Archief - Ouderlijke steun of niet?

Enkele maanden geleden is mijn grootvader overleden. Ik heb een mooi bedrag geërfd. Heb een deel van het geld 'vastgezet' voor onze tweeling. Een heel mooi startkapitaal om mee te beginnen. Nu wil mijn vrouw nog een belegging doen in onroerend goed zodat de kinderen daar later de vruchten van plukken.
Persoonlijk ben ik geen voorstander van te veel ouderlijke steun aan de kinderen. Mijn vrouw en ik hebben elk een bescheiden 'spaarboek' meegekregen van thuis omdat onze ouders nu eenmaal niet de nodige financiële middelen hadden. We hebben beiden wel mogen aan de unief studeren en op kot gaan toch een serieuze investering als ouder en ben ze daar heel dankbaar voor. Binnen 5 jaar is ons huis afbetaald, onze inkomens zijn al serieus gestegen, we kunnen sparen maar ook 't begin was voor ons moeilijk. Nog niet veel verdienen, hypotheeklast, allerhande kosten. Persoonlijk vind ik dat een mens zelf een leven moet opbouwen met minimale ouderlijke steun. Mijn vrouw zegt dat dit tegenwoordig niet meer lukt. Die mening deel ik niet, hoe denken jullie erover? Een mens moet toch zijn leven zelf kunnen opbouwen niet?

Maak gewoon dat je zelf goed kunt leven, dat je kinderen kunnen studeren wat/waar ze willen en dat je ze geen schulden nalaat

Goed leven is geen enkel probleem. Beiden zeer goed inkomen, erfenis gekregen, hypotheek loopt op haar einde. Wij hebben het allemaal alleen gedaan, vraag is natuurlijk moeten de nakomelingen dat ook doen?

Wil je als rijkste op het kerkhof liggen?

Ik ben het met u eens. Na mijn 13 jaar ofzo kreeg ik (quasi) geen weekgeld meer en als ik geld wou moest ik er maar voor werken. Ik heb sinds mijn 16e 5 jaar lang als afwasser gewerkt in een restaurant. Ik had ook vrienden die thuis verwend werden met geld etc, maar als ge uw kinderen laat werken voor hun geld zoals dat bij mij het geval was, dan gaan ze tenminste de waarde van het geld leren kennen. Er zijn zoveel mensen die een brommer bv. krijgen, ik heb daar maanden voor moeten sparen. Zo leer je uw brommer te appreciëren en er zorg voor te dragen.
EDIT: als ze willen studeren natuurlijk ga ik niet zeggen dat ze dat allemaal zelf moeten betalen. Mijn ma haar regel was simpel: 1 keer proberen, wat zij betaalde. Mijn broer was gezakt en is halverwege het jaar gestopt dus hij heeft het mogen terugbetalen.
Ik zeg niet dat je uw kinderen niks moet gunnen natuurlijk, maar alles voor hen betalen en hen verwennen raad ik toch af.

Tja de kinderen krijgen sowieso een erfenis als wij heengaan. Gaat over het feit of je ze moet steunen als ze beginnen aan hun leven.

Ik vraag me eerder af waarom je het niet zou doen...

Als je de mogelijkheid hebt om je kinderen net dat extra duwtje in de rug te geven, waarom dan niet? De enige reden om het niet te doen is gewoon uit principe, en dat is nogal een flauwe reden.

Er is natuurlijk wel een groot verschil tussen ze zomaar geld geven om alles te kopen wat ze willen, of ze te steunen bij belangrijke momenten in hun leven. Ik denk dan bijvoorbeeld aan het kopen van een huis of iets dergelijks.

Absent zei:

Tja de kinderen krijgen sowieso een erfenis als wij heengaan. Gaat over het feit of je ze moet steunen als ze beginnen aan hun leven.

Klik om te vergroten...

Daar is zeker niets mis mee maar jong volwassenen aan hun eigen weg laten timmeren, daar worden ze nooit slechter van hoor... Integendeel. Ik merk toch soms dat vrienden die veel van thuis hebben meegekregen 'anders' in het leven staan dan zij die echt vanaf nul zijn moeten starten. Dat is geen algemene regel hé, maar ik stel dat zelf toch vast.

't Is een beetje een keuze die je zelf moet maken. Maar als je er zelf hard genoeg voor hebt moeten knokken, dan vind ik ook dat je de eerste moet zijn om er hard van te mogen profiteren.

