun deur kunt staan. Ik versta wel dat mensen daarvoor kiezen om op hun eigen benen te staan ...

Maar voor mezelf heb ik al uitgemaakt dat ik nooit ga alleen wonen, enkel met iemand samen .. Moet ik dan nog enkele jaren langer thuis wonen, geen probleem.

Ondertussen sparen mijn vriendin & ik goed door, zodat we toch ( vermoedelijk 2012 ) met een mooi startkapitaal iets kunnen beginnen. Een huis kopen zal de bedoeling zijn ( maar ik wacht nog liever een beetje tot ik op mijn werk ook promotie heb gemaakt en de bijhorende bedrijfswagen mijn eigen wagen kan vervangen ).

Oja, ik ben nu 25 jaar, mijn vriendin 23 en ik ben op mijn 23ste al eens gaan samenwonen ( maar dit heeft niet lang geduurd ).

Nog een kanttekening bij het 'de huidige generatie is teveel gewend' .. Is dit dan zo makkelijk om daaraan te 'ontsnappen' ? Mijn ouders zijn geen rijke mensen maar wij hebben hier thuis altijd gehad wat we moesten hebben. Ik heb 2 broers en 1 zus maar we hebben altijd alles gehad wat we wouden. Een mooi & deftig huis met een tuin, grote ruime keuken ( + alle apparaten zoals vaatwasser etc ), grote kelder, ruime gezinswagen, iedereen had zijn eigen kamer ( enkele met eigen lavabo ), elk jaar op reis, al sinds jaar & dag internet, digitale TV, staan hier enkele laptops, computers & TV's, krijgen voor verjaardagen/Nieuwjaar altijd een mooie cent, hebben jeugdbewegingen gedaan, volgden sportlessen of avondscholen, zijn hier thuis allemaal 'deftig' materiaal gewend, hebben zonnebank en ook een 'Solar-Pad' .. ( als mijn ouders iets kopen, kopen ze liever een 'betrouwbaar en duurder' merk ) ...

En dan ga je alleen wonen ( samenwonen ) en moet je opeens met 'minder' omkunnen ... Ik weet niet of dat wel makkelijk is .. Als je je hele leven zo'n dingen gewend zijt, dan ga je dat ook niet als 'luxe' of 'overbodig' gaan beschouwen .. En ik merk dat ook bij mijzelf, als ik met mijn vriendin nu zo al eens rondkijk voor huizen, dat ik toch niet rap content zal zijn .. En ik denk dat dat ergens normaal is ...

( 'Ludiek' voorbeeld: je kan vb zeggen dat je in je nieuwe woonst geen internet wil hebben en die digitale TV hoeft ook niet, je gaat een klein tv'tje hebben en surfen kun je op je werk doen ... Tot je je eerste avond na de lastige verhuis je eindelijk knus in de zetel zet om nog heel relaxed te ontspannen bij de finale van de Champions League .. Tot je merkt dat je de ventjes op het veld amper nog herkent .. Ah juist ja, met digitale TV op onze grote HD-TV thuis was dit toch aangenamer .. Iets online checken .. Juist, geen internet meer .. En dan sta ik daar met mijn iPad en iPhone ... )

Let op, ik ben hier nu geen reply aant geven van 'Ik ben luxe gewend en ik heb dit & dat ..' maar ik wil gewoon reageren op het feit dat mensen die vb. een duurdere GSM hebben ( of iets anders in deze context ) te rap bekeken worden als 'Amai, ge komt nie rond, ge moet maar al die luxe nie willen eh' terwijl ik ergens wel kan verstaan dat dit niet altijd even makkelijk is .. Niemand zet zijn 'standaard' zo opzij ...

