Het onderstaande verhaal moet ge gewoon es lezen, tis van een Nederlander die paddo's genomen heeft en een zeer heftige ervaring meegemaakt heeft.
Level 5
... the full story...
at least the bits I can rememeber.
De setting was in een studentenflat in Groningen, ongeveer vier jaar geleden.
Een goede vriend van mij hield een kleine get-together samen met mij en nog twee vrienden.
De een komt uit Rotterdam en de ander uit Enschede, we bleven dus het weekend crashen.
Die vriend van me woont aan het einde van de gang in het een na laatste appartement.
Twee deuren verder is de, gedeelde, toilet en badkamer.
Zijn kamer is vrij klein, amper 20m2 maar voorzien van een paar vette speakers, game consoles, een grote Tv een bed en drie slaapplaatsen (matrassen e.d.).
Het was paasvakantie, de meeste studenten waren naar huis.
Alleen een paar buitenlandse- en een of twee nederlandse studenten waren nog aanwezig.
We hadden nagenoeg de hele gang voor onszelf.
Ik had verteld over mijn mooie ervaringen met paddo's in Thailand.
Een van mijn vrienden had al eens eerder, samen met mij, getript en dat was goed bevallen.
Dus besloten wij om in de stad paddo's te kopen.
Eenmaal een smartshop gevonden gingen wij naar binnen en bestelde de 'shrooms.
De verkoper vertelde dat 2gram p/p een normale dosis is, dus kopen wij 8gram gedroogde Panaeolus Ayanescens (Hawaiiaanse).
Hiervan gingen wij thee trekken.
We stopten de paddo's in een thee-ei (metaal ding om theeblaadjes e.d. in te stoppen) en deden genoeg water in een pannetje om vier mokken mee te vullen.
Dit lieten we ongeveer een half uurtje zachtjes pruttelen..
In de tussentijd kreeg ik heel veel honger en heb, tegen beter weten in, nog twee borden macaroni gegeten... waar ik later nogal spijt van kreeg.
Toen de thee klaar was hebben we, op aanraden van die verkoper, er nog schep honing erbij gedaan.
Dit zou helpen de psylo in het lichaam op te nemen (zelf dacht ik altijd dat suiker psylo afbreekt... maar ik kan me vergissen en dat alleen fruitsuikers dit doen).
De thee leek eigenlijk meer op zwarte koffie, het was git-zwart en smaakte heel erg sterk naar schimmel.
De inhoud van het pannetje verdeelden we onder ons vieren en dit dronken we vrij snel op.
Het was ongeveer 9 uur 's avonds (T+ 0 minutes)
Ondertussen werden al wat CD's klaar gelegd, de Tv ging uit, muziek ging aan en de sfeerverlichting ook.
Ik ging alvast liggen op een van de kussens en wachte... maar niet voor lang.
Binnen enkele minuten begon ik het al te merken maar normaal gaat zo'n 'come-up' vrij geleidelijk, rustig klimmend door de verschillende stadia.
Dit voelde anders, ik ging heel erg hard omhoog en ervoer nu al open-eyed visuals (T+ 7 minutes)
De visuals i.c.m. het gevoel alsof je een wilde rit in een F-16 maakt waren zo overweldigend op een gegeven moment dat ik mezelf misselijk voelde worden en binnen de kortste keren opstond en naar de WC begon te strompelen.
Ik hoorde nog een van mijn vrienden zeggen:"Sjeezus, ik zie overal gekleurde lichtjes en het is nog niet eens 10 minuten geleden dat ik mijn portie opgedronken heb"
Waarop tweemaal het antwoord kwam "Ik ook"
Ik kwam aan op de WC, die gelukkig niet ver lopen (strompelen) was en naam plaats voor de porceleinen zetel.
Even later kwam een andere vriend van me ook naar de WC, aanvakelijk om zijn behoefte te doen, en neemt plaats in het toilethokje naast mij.