Tja, wat ga je doen met het geld? Zelf laten opbrengen en er niks mee doen? En dan kijken dat je kinderen het mogelijks moeilijk krijgen als ze hun huisje bouwen. En dan komen ze naar je, papa, kun me helpen? Ah neen sorry, je moet alles maar zelf opbouwen zoals ik het gedaan heb. En dan als jij doodgaat en je geld nalaat (ongeveer op je 80ste) Dan zijn je kinderen in 40+ ongeveer en dan hebben ze het zelf ook niet echt meer nodig.
Dusja, de vraag is, steun je ze wanneer het nodig hebben of wanneer ze het niet meer nodig hebben.

Dus gij denkt dat ge zonder steun van thuis uit het even goed kunt redden?

Please...

Als ge de dag van vandaag helemaal alleen ervoor staat en voor alles moet zorgen komde net rond en kunde geen euro opzij zetten.
Ik reken op een 1300 euro netto (zonder diploma en ervaring). Huur voor een deftige woning 600 euro alleen al, en dan zit je nog niet bijzonder ruim.
Doe daar dan nog electriciteit, water, gas, kleding, eten, uitgaan, onverwachte uitgaven,... bij en je zit aan je budget.

Ik krijg persoonlijk van thuis een mooi bedrag mee. Maar tijdens de periode dat ik student ben moet ik mijn boontjes zelf doppen. Ik krijg 30 euro in de week en daar kom ik absoluut niet mee toe. Mijn levensstijl (uitgaan, veel te veel drinken, gat in mijn hand,...) vraagt meer geld. Ik ben dan ook niet vies van werken, maar ik kan me inbeelden dat ik zonder een tweede inkomen heb onnoemelijk moeilijker zal hebben dan ik zeg maar 10 jaar geleden.

Wat kunde nog met 10 euro (400 frank) kopen?

10 euro volstaat ruim om een dag eten te kopen.
EDIT: als je wat oplet moet je daar zelfs 2 dagen mee rondkomen.

Ik vind dat je je kinderen best mag steunen. Maar doe dat dat inderdaad in de vorm van een bouwgrond of een spaarpotje voor als ze gaan bouwen of zoiets. Maar zorg ervoor dat ze ook de waarde van geld leren van kleinsaf aan. Ik zie dat hier vaak genoeg, kinderen die alles krijgen van ma en pa en nog niet content zijn. En men gaat zorgvuldiger met zijn spullen om als ze der zelf voor hebben moeten werken.

Mijn eigen situatie, Mijn schoonouders hebben ook een heel lekker pensioen. Maar die zeggen altijd tegen mij dat ik geen geld moet verwachten als ze der niet meer zijn. We zijn niet gaan werken voor jullie, we maken het lekker zelf op. Wat we wel krijgen is een appartement.

En tegenwoordig iets beginnen is echt wel moeilijk ge moet al haast 2 inkomens hebben wilt ge aan een huis beginnen denken. En alst dan misgaat (scheiding) dan begint de miserie. Als ze dan een mooie spaarpot hebben zodat ze niet al te veel moeten lenen dan gaat dat nog.

Ik vind dit persoonlijk een heel interessant onderwerp. Ikzelf, een student van 22 jaar, kan beide inzichten van zowel u als uw vrouw begrijpen. Ik zou hier dan ook opteren om een gulde middenweg te nemen. Hiermee wil ik bedoelen dat je uw kinderen niet te rijkelijk mag voorzien van financiële hulp maar je mag ze dan ook niet deze gunst ontnemen.
Om concreet te zijn zou ik de kinderen voorzien van de gebruikelijke spaarcenten die ze dan ontvangen als ze op een bepaalde leeftijd gekomen zijn. Andere financiële steun nadien zou ik stopzetten zodat ze hun eigen weg vinden. Ook tijdens de jeugd jaren niet te gul zijn en eerder promoten voor vakantiejobs en eventueel weekendwerk.
Wat ik dan wel zou voorzien is als de kinderen een grote investering maken, een soort 'renteloze' lening voorzien. Dit als jullie financieel machtig hiervoor zijn. Bekijk het als een lening bij de bank (natuurlijk met het nodige papierwerk) of als een vervroegde erfenis (via notaris). Dit om verloren kosten (intrest) op hun eigen geld zo beperkt mogelijk te houden en om ze een duw in te rug te geven. Dit gaat hier niet om meer luxe te verkrijgen zoals ipv een golf een bmw te kopen. Het gaat hier om serieuze, besproken en beredeneerde investeringen: een huis, een eigen zaak, etc. . Zaken die zonder een financiële steun heel moeilijk te bereiken zijn in deze tijd.

