sommige hun verhaal
en ik dacht dat ik het moeilijk (en niet-sociaal) had...
ad:
Heel mijn sociaal leven is ong. om zeep. Toen ik in de kleuterklas zat (ongeveer 11 jaar geleden zat ik in het derde) was er nog niets aan de hand (ik had zelfs een vriendin (lief is al teveel gezegd hé). Maarjah doordat ze naar een meisjesschool ging en ik naar een jongensschool... (enfin, ge kent het wel). Maar nu komt de zwarte periode. Op die school werd ik niet echt geaccepteerd zodat ik overal en altijd werd uitgesloten... 6 jaar werd ik serieus gepest en maakte eigenlijk geen vrienden, door mijn huidskleur. Nochtans was ik al volledig geïntegreerd in Belgisch leven (woon hier al van sinds mijn 2de, geaddopteerd) dus van mijn leven in Azië weet ik helaas (of moet ik zeggen gelukkig? - Zat in een home van Moeder Theresa btw - ) niet meer. Doordat ik geen vrienden had in het lager ben ik nooit bij iemand gaan spelen, had ik nooit contacten met niemand. Behalve je familie, maar dat je kun je niet vergelijken? Thuis speelde m'n moeder er gretig op in: ik moest werken, werken, werken in het huishouden. Dit was mijn dagschema: Opstaan om half tien, m'n moeder had al reeds werk bedacht dat ik kon doen (desnoods liet ze me die bank die ik vorige week had vernist nog es doen, of liet ze me het stof afdoen,...). Plaats voor eigen interesses waren er wel, maar enorm weinig. Al reeds van in het 4de leerjaar hadden we een computer, maar wegens de strengheid mocht ik daar amper een half uur per week op. Pas later in de zesde mocht ik meer op de pc, al 2 uur per week. Het was een overwinning op zich, want doorheen de jaren had ik toch wel een pak diskette 's die mijn pa gekocht had bij boeken,... Ook kreeg ik interesse in Formule 1 in '98. Ik vond het de max en Häkkinen was mijn favoriet. Elke race wou ik kijken en later volgde ook WCW [worstelen] op kanaal 2. Dit was echter buiten mijn moeder gerekend. Ze liet me nog harder werken indien ik wou kijken. Zo hard kon ik (en niet anders ook) werken, dus moest ik al 75% van de afleveringen missen. Door dit alles kreeg ik natuurlijk niet de kans om me sociaal te ontwikkelen. Op die zes jaar was ik nog nooit met vrienden (had ik niet) weggeweest. In de grote vakantie liep mijn moeder weg met een gast, die een pedofiel bleek te zijn. Natuurlijk gaf dat een grote schok, want ik was zowel m'n moeder kwijt, werd opgemaakt door mijn pa, de grootouders van m'n moeder waren ook kwaad op haar en maakten me ook tegen haar op... Enfin, ik kon geen weerstand bieden en deed dus mee met hun. Dat was de zwaarste schok op zich. Althans dat dacht ik. Een paar maand verder leert mijn pa een ander vrouw kennen. Het botert zeer goed tussen hun. Resultaat = mijn pa was altijd weg bij haar, was er nooit voor mij (ik zat dus altijd, maar dan ook altijd alleen). Dag & nacht kon je goed zeggen. Er waren tijden dat ik tot half vijf 's morgens opbleef omdat ik die ene toets moest laten tekenen? Vaak kreeg ik op school onder mijn voeten door de leerkrachten omdat ik een toets niet laten tekenen had of mijn agenda niet had laten tekenen omdat ik gewoon in slaap viel en mijn pa telkens al weer weg was... Nuja, ik was ongelukkig, maar het was zo al aangeleerd dat ik niemand kon contacteren om eens mijn hart te luchten of te ravotten ofzo. Ik zocht mijn toevlucht op de computer. Al mijn vrije tijd ging op in de computer zodat ik toch maar