Archief - overbeschermende ouder(s) ?

Vraag me dan af wie dat er wie domineert? Thuis wonen zijn toch regels van vader/moeder, en als het u niet aanstaat, alleen wonen met alles wat erbij komt kijken?

Als ge nog niet volwassen zijt (of nog steeds op kosten van uw ouders leeft), begrijp ik dat je hun regels moet volgen. Daarna doe je in feite wat je zelf wil.
Ik heb altijd veel vrijheid gehad. Ik ben nu 21, woon thuis maar betaal, en ik ga en sta waar ik wil. Ik had op mn 16e een vriendinnetje in hartje Nederland, dus ze moesten me wel laten gaan Op kot gaan doet imo ook al veel, want daar hebben ze ook totaal geen controle.

Recipe4hate zei:

Als ge nog niet volwassen zijt (of nog steeds op kosten van uw ouders leeft), begrijp ik dat je hun regels moet volgen. Daarna doe je in feite wat je zelf wil.

Klik om te vergroten...

Ik ken dat: Ah gij zijt dwars en doet niet wat wij eisen van u? U woont nog altijd op onze kosten en in onze woning! Dus gij zult luisteren naar ons en doen wat wij zeggen, uw mening is van géén enkele tel en daarmee basta! Zo vermijden de ouders het onderwerp en kan het kind NIET met zijn ouders praten erover. 'It is their house, their rules and that is it! End Of Discussion!'

Afotai zei:

en als het u niet aanstaat, alleen wonen met alles wat erbij komt kijken?

Klik om te vergroten...

Dat is nou NET het probleem. Ouders zullen hun kind onvolwassen houden en het kind NIKS leren over de buitenwereld. Het kind zal ook niet durven alleen te wonen, omdat mama en papa alles voor hem/haar doen en het kind weet NIKS af van de wereld. De stap is véél groter dan wanneer je kind wél de vrijheid krijgt.

Mijn ouders waren ook zo. Uiteindelijk ben ik op m'n 29ste samen gaan wonen. Ik wist niks af van financiën, ik wist niet hoe het huishouden te doen, ik wist niet hoe ik mijn onderbroek moest proper maken. Kortom ik wist gewoon NIKS. Niks van dat alles was mij geleerd. Op een dag moest ik naar de apotheker. Ik wist niet waar die was en ik reed hopeloos verloren en heb een uur moeten zoeken. Zo erg was het. Lijkt grappig, maar dat was het niet.

makila zei:

Ik ken dat: Ah gij zijt dwars en doet niet wat wij eisen van u? U woont nog altijd op onze kosten en in onze woning! Dus gij zult luisteren naar ons en doen wat wij zeggen, uw mening is van géén enkele tel en daarmee basta! Zo vermijden de ouders het onderwerp en kan het kind NIET met zijn ouders praten erover. 'It is their house, their rules and that is it! End Of Discussion!'


Dat is nou NET het probleem. Ouders zullen hun kind onvolwassen houden en het kind NIKS leren over de buitenwereld. Het kind zal ook niet durven alleen te wonen, omdat mama en papa alles voor hem/haar doen en het kind weet NIKS af van de wereld. De stap is véél groter dan wanneer je kind wél de vrijheid krijgt.

Mijn ouders waren ook zo. Uiteindelijk ben ik op m'n 29ste samen gaan wonen. Ik wist niks af van financiën, ik wist niet hoe het huishouden te doen, ik wist niet hoe ik mijn onderbroek moest proper maken. Kortom ik wist gewoon NIKS. Niks van dat alles was mij geleerd. Op een dag moest ik naar de apotheker. Ik wist niet waar die was en ik reed hopeloos verloren en heb een uur moeten zoeken. Zo erg was het. Lijkt grappig, maar dat was het niet.

Klik om te vergroten...

Regels naleven =/= dictatuur hé

Mijn ma die kan ni slapen als ik niet thuis ben int weekend

Soit ik zen er ook 23 en moet ook zeggen wanneer ik ongeveer denk thuis te zijn, maar das gewoon voor mijn ouders dat ze zich geen zorgen maken.

En vrijdag wilt mijn ma dak thuis blijf omdat ik al ganse week op kot zit, iig ik volg hier de regels van het huis. Alles wa ik nu heb heb ik eigelijk te danken aan mijn ouders, dus als die zeggen van ziet dat ge ni te laat thuis zijt dan hebk geen probleem met dat te respecteren.