Muscleduck zei:

Ik ben het met u eens. Na mijn 13 jaar ofzo kreeg ik (quasi) geen weekgeld meer en als ik geld wou moest ik er maar voor werken. Ik heb sinds mijn 16e 5 jaar lang als afwasser gewerkt in een restaurant. Ik had ook vrienden die thuis verwend werden met geld etc, maar als ge uw kinderen laat werken voor hun geld zoals dat bij mij het geval was, dan gaan ze tenminste de waarde van het geld leren kennen. Er zijn zoveel mensen die een brommer bv. krijgen, ik heb daar maanden voor moeten sparen. Zo leer je uw brommer te appreciëren en er zorg voor te dragen.
EDIT: als ze willen studeren natuurlijk ga ik niet zeggen dat ze dat allemaal zelf moeten betalen. Mijn ma haar regel was simpel: 1 keer proberen, wat zij betaalde. Mijn broer was gezakt en is halverwege het jaar gestopt dus hij heeft het mogen terugbetalen.
Ik zeg niet dat je uw kinderen niks moet gunnen natuurlijk, maar alles voor hen betalen en hen verwennen raad ik toch af.

Klik om te vergroten...

De tussenweg - zoals ikzelf ook ben opgevoed - lijkt mij het beste.
Ikzelf heb ook nooit zomaar alles in m'n schoot geworpen gekregen, en heb ook altijd moeten tonen dat hetgeen ik krijg, ik ook echt verdien. En met verdienen bedoel ik dus thuis luisteren, m'n best doen op school, zelf ook moeite doen om centen te verdienen,...
Ik doe in de zomer dus ook vakantiewerk, en met dat loon kan ik dan een deel van m'n kosten (voetbaltickets en uitgaan) bekostigen doorheen het jaar. Het is echter niet zo dat ik ALLES zelf moet gaan betalen. M'n ouders zijn namelijk van mening dat ge maar ene keer jong zijt, en ge ook wat moet kunnen genieten van die jonge jaren. Het zou zonde zijn dat ge reeds in uw jeugd al elke week elke euro dubbel en dik moet omdraaien om toch maar rond te komen, later moet ge al genoeg op uw geld letten.
M'n ouders willen dat ik er iets voor doe, zodat ik toch ook wat de waarde van het geld leer beseffen. Langs de andere kant gunnen ze het me echter wel dat als ik eens wegga, ik niet op op ne euro moet zitten kijken, en krijg ik dus geregeld wel eens wat toegestopt.
Ik ben hen alvast dankbaar dat ik op de manier toch nooit heb moeten klagen als het op geld aankomt, al besef ik dat er natuurlijk ook gezinnen zijn waar dit financieel gewoonweg niet haalbaar is.

Ge moogt uw kinderen dus niet oververwennen en hen alles moet geven waar ze omvragen, maar indien het financieel mogelijk is, vind ik dat ge hen dus toch wel iets moogt gunnen. Als ge er de mogelijkheid voor hebt, kan het imo dus geen kwaad om een spaarpotje te voorzien voor als ze later zelf een leven gaan opbouwen..

Ik vind het belangrijk dat ouders u steunen om kansen te kunnen grijpen zolang je nog geen vast inkomen hebt. Net zoals ik het belangrijk vind dat ouders zelfstandig gedrag aanmoedigen door niet als bodemloze geldput te fungeren voor de kinderen.

Dit alles uiteraard tot op een bepaald punt. Het kan niet dat iemand blijft studeren op de kosten van zijn ouders.

Wij zijn met veel thuis, dus ik heb niet de luxe gehad van sommigen om elke gril die ik had vervuld te zien, en daar ben ik gelukkig om. Ik heb van thuis geleerd om voor mezelf te zorgen. Zij financieren mij momenteel nog tot ik afstudeer, weliswaar niet voor de volle 100%, aangezien er heel wat zaken zijn die ik zelf betaal door in de vakanties en de weekends te gaan werken.

Waar ik het moeilijk mee heb, en dat is iets dat ik bij erg veel van mijn maten zie, is dat zij eindeloos in de watten gelegd worden door hun ouders, nog nooit hebben moeten een vakantiejob doen, en totaal geen besef hebben van de waarde van geld.

Qua steun als de kinderen beginnen aan hun leven, in mijn ogen het moment dat ze hun eerste vaste job krijgen, vind ik dat het wel kan dat ouders eventueel bijspringen als het moeilijk gaat. Ze mogen echter niet in alles voorzien, dat is op dat moment de taak van het kind.

BuBbA zei:

Er is natuurlijk wel een groot verschil tussen ze zomaar geld geven om alles te kopen wat ze willen, of ze te steunen bij belangrijke momenten in hun leven. Ik denk dan bijvoorbeeld aan het kopen van een huis of iets dergelijks.

Klik om te vergroten...

I agree.