al die miserie kon vergeten... Ik miste mijn lagere school (?) omdat het volledig anders was: iedereen accepteerde me zoals ik was! Plots was er geen sprake meer van racisme. Ik vond het vreemd met gevolgen vandien... In januari besloot mijn pa te stoppen met die vrouw, omdat hij vond dat ze van hem profiteerde. Hij kreeg meer aandacht voor mij. Maar het kwaad was al geschied: ik moest niets meer hebben van hem en zocht mijn toevlucht liever in de computer dan bij hem te zijn. Het zou me zelfs niets gedaan hebben moest hij dood zijn. Mijn pa besefte ookwel dat het zijn fout was, daarom boekte hij een reis naar Slovakije. Maar ondertussen liep hij alweer in de fout. Hij zocht naar een andere vrouw en had die gevonden... Weer was hij er elke keer met weg. Resultaat = ik haatte hem echt. Nog nooit was ik op de vlieger gestapt (tenzij om naar België te komen) en die 2 weken waren reuzeleuk. De brokken begonnen zich naar het einde toe meer en meer te lijmen. Maar dan zocht mijn grootmoeder (aan mijn vaders kant) op die reis ruzie met mij. Ze zei "Gij zijt zot gij! Als we thuis zijn, zoeken we meteen een zothuis op waar ge meteen naar toe kunt!". Dat pakte me hard, en tranen begonnen serieus te vloeien. Weer thuis grepen die woorden me zwaar aan, en zocht nu echt al de heil op internet. Omdat mijn pa tussen 2 muren stond (de mijne en zijn moeder) liet ik hem maar naar zijn moeder toe gaan. (Hij kon me eerlijk gezegd toch niets schelen). Bijna elke dag had ik geweend omdat die woorden steeds door mijn hoofd spookten. Toen had ik al een paar vrienden via MSN die niet wisten van mijn huidskleur. Een vriendin hielp me door die zure tijd te helpen, zonder haar was ik er al lang niet meer. Omdat ik meer en meer heil zocht op Internet, liepen de rekeningen hoog op (Ik geloof dat het meer dan 20 000 BFR was). Toen kreeg m'n pa een telefoon van Belgacom omdat hij het vergeten te betalen was, en ook meteen dat ze aanraden om ADSL te nemen. M'n pa koos ADSL. Internet was nog nooit zo toegankelijk geweest. Met 1,1 MBPS - snelheid (ipv die 56k) ontdekte ik meer en meer de spellen on line.Het tweede middelbaar was een topjaar voor mij. Ik kwam al een beetje los. (doordat ik altijd gepest werd en zo 'aangeleerd' was, zegde ik nooit niets tegen niemand, ik vond het eerder vreemd als iemand iets tegen mij zei.) Het hoogtepunt uit mijn leven is nog altijd februari! Ik ben toen met
4! gasten naar een carnaval geweest. Het was echt serieus zalig. In mei kwam ik serieus los bij die gasten. Elke dag maakte we lol, we lachten altijd,.. maar wel binnen de schooluren, want er buiten reed ik altijd naar huis om achter de computer mijn toevlucht te zoeken. De tijd vloog snel, de computer schaadde mijn leven meer dan wat het was: ik had een B-attest. Vrienden komen, en vrienden gaan. Zoals ze in de klasgroepen worden ingedeeld. Maar toch bleef ik 30% van mijn vrienden behouden, maar amper 1 van de 4 van mijn beste maten. De anderen gingen naar een ander school. Ik moest naar de Beroepsafdeling waar ik weer van 0 mocht beginnen. Mijn pa brak met zijn vriendin omdat hij zich afvroeg wat er met mij aan de hand was, maar ik negeerde hem. Nu zocht ik echt alles op alles (ik ben zelfs paar weken niet naar school geweest dan) om bij mijn computer te zijn (Die nu 1667MHZ bedroeg, ipv de 350 ervoor). In november echter, zag ik het niet meer zitten in die klasgroep. Ik