( PS Ik heb het hier nu niet over mensen die als ze gaan samenwonen opeens allemaal luxedingen kopen en dan op het eind van de maand niet meer rondkomen ... )

Om te besluiten .. Luxe raak je rap gewend en als je het nooit anders geweten heb, raak je daar moeilijk van af .. Maar toch sterk aan de mensen die dit kunnen ;-)

ik ga denk tot men 25j thuis blijven wonen,
maarja, je weet nooit natuurlijk.

Hoop dan rond de 70-80K € hebben gespaard.

Ik kan hier wel een lang verhaal gaan typen, maar daar heb ik nu geen zin in.

$uB^ zei:

....

Klik om te vergroten...

Ik herken mijzelf in uw situatie en in dingen dat je schrijft. Ik woon ondertussen ook alleen en dat sociale aspect maak je zelf. Ja, ik kom alleen thuis en sta alleen op en dat weegt wel wat, ontkennen zou onnozel zijn, maar ik haal heel veel uit weggaan met vrienden, eens koken voor iemand... Mijn situatie is op da vlak ook wel wa anders, terug thuis gaan wonen is voor mij geen optie.

Ik had eerst ook het idee van meteen allemaal luxe dingen te kopen met wat geld dat ik van m'n ouders leende, want ik wou natuurlijk een nieuwe pc, een mooie zetel, een twee persoonsbed en liefst van al ook een dikke tv met home theater bij. Daar stap je echter snel van af. Ik heb op een half jaar tijd beter met geld leren omgaan dan de 23 jaar daarvoor. Mijn verhuis heeft mij elke spaarcent gekocht dat ik had (gecompliceerd door wat andere dingen) en ik heb elke cent moeten omdraaien. Ik slaap nu in m'n eenpersoonsbedje dat bij m'n ouders stond. M'n zetel is de slaapbank van op m'n kot... Ik heb ecoshops en kringloopwinkels afschuimd op zoek naar een meubel dat ik kon gebruiken, een CRT-teeveetje van 50 euro, een ikea lamp... En ik haal daar nu genoegen uit. Ik mis die luxe van thuis eigenlijk absoluut niet. Als ik bij m'n ouders kom en nog eens TV kijk op de 40", dan denk ik nu "bon, weer iets om naar uit te kijken" en niet "damn, had ik dat ook maar ".Uw ouders gaan in het begin waarschijnlijk ook nie al die luxe gehad hebben, die hebben daar ook voor moeten sparen... Op bepaalde dingen boet ge nu eenmaal in als ge op u eigen benen gaat staan. Maar da's natuurlijk heel persoonlijk en ge moet voor uzelf de afweging maken: is het me dat waard? Bij mij is da een volmondige ja. Ik kom thuis, doe m'n eigen boodschappen, kook wat ik graag eet, nodig vrienden uit wanneer ik wil, moet me van niemand iets aantrekken... Dan heb ik wat minder luxe op korte termijn daar zeker voor over.

Momenteel ben ik bv aant sparen voor een dressoir (daar ik nog wat opbergruimte ontbreek) en ik kijk al uit naar de moment dak die ga kunnen kopen. Weer een meubel bij, weer zo wat extra gevoel "dit is van mij".



En dan vroeg ik mij nog één iets af: ge hebt al eens samengewoond maar dat is fout gegaan. Nu hebt ge een nieuwe vriendin en toch wilt ge onmiddellijk kopen? Vindt ge da zelf niet enorm risicovol en zou het niet beter zijn om toch eerst een jaartje te huren om te zien of de relatie stand houdt?

Bram zei:

Vorig jaar in september (op m'n 23ste) alleen gaan wonen in Gent, daarvoor jaar op kot gezeten.

Enigste nadeel is da ik redelijk wa huur betaal en dus niet veel kan sparen, al de rest zijn voordelen. Zit dicht bij m'n werk, zie m'n vrienden meer, ben zelfstandig...

Klik om te vergroten...