Absent zei:

Tja de kinderen krijgen sowieso een erfenis als wij heengaan. Gaat over het feit of je ze moet steunen als ze beginnen aan hun leven.

Klik om te vergroten...

En die erfenis gaat hen ook veel kosten. Trouwens, wanneer verwacht jij te sterven? Over vijf jaar? Als jij nu 30 bent, zijn de kinderen 40-50 eer je sterft.

Muscleduck zei:

Ik ben het met u eens. Na mijn 13 jaar ofzo kreeg ik (quasi) geen weekgeld meer en als ik geld wou moest ik er maar voor werken. Ik heb sinds mijn 16e 5 jaar lang als afwasser gewerkt in een restaurant. Ik had ook vrienden die thuis verwend werden met geld etc, maar als ge uw kinderen laat werken voor hun geld zoals dat bij mij het geval was, dan gaan ze tenminste de waarde van het geld leren kennen. Er zijn zoveel mensen die een brommer bv. krijgen, ik heb daar maanden voor moeten sparen. Zo leer je uw brommer te appreciëren en er zorg voor te dragen.
EDIT: als ze willen studeren natuurlijk ga ik niet zeggen dat ze dat allemaal zelf moeten betalen. Mijn ma haar regel was simpel: 1 keer proberen, wat zij betaalde. Mijn broer was gezakt en is halverwege het jaar gestopt dus hij heeft het mogen terugbetalen.
Ik zeg niet dat je uw kinderen niks moet gunnen natuurlijk, maar alles voor hen betalen en hen verwennen raad ik toch af.

Klik om te vergroten...

Het gaat hem ook (althans, dat heb ik eruit opgemaakt) helemaal niet over financiële steun zoals zakgeld doorheen het leven, op dat punt volledig akkoord: teveel is niet goed.

Het leven is op financieel gebied niet zo eenvoudig als sommigen denken; zeker als alleenstaande is het leven enorm duur - en dan moet je natuurlijk vast werk hebben. Je komt rond, maar het is niet alsof je na 10 jaar sparen een huis kan kopen zonder zware lening. Wat dat betreft vind ik wel dat je bijvoorbeeld 'startgeld' kan geven, om de grootte van die lening bijvoorbeeld te verminderen.

Het hangt er natuurlijk ook van af over welk bedrag het gaat, en inderdaad, over welke gelegenheid. Ik spreek over een huis kopen als voorbeeld, omdat dat toch de grootste kost is die je in je leven normaal gesproken maakt.

En ter info: ik spreek ook als iemand die vanaf zijn 16 elk weekend (beide dagen) voor al zijn kosten heeft moeten werken - enkel kost en inwoon waren voorzien, dus ook niet kleding of medische kosten. Ja, dan leer je de waarde van het geld, maar die twee laatste zaken bijvoorbeeld, vind ik wel dat je als ouder betaalt.

Even mijn persoonlijk voorbeeld nemen:

Ik ben gestart met € 0,00 op mijn spaarrekening.
Wanneer ik 2 jaar van school af was moest ik het huis uit en heb ik niets van financiële steun gekregen.

Nu (in totaal 5 jaar aan het werk):

Huis gekocht, auto gekocht, getrouwd, kind, ... En financieel gaat het ons voor de wind. Nu niet dat we honderden euro's op overschot hebben, maar toch...
Het is een fabeltje dat je het niet haalt zonder steun van thuis uit, je moet het alleen wat slim aanpakken.

FuLcRuM zei:

Even mijn persoonlijk voorbeeld nemen:

Ik ben gestart met € 0,00 op mijn spaarrekening.
Wanneer ik 2 jaar van school af was moest ik het huis uit en heb ik niets van financiële steun gekregen.

Nu (in totaal 5 jaar aan het werk):

Huis gekocht, auto gekocht, getrouwd, kind, ... En financieel gaat het ons voor de wind. Nu niet dat we honderden euro's op overschot hebben, maar toch...
Het is een fabeltje dat je het niet haalt zonder steun van thuis uit, je moet het alleen wat slim aanpakken.

Klik om te vergroten...

Nu niet om te muggenziften maar een auto + huis op (waarschijnlijk) lening kopen wil niet zeggen dat het al van jou is.

ik heb het niet al te ruim gehad toen ik naar school ging en nadat ik ben beginnen werken ook geen steun gekregen ale nie om te zeggen van thx ma dat vergeet ik nooit

maar overlaats ons huis gekocht en een bonusje gekregen van de ouders en die zal ik nooit vergeten

tis hoe ge opgevoed zijt imo: werken voor u geld of mama/papaskindje die zen handjes nie vuil wil maken