Ik vind dat gedoe hier van sommigen van doe u eigen goesting en legt uwen telefoon af ook maar vrij onrespectvol. En over dat ballen kweken en zeggen waar het op staat, ook al zijde 23 als ge nog thuis leeft op de kap van u ouders dan hebde imo gene poot om op te staan (het moet nu ook geen dictatuur zijn he )

Das wel vrij erg als ge niet op reis moogt op u 23ste.
Mij lijkt het dat er wat meer aan de hand is. Vanaf dat ge 18 zijt/wordt is het toch maar normaal dat ge dingen begint te doen zonder dat uw ouders daar persé toestemming voor hoeven geven, op reis gaan zou daar toch één van moeten zijn.

Mij lijkt het alsof die kerel gewoon niet de balle heeft om te doen wat hij wil. Mijn ouders zijn ook, ze wille altijd persé weten waar ik ben en kmoet altijd smsjes sturen of alles in orde is, da doe ik dan wel om ze gerust te stellen, het zijn ten slotte mijn ouders, maar ze hoeven mij niet te vertellen om wa uur ik thuis moet zijn of wat te doen met mijn tijd/geld.

makila zei:

Mijn ouders waren ook zo. Uiteindelijk ben ik op m'n 29ste samen gaan wonen. Ik wist niks af van financiën, ik wist niet hoe het huishouden te doen, ik wist niet hoe ik mijn onderbroek moest proper maken. Kortom ik wist gewoon NIKS. Niks van dat alles was mij geleerd. Op een dag moest ik naar de apotheker. Ik wist niet waar die was en ik reed hopeloos verloren en heb een uur moeten zoeken. Zo erg was het. Lijkt grappig, maar dat was het niet.

Klik om te vergroten...

Sorry zenne, maar een groot deel van wat ge opsomt heeft niets met uw ouders te maken.
29 en de apotheker niet kunnen vinden.

Ho man ik heb dat nie meer moeten aanhoren sinds dak 17 was.

Ik denk dat alleen een grondig gesprek met de ouder kan helpen. Alé, 24 en nog altijd onder zulke regels? Hij is een volwassene.

volwassene maar dan toch nog thuis wonen en alles betaalt krijgen?

Tenzij hij huur ofzo betaalt

Ik vind het ook maar normaal dat als ge op uw ouders hun kap leeft, zij dan ook maar beslissen wat je mag/niet mag doen.

Ik zelf heb daar eigenlijk nooit echt problemen mee gehad. Als mijn ouders vonden dat ik om 1 à 2 uur thuis moest zijn, had ik daar geen problemen mee. Zij betaalden uiteindelijk alles voor mij en ik kreeg geld mee om mee uit te gaan.

Nu is het hier zo'n situatie dat ik doe wat ik wil, ze worden er alleen ambetant van moest ik niets laten weten. En 't is uiteindelijk toch het minimum aan respect dat je kan hebben, toch? Ik ben 24 maar mijn ouders weten steeds waar ik ben. En als het laat gaat worden, weten zij dat ook, zij hoeven zich dan geen zorgen te maken en op te zitten wachten of wat dan ook.

Mensen die hun gsm toesmijten of afleggen... Komaan, is het dan zo moeilijk om gewoon overeen te komen met uw ouders over zo'n dingen?
Als ge ze 't gevoel geeft dat je ook respect hebt voor hun zorgen, zal je al een pak minder problemen te hebben. Zo'n "fuck ma, ik ben wel al meerderjarig dus laat mij gerust" attitude is totaal onnodig.

SlyR zei:

Ik vind het ook maar normaal dat als ge op uw ouders hun kap leeft, zij dan ook maar beslissen wat je mag/niet mag doen.

Ik zelf heb daar eigenlijk nooit echt problemen mee gehad. Als mijn ouders vonden dat ik om 1 à 2 uur thuis moest zijn, had ik daar geen problemen mee. Zij betaalden uiteindelijk alles voor mij en ik kreeg geld mee om mee uit te gaan.