Maar uw 'enige' nadeel is nu net wel dé reden waarom (denk ik toch) de meesten langer thuiswonen. Nuja dat is bij mij persoonlijk toch het geval, ja ge kunt (mogelijks) ook niet strijken/wassen/koken/.. maar dat is zeker en vast geen reden om thuis te zitten imo, wel het financieel aspect.
Nuja ik ben wel van mening dat hier geen goede of slechte keuze in bestaat, ieder maakt het voor zich uit, ik persoonlijk zou in uw situatie denk ik perfect hetzelfde denken (zoals uw streven naar volgende doel, de dressoir), maar ik zou énorm veel last hebben van huurgeld af te staan, en nog meer van het feit dat de spaarboek hierdoor niet wat opgevuld raakt. Een eigen eigendom zit toch echt wel in mijn hoofd 'gebakken'.

Woon nog thuis, zie me ook niet snel verhuizen. En mocht dat toch zo zijn, heb ik toch de nodige meubels en ontspanning die ik in de loop der jaren heb gekocht. Klein spaarcentje opzij gezet in combinatie met paar spaarrekeningen die lopen op lange termijn. Ik kon door één jaar te werken bv. 10 000 euro opzij zetten en me quasi niks permitteren maandelijks (huur ging er nog vanaf ook). Nu heb ik toch m'n hobbies, waarbij geef ik toe relatief veel geld aan heb gespendeerd, ook gans nieuwe meubelen. En nu heb ik dat 'gratis' als het ware, en hoef ik me geen zorgen te maken dat dat er ook nog bijkomt als ik alleen ga wonen.

Ben ook eerder voorstander van huren, die grote bedragen schrikken me nogal af. Ben liefst onafhankelijk. Maar alleen wonen zit er niet in voorlopig, 'k verhuis namelijk mee naar een heuse nieuwbouw over een half jaar

SIO zei:

Nuja ik ben wel van mening dat hier geen goede of slechte keuze in bestaat, ieder maakt het voor zich uit.

Klik om te vergroten...

Ge hebt 100% gelijk.

Ik heb sinds januari een maandloon (dus nu twee keer loon gehad) der staat nog een kleine 800 euro op m'n rekening en da's al dak heb. Daar moetek dus maart mee doorkomen, 150 van aan m'n ouders geven (ik heb nog een kleine lening lopen bij hen) en dan hopelijk zo veel mogelijk opzij zetten. Tis een opoffering, maar het is een die het MIJ waard is.

Ik bekijk het wel ook zo: was ik thuis blijven wonen, dan was er waarschijnlijk toch ook een auto aan te pas gekomen, wat met afbetaling ook vlug oploopt tot 400-500 per maand, daar bovenop nog eens nen afleg aan ouders en ge zit ook aan maandhuur.

Ik woon nog thuis, een week geleden 23 geworden. Liefst zo snel mogelijk met mijn vriendin gaan samenwonen maar aangezien ik nog studeer denk ik dat ik nog een tijdje ga wachten. Wel al een deftig bedrag gespaard en ik heb een eigen wagen wat toch ook al veel scheelt voor wanneer ik de stap zou zetten.


Wat ik mij wel afvraag; Heeft iedereen die hier alleen woont ook effectief iets gestudeerd na zijn middelbaar? De mensen die op hun 19 alleen zijn gaan wonen, wat voor werk doen jullie dan? En is het makkelijk om rond te komen? Ik zou liefst natuurlijk ook werk vinden in de sector van mijn diploma maar als dat niet het geval is moet ik op zoek naar werk met een gewoon middelbaar diploma, lijkt mij niet simpel om ineens van thuiswonende student naar alleenstaande werknemer te gaan.