Even later moest ik heel erg hard kotsen.. macaroni's revenge...
Eigenlijk was die vriend van me helemaal niet misselijk maar omdat hij mij hoorde kotsen ging plotseling hij ook over zijn nek.
Net toen ik hard moest braken brak ik door alle barieres heen en werd ik naar level 5 gekatapuleerd... nog geen kwartier na inname van de thee!!!!
Iedere keer dat ik moest braken voelde het alsof ik werd afgeschoten uit een kanon en voelde ik de trip steeds hoger stijgen.
Alsof je met een raket omhoog geduwt wordt, ik ervoer het echt als een heel erg snelle vlucht omhoog.
Het voelde bijna geweldadig zo snel ging dat.
Nadat het kotsen gestopt was hing ik uitgeput boven de WC en zag mijn macaroni gekleurd braaksel de pot in glijden... dit vervaagde helemaal tot ik op een gegeven moment de wereld om me heen niet meer zag.
Ik zag alleen nog kleur, kleur en nog eens kleur.
Stel je voor je bent een puntje van bewustzijn, letterlijk een puntje, alsof je met een potlood een puntje zet op papier.
Vanuit dit puntje neem je een wereld waar die alleen maar uit kleur bestaat ongeacht of je 360 graden in de X- Y- of Z-as draait je ziet alleen kleur.
De kleuren lopen in elkaar over alsof het lavalampen zijn en alles had ronde vormen en beweegde op verschillende manieren.
Sommige kleuren kolkten, andere maakten een meer lavlamp achtige bewegingen, weer andere leken naar beneden te druipen alsof het verf op een nat oppervlak is echt mega psycodelisch.
Mandala's, mandelbrot fractalen... dat soort patronen ontstonden er, gemaakt uit de kleuren paars, wit, oranje, geel, groen, blauw allerlei kleuren en schakeringen van kleuren.
De emoties gierden door me heen, voornamelijk ongeloof, verwondering, verbasing en iets dat ik in alleen in het engels kan uitdrukken en in hoofdletters moet worden geschreven om enigsinds in de buurt te komen van wat er door me heen ging want ik was namelijk... AWESTRUCK !!!
Woorden kunnen gewoon niet beginnen te omschrijven hoe dit voelt
Totdat ik op een gegeven moment een beetje angst voelde.
Ik vroeg mij af waarom ik angst voelde en kreeg het gevoel dat ik heel erg ver weg was van iets... maar wat dat iets was dat wist ik niet meer.
Ik bleef hier over nadenken en had het gevoel dat het antwoord op het puntje van mijn tong lag... maar ik kon er nog steeds niet op komen.
Totdat ik me opeens heel vaag herinnerde dat er ook nog een lichaam is.
Op dat moment werd ik bewust van mijn lichaam en het feit dat ik er niet meer in zat.
Dit is een gevoel dat onbeschrijfelijk is en onvoorstelbaar als je het nog nooit hebt meegemaakt.
Want je voelt echt duidelijk dat je niet in je lichaam zit!
Mentaal ging ik heel erg op mijn lilchaam focusen maar ik ging nog steeds verder de trip in en zei tegen mezelf:"ga nu terug, anders vind je de weg niet meer terug".
Toen voelde ik mij, eerst langzaam maar steeds sneller, terug komen in mijn lichaam.
Ik was terug, lag op de WC vloer met mijn rug tegen de wand, arm leunend op de rand van de WC en mijn hoofd hangend op mijn bovenarm.
Slijm, speeksel en restjes kots druppelden af en toe nog langs mijn mondhoeken.
Ik voelde me een beetje opgelucht na het kotsen.
Zelf was ik gelukkig niet smerig alleen mijn handen een beetje.
Ik moest vechten om in deze wereld te blijven... maar dat was nutteloos.
Alsof ik door een trein werd aangereden, zo krachtig werd ik door de trip geschept... en weer was ik in lalaland.