Nu is het hier zo'n situatie dat ik doe wat ik wil, ze worden er alleen ambetant van moest ik niets laten weten. En 't is uiteindelijk toch het minimum aan respect dat je kan hebben, toch? Ik ben 24 maar mijn ouders weten steeds waar ik ben. En als het laat gaat worden, weten zij dat ook, zij hoeven zich dan geen zorgen te maken en op te zitten wachten of wat dan ook.

Mensen die hun gsm toesmijten of afleggen... Komaan, is het dan zo moeilijk om gewoon overeen te komen met uw ouders over zo'n dingen?
Als ge ze 't gevoel geeft dat je ook respect hebt voor hun zorgen, zal je al een pak minder problemen te hebben. Zo'n "fuck ma, ik ben wel al meerderjarig dus laat mij gerust" attitude is totaal onnodig.

Klik om te vergroten...

Hja dat is niet voor iedereen het geval, zeker dat laatste niet

Voor mij ook niet ik woon wel nog thuis, maar ik dok wel alle maanden af en als ik iets wil betaal ik het zelf. Enige uitzondering is mijn schoenen, en meestal ook kleren (heb een goedkope smaak hoor, gewoon C&A). Als ik uit ga moet ik er nog niet van dromen van geld te krijgen van mijn ouders hoor
En niet iedereen komt even goed overeen met zijn ouders

ben er nu 19 en kheb eigenlijk al jaren een losse opvoeding.. ga en sta waar ik wil maar moet het wel laten weten omdat ze 'ongerust' zijn maar that's it
alleen impulsieve beslissingen kunnen ze ni zo goed mee overweg (opstaan en naar zee vertrekken, thuis komen en zeggen da ge een reis geboekt hebt of ne roadtrip gaat maken ofzo ^^..)

SlyR zei:

knip

Klik om te vergroten...

Wat gij beschrijft is perfect normaal. Uw ouders laten weten waar ge zit, enzo. Maar niet op reis mogen met uw lief omdat dat "niet hoort"? Dat gaat er toch wel een pak over en getuigd er van van hoe kinderachtig die ouders met hun "kind" omgaan.

En je zegt op hun kap leven, dat is ook relatief. Ik vind het niet meer dan normaal dat je zo lang bij je ouders blijft wonen als mogelijk, mits je deelt in de kosten.

Sommige ouders (zoals de mijne) vinden zelfs dat je als kind helemaal niets hoeft te betalen, met de gedachte dat je dan goed kan sparen. Mijn zus (die werkt) heeft het mijn ouders voorgesteld om huur te betalen, maar ze weigeren dat zelfs resoluut. Ik persoonlijk vind dat ze dit wel moeten aanvaarden, maar bon, dat is hun keuze.

Je moet je kind wat vrijheid gunnen hé, anders ben je gewoon verkeerd bezig.

Ikzelf heb het geluk gehad dat ik een enorme vrijheid gekregen heb op dat vlak. Ik heb nooit een uur gehad, ik heb nooit moeten thuis zijn, ik heb nooit moeten mij verantwoorden als ik eens later thuis was dan ik zei dat ik het ging zijn. Ze bellen alleen maar als ze echt niet weten waar ik zit en dit is mss 1 keer gebeurd.

Maarja, mijn ma gaat meer weg dan mij in het weekend. Die gaat gemiddeld van 9 tot 4 uur weg de zaterdag, en dit is al zo sinds ik 16-17 ben.

Een beetje vertrouwen van beide kanten kan geen kwaad, vind ik.

Ik ben 22 en 'mag' eigenlijk ook niet laat wegblijven. Maar zoals Arifiene het perfect verwoordde: negeren moet je doen... Niet rebelleren, niet terugvechten, maar gewoon simpelweg negeren als ze zagen waarom je 'weer' zo laat thuis kwam.

"Het is ons huis en dus wij beslissen wat er hier gebeurt" klinkt heel bekend in de oren.

Uiteraard is het argument dan ' ga alleen wonen' maar goed als je op deze leeftijd begint te huren moet je al veel geluk hebben dat je jezelf niet tot een heel leven van huurwoningen verdoemt.

Dus het is een keuze tussen de rest van uw leven mogelijks hypothekeren of nu enkele jaren moeten luisteren en alles verantwoorden. De keuze is snel gemaakt.

Rebelleren is allemaal heel leuk. Maar ook dan heb je de keuze eh, ofwel rebelleren.. en elk weekend moeten gaan werken als je op kot wilt gaan, internet hebben, etc ( dan spreek ik als nog studerende/schoolgaande jongere) of wel je er bij neerleggen.

soms moet je inderdaad gewoon rebelleren. De meeste dingen mocht ik thuis wel, en de regels waren over het algemeen vrij beschaafd. Zo mocht ik niet later dan 2u30 op stap, zolang ik thuis zat, omdat m'n ouders mij daarna niet meer kwamen halen. Vond ik maar normaal, zij moesten de dag nadien meestal werken.

Eens ik in Diepenbeek studeerde bleef ik regelmatig slapen bij kameraden of vriendinnen en dan was dat geen probleem. Alleen wilde ik zo vaak uit dat m'n ouders mij toch nog 2-3 keer per week moesten komen halen 's nachts.

ze hebben mij toen in m'n eerste jaar beloofd dat ik het 2e jaar op kot mocht als m'n punten goed waren. Ik werd eerste van m'n jaar met een gemiddelde van meer dan 14/20, en toch mocht ik niet op kot.
Toen ben ik thuis beginnen rebelleren, elke dag opnieuw mijn ouders erover lastig vallen (belofte is belofte imo) tot ze er uiteindelijk "niks meer over wilden horen". Dus heb ik hen mijn argumenten gemaild
Argumenten waren correct en niet te weerleggen, en ouders hadden door dat ik toch ging BLIJVEN zagen, dus ik mocht op kot.

2 jaar later wilde ik samen op studio met m'n vriendin (ik ging net een maand werken, zij begon haar laatste jaar). Ik heb volledig zonder hulp van thuis een studio met haar gezocht en daar getekend en het dan pas thuis verteld.
De reactie was "en gij moogt dat?" , waarop ik simpel met "ik betaal het toch ook zelf?" geantwoord heb.

Heb daar een jaar gezeten en woon nu bena een jaar op een appartement met m'n vriendin (volgende week 3 jaar samen) , en ben dus volledig het huis uit. Ik ben er overigens 22 nu.

Ook ging ik nadat we 3 maand samen waren mee op vakantie met haar en haar vader en haar neef. Ik zat toen nog op m'n eigen kot, maar we sliepen al sinds dag 1 samen zo'n beetje. Mijn ouders hebben maandenlang volgehouden dat ik goede punten moest hebben of ik mocht niet mee (daar gingen ze weer), en ik wist dus pas de week voordien of ik meemocht of niet...

Haar vader daarentegen was eerder het tegenovergestelde. Die gaf mij de sleutels van de landrover en legde zich op de achterbank te maffen met de woorden "tot halfweg Frankrijk kende de weg wel he?"


Nu ben ik sinds mijn eerste jaar op kot eigenlijk volledig "vrijgevochten", ik doe en laat wat ik wil en dat was sinds ik op kot zat al zo. Het enige wat mijn ouders eisten was dat ik wel in het weekend naar huis kwam, maar dan ging ik van daaruit met moeder haar auto op stap en dat was geen probleem...
Mijn zus is 2 jaar ouder en die mag nu nog altijd minder dan ik 3 jaar terug (hoewel het de laatste tijd sterk vooruitgaat sinds zij werkt), maar dat is voornamelijk omdat ze er zelf minder naar trekt...

hier allemaal geen mizerie mee gehad, vanaf men 16 kon ik doen wat ik wilde, ouders waren dan ook uit mekaar. men vader was ne strengen qua uitgaan, mijn moeder trok haar da nie aan zolang dak maar heelhuids thuiskwam... nu is ze alleen maar wa ongerust alsek me de moto op toer ga, dan moek wel es een belleke doen alsek lang wegzit

Tot aan't unief/hogeschool hadden wij thuis een uur (2uur op einde) daarna nie meer (woonden wel nog thuis)...

Vind ik nog het beste...
Alhoewel ze in begin van hoger onderwijs wel liefst wisten wanneer ik ongeveer ging thuiskomen en hun slaapkamer deur lieten openstaan (moesten die dan dichtdoen als we thuiskwamen).

Tofste was dus als ge met 2 wegging en de ander deed de deur eerst dicht, dan konde uitgaan tot stuk in de morgen zonder gezaag erachter