Ah dat bespaart u nog autokeuze bij, komt wat op hetzelfde verhaal neer als dat van al dan niet thuiswonen: iedereen in de familie heeft wel zijn mening over wat je al dan niet van auto moet nemen
Nu er ook vermeld is geweest dat nu ik toch wel begin uit te kijken naar iets van immo, krijg ik wel om de paar dagen van iemand een in de naaste familiekring (en zelfs op het werk! ) een 'gouden immotip', moet je ze altijd bijna met schuldgevoel gaan zeggen van bedankt maar ik ga er toch maar niet op ingaan, dat het totaal iets anders is dat je wilt
Daar kijk ik alvast naar uit bij de aankoop: deur toetrekken en niemand die hem nog kan moeien, ik ben er bijna 27 en merk dat het alsmaar moeilijker wordt om thuis te wonen, en daaronder versta ik dan vooral: p r i v a c y.

(aan de andere kant kan ik er ook de positieve zijde van bijvertellen: de vriendin is pas dit jaar begonnen met werken en het streefdoel van goed sparen ondertussen ook weldegelijk gelukt, en dat geeft je dan de bonus op de immomarkt van iets meer te kunnen uitgeven als het gemiddelde koppeltje)

Cranberry zei:

Wat ik mij wel afvraag; Heeft iedereen die hier alleen woont ook effectief iets gestudeerd na zijn middelbaar?

Klik om te vergroten...

Ik heb een diploma leerkracht secundair onderwijs, maar werk momenteel in de privé (full time contract van onbepaalde duur).

Cranberry zei:

Wat ik mij wel afvraag; Heeft iedereen die hier alleen woont ook effectief iets gestudeerd na zijn middelbaar?

Klik om te vergroten...

Yep,bachelor scheikunde.En de afbetaling van mijn luxe appartement (13 jaar oud) is voorbij.Ik woon in principe gratis.Geeft een zeer rustig gevoel in het leven,zeker nu de prijzen zo hoog zijn.

Wat zijn we hier op 9lives toch heerlijk goed in het maken van Gauss curves /nerdboner

Nog iemand die recent / in de nabije toekomst de deur van het ouderlijke huis achter zich zal dichttrekken?

Sinds vorig jaar, was toen 25. Ging ontzettend vlot. Veel interessants valt daar eigenlijk niet over te zeggen, zoals Avilowca zo mooit verwoorde: het valt binnen de Gauss curve.

Jaja, begint eraan te komen. Heb van mijn 16 tot 21 alleen gewoond, daarna terug wegens practische reden.


Eventueel in september bij de vriendin intrekken, die haar eigen appartement heeft ^^.

I Want to Break Freeeeeeee!

Officieel vanaf mijn 19de op kot, maar dat tel ik niet echt mee gezien je dan nog volledig afhankelijk bent van thuis. Ik kan alleen wonen maar ga alleen soms nog naar huis voor de was ofzo.

Ik ben nu 25 en kom steeds minder en minder in het weekend thuis, ik huur een studio in Gent. Het is gewoon beetje op die manier verlopen.

Ik vraag me dan steeds af / vrees of die alleenstaanden rondkomen met een gemiddelde wedde van 1300-1400 euro netto. Moet toch niet makkelijk zijn met de huidige huurprijzen?

1300
-500 HUUR
-100 INTERNET/TV/GSM
-150 ELEC/WATER
-300 ETEN & GEBRUIKSMIDDELEN(ZEEP, WC-PAPIER,..)

vree zot moet ge idd niet doen eh

Reken daar nog eens een auto (verzekering, wegentaks, onderhoud, benzine...), schoenen en kledij en 1 hobby bij en je houd toch niets meer over (en dan mag er nog niks drastisch gebeuren).

Met een loon van 1300€ zou ik een appartement kunnen huren met een maandelijkse huurkost van 400€. Ingerekend zit 200-300€ spaargeld (wat ontzettend weinig is als je nog een huis wil kopen nadien), maar geen auto. Wel hobbies en reizen. Niet aan te raden dus om te huren, volgens mij.

Ik denk dat ik tegen mijn 22ste alleen ga wonen. Mijn vriendin en ik hebben al een aantal parcours besproken, enkel afwachten tot ze definitief vast werk heeft.