Dit ging zo nog enkele keren heen en weer... ik weet niet hoe vaak.
Mijn geheugen laat mij hier in de steek en mijn besef van tijd en ruimte ook.
Het eerstvolgende wat ik mij kan herinneren is dat, tussen het gelach, mijn twee andere vrienden kon horen op de gang.
Een van hen vroeg zich af waar ik was, de ander zij dat ik op de WC zat en aan het kotsen was.
Waarop hij voorstelde om even te cheken of alles goed is.
Men stemde in... maar amper een paar stappen genomen en hoor ik iemand zeggen: "Nah... let's not, I'm having to much fun right now"
Waarop de andere instemde op een nogal botte manier.
Even later precies het omgekeerde, een van de twee stelde weer voor om toch maar te gaan kijken en uite zijn bezorgdheid.
De ander was ermee eens en namen ze samen weer een paar stappen richting toilet... alleen maar om een seconde later emotioneel weer 180 graden om te slaan.
Dit gebeurde verschillende keren achter elkaar.
Iedere keer schommelden ze tussen bezorgdheid en een mega ego-trip.
Dit begon mij eigenlijk best te irriteren en werd ik zelfs een beetje kwaad op de opmerkingen die ze soms maakten.
Maar ik ervoer dit zelf ook, deze extreme schommeling in emotionele toestand.
Ook de mega-egotrip heb ik ervaren.
Het is net alsof je op dat moment echt de enige persoon op aarde bent die er toe doet en je absoluut geen interesse hebt in anderen.
Het beste is dan om je af te zonderen en lekker in jezelf weg te keren, dat voelt dan nog lekker ook.
Maar ik besloot om op te staan want mijn vrienden kwamen steeds dichterbij.
Toen ze me uit het WC hokje zagen komen waren ze wel oprecht bezorgd en vroegen ze of het wel goed ging.
Ik vertelde ze dat ik heel erg hard aan het trippen was en dat ik had moeten kotsen maar dat het wel in orde is want het is maar een trip.
Toen heb mijn handen en gezicht gewassen met koud water.
Ik doe water in mijn gezicht met mijn handen en kom met mijn gezicht omhoog terwijl ik het water van mijn gezicht veeg... op dat moment kijk ik mezelf, via de spiegel, in de pupillen van mijn ogen.
Als een achtbaan werd ik in de tunel, die mijn pupilen waren geworden, geschoten.
Ik weet niet meer wat ik hier allemaal gezien heb maar wederom was ik totaal van de wereld af.
Maar deze keer kon ik makelijker terug komen en had ik meer controlle.
Toen ik uit deze trip kwam riep ik naar mijn vrienden dat ze dit ook eens moeten proberen.
Dat deden ze ook en ook zei space-ten lekker weg.
Ze waren helemaal verbaasd van de ervaring, maar om de een of andere reden had ik het gevoel dat mijn ervaring nog veel dieper ging.
Alsof niemand in staat was om zo hard te trippen als ik (hoezo ego-trip?).
Ook ging ik op een gegeven moment mijn huid bekijken.
Ik merkte direct mijn gezichtsvermogen in staat was ongelofelijke details waar te nemen.
De bloedvaten, die net onder de huid zitten, kon ik duidelijk zien.
Ieder vlekje, ieder miniscuul puntje echt alles kon ik in zo'n enorm detail waarnemen dat zelfs de beste camera mij nog niet kon evenaren.
Even later gingen we terug richting de kamer.
Er werd veel gelachen, wazige opmerkingen gemaakt en het was gieren en brullen tot je kaken zeer deden van het lachen.
Ondertussen gingen de open-eyed visuals gewoon onverminderd door alleen spacete ik nu niet meer zo hard weg als toen ik nog op de wc zat.
Op een gegeven moment maakte een vriend de opmerking of we misschien iets te luidruchtig waren en of we niet beter wat stiller konden zijn.