vroeg mijn overplaatsing aan om terug in het 2de te kunnen zitten. In december mocht ik gaan (na afwezigheidsstaking van 2 weken[omdat klasgroep niet te doen was, voor mij EN voor de leerkrachten]). Die mensen waren serieus lief tegen mij. Maar ook nu had ik het hard te verduren: mijn grootmoeder stierf in januari aan kanker. Het was die grootmoeder die me indertijd had verweten dat ik een zot was en naar het gesticht moest. Ik begon spijt te krijgen dat ik na die ruzie haar nooit meer gezien had, maar spijt komt na de zonde zeker? Ik leefde erg mee met mijn familie, en begon terug naar mijn pa te groeien (dat was al reeds in 2003 (!!)). Ik bleef maar verslaafd aan de computer, maar ik maakte me toch meer en meer vrij om bij mijn pa te zijn, en om hem te steunen. Maar weer had hij een vrouw leren kennen, ditmaal geen Belgische en ook geen Europese. Ik voelde het aankomen en begon al achterdochtig te worden. Hij zei dat dat voor niets nodig was. In de Kerstvakantie nam hij 1 week vakantie verlof. Ik dacht dat het voor mij was, om samen op uit te trekken, maar het hij had al reeds één ticket gereserveerd voor hem, om naar zijn madam te trekken. Weer was ik alleen, wel voor 1 week. Met de 'overlevingservaring' dat ik had kon ik me serieus behelpen. Hij kwam weer, maar onze band was zo goed als weer verbroken. In Februari nam hij weer verlof voor 4 weken en trok er weer op uit om zijn madam te zien. Ik moest mijn plan maar trekken voor alles! Voor eten, drinken, warmte,... Hij had 200 € op mijn rekening gestort. Mijn klasgenoten wisten hier niet van, alleen had mijn pa een bericht geschreven naar mijn klastitularis. Omdat ik na de vakantie (1week weg,2 weken vakantie, nog 1 week weg) serieus verandert was (flink vermagert) begonnen ze zich vragen te stellen... Maar er was één probleem: ik gedroeg me als gewoonlijk, niemand zag (buiten degene die mij kenden en mijn gestalte dus wisten) dat ik 4 weken alleen thuis gezeten had. Toen mijn pa terugwas had ik van hem vernomen dat hij ginder met zijn madam getrouwd was
en dat ze naar België kwam
Omdat die pc voorbijgestreeft was, besloot ik mezelf eens goed te doen, en een nieuwe pc te kopen: AMD Athlon XP 3200+; 1024MB Ram en zette die pc op mijn kamer. Vanaf dan ben ik meer en meer op mijn kamer gebleven. Zijn madam en haar zoon kwamen dan nu recentelijk overgevlogen voor goed (eerste keer, goede keer zeker?).
Mijn vader geeft hun weer alle aandacht, ik voel me weer uitgesloten... Nu ziet mijn dagtaak er uit: Opstaan, pc aanzetten, hopeloos achter de pc zitten, pc uitzetten, slapen. Elke dag tenzij ik vergeet te gaan slapen (zoals nu wellicht). Ik zit serieus veel op MSN nu, en als je mijn gedrag vergelijkt tussen MSN en real life... In real life durf ik nu nog niet veel te zeggen, en als men mij aanspreekt durf ik niet echt reageren... Maar op MSN daarintegen. Ben ik zo sociaal als je je maar kunt voorstellen... Ik heb onlangs een vriendin leren kennen (door de ex van mijn neef) waar tussen het zeer goed klikt. Ze vraagt mij al een tijdje om met haar op schok te gaan, maar ik ben bang... bang voor mijn gedrag in real life dat alles zal verbrotten?
ad: Ik heb haar al gezegt dat ik niet wil dat zij mijn lief is omdat ze te jong is (ze is "maar" 1 jaar jonger als mij, bloedmooi, reuzeleuk karakter). Hoe moet ik dit aanpakken
) die met alles lachen (jaja, zelfs met m'n schoenen 
)