Waarop de andere begonnen te roepen :"Neeee ben je gek man dat hoeft helemaal niet. We kunnen zoveel lawaai maken als we willen er is toch bijna niemand. Iedereen is naar huis voor pasen behalve een paar lelijke buitenlandse wijven en dat ene domme wijf."
Ondertussen is hij dit aan het schreeuwen over de gangen en worden de opmerking best grof... maar gelukkig was i.d.d. bijna iedereen naar huis en waren die paar mensen, die overgebleven waren, ook niet te bekenen.
<side story>
Een paar maanden eerder had ik samen met een van mijn vrienden ook een paddo trip gedaan.
Dit vond plaats in Rotterdam op zijn kamer, in zijn ouderlijk huis, terwijl zijn ouders thuis waren en in de kamer naast ons lagen te slapen.
<end of side story>
Die vriend uit Rotterdam vroeg zich opeens af of wij ook zo lawaaierig waren toen wij paddo's hadden genomen bij hem thuis.
Waarop een andere vriend reageerde:"Oh sorry man, het spijt me ik wilde niet zo lawaaierig zijn, ik zal er op letten..."
Voor een fraktie van een seconde voelde ik paniek... maar besefte me al gauw dat ik niet in Rotterdam was en dat alles OK was.
Net toen ik dat dacht zei die vriend uit Rotterdam:"Maak je niet druk, we zijn niet in Rotterdam"
En net op dat moment, als donderslag bij heldere hemel bevind ik me in de kamer van die vriend... in rotterdam!!!!
Ik was er lang genoeg om de andere drie vrienden ook te zien en om te beseffen dat zij exact dezelfde ervaring hadden.
Weer een seconde later en we zijn weer terug in Groningen.
Alle vier waren we stomverbaasd en slaakten we kreeten van ongeloof en verbazing.
Vooral dat we dit alle vier tegelijk hadden ervaren maakte het nog eens extra speciaal.
Door het delen van deze ene ervaring alleen al is onze vriendschap veel hechter en dieper geworden.
Hierna hebben we nog een hele tijd liggen dollen en hebben we veel gelachen en genoten van wazige dingen.
Op een moment vroegen we ons af hoe laat het was.
Ik besefte dat ik de hele tijd al het gevoel had dat het drie uur was, de rest bevestigde dat ze dit ook zo ervoeren.
Toen we op de klok keken zagen we,met moeite, dat het veel vroeger was dan drie uur (geen idee hoe laat het toen was).
Wat we voor de rest nog uitgespookt hebben weet ik allemaal niet meer, een van de laatste dingen die ik me nog kan herinneren, voordat de sfeer van de hele avond omsloeg, is dat we heel vreedzaam op de matrassen lagen te genieten van de trip met Home Work van Daft Punk in de CD speler.
De muziek was echt geknipt om op te trippen.
Vooral een van de laatste nummers was echt perfect.
Dit nummer leek eeuwig te duren, alsof het altijd al gespeeld heeft en nooit zal stoppen met spelen.
Vooral het einde, van dit nummer, was heel mooi omdat je een zacht golvende branding op het strand kon horen.... en toen was, wat eerst oneindig leek, afgelopen... de CD was gestopt.
Ik probeerde een andere CD op te zetten, geen idee mee welke.
Maar het beviel helemaal niet meer.
Andere CD... hoort ook niet lekker aan.
Weer een andere CD... ook niet... zo werd de CD collectie steeds kleiner en begonnen wij ons steeds minder te voelen.
Zelfs dezelfde CD van Daft Punk kon ons niet meer redden.
Muziek uit... kut wat een stilte... muziek aan... ook niet goed... argh...
Uiteindelijk Daft Punk zachtjes aangezet.
Een van mijn vrienden begon fout te gaan.
Ik weet niet meer hoe het begon maar op een gegeven moment verteld hij dat hij zich slecht voelt en erg gespannen.
Hij zit op de grond en begint zwaar te ademen en heen-en-weer te wiegen.
Wij proberen op hem in te praten in de hoop een positieve impuls te kunnen geven.
Maar niks helpt, het was ook heel moeilijk om iets te zeggen zoals je eigenlijk bedoelde omdat ik was nog steeds behoorlijk onder de invloed.
Uiteindelijk begon hij te praten en te vertellen.
Er kwam van alles en nog wat uit tot op een gegeven moment een kwartje viel... hij werd zich op eens volledig bewust van datgene dat hem al zo lang dwars zat en zelfs de oorzaak van zijn depresie vormde.
Dat moment was echt zo diepgaand, zo enorm ingrijpend dat niemand van ons zijn tranen nog kon tegenhouden.
Deze vriend had op dat moment zijn meest diep weggeborgen persoonlijke geheim blootgelegd.
De reden waarom hij zich depresief voelde.
Een geheim dat zo diep lag dat het zelfs voor hem nog een geheim was.
Hij kwam in contact met zijn onderbewustzijn.
Deze ervaring heeft ons vieren zeer close gebracht en is onze vriendenband mede hierdoor onbreekbaar geworden.
De rest van de avond was een kwestie van wachten tot je weer op baseline was aangekomen.
Toen we eenmaal weer een besef van tijd kregen was het vreemd genoeg precies drie uur.
Omdat we de hele avond constant het gevoel hadden dat het drie uur was vonden we dit nogal comisch.
We dronken nog wat en rookten nog wat sigaretjes, maar geen joints want dan begon het gespace weer overnieuw en daar hadden we geen zin meer in.
Tot op heden is dit nog steeds mij meest exreme drug ervaring.
Een van mijn vrienden, die ooit LSD had genomen, zei naderhand nog dat dit heel veel op LSD leek... misschien een beetje sterker zelfs.
De dag ernaa gingen we allemaal naar huis, helemaal geradbraakt.
Het heeft toen zeker nog drie dagen geduurt eer we ons weer een beetje normaal voelde.
Die vriend uit Rotterdam heeft nog gezegd dat deze ervaring het begin van het eind van zijn depresie was, maar dat hij nooit meer zo'n ervaring wilt herhalen.
Paddo's zal hij dan ook nooit meer nemen.
Toen ik vroeg of hij dit gedaan zou hebben, wanneer hij van te voren geweten had dat dit de uitwerking zou zijn, kwam het antwoord:"nee, nooit dit is veel te heftig".
Nog dagen erna kon ik bijna niet geloven dat dit mij overkomen was.
Ik een paar dagen een beetje de kluts kwijt en voelde ik me een beetje leeg.
Het heeft dan ook een hele tijd geduurt eer ik dit verwerkt had, zeker twee jaar lang was ik genezen van psychodelica.
Maar er is veel gebeurt in de tussentijd en ik voel dat het weer tijd is om verder te gaan met ontdekken.
Ik denk ook dat als me nu zoiets overkomt dat ik er heel anders mee zal omgaan en er (nog) meer van kan genieten dan toen.
Behandel de paddo's met respect en onderschat ze niet want ze kunnen harde klappen uitdelen.
Maar uiteindelijk zal het altijd iets toevoegen, je zult er altijd wel iets van leren en er iets positiefs aan overhouden.
Misschien niet altijd bewust of in de vorm van kennis... soms ook onbewust of in een emotionele vorm
mr da bleef bij af en toe is meesmore int weekend, dan is nr sun parcs gegaan me mate die veel meer smoorden vr weekje en daar wel 4 dagen nix anders gdn als gesmoord maar toch ben ik erna terug gestopt.. alé gestopt, gwn in weekends enz wel is jointe smore
), af en toe is weekendje coke om gwn te geniete ervan me de nodige alcohol erop ( sosa + bacardi 4 the win ! 
), af en toe wa pep om de nacht goe door te kome mr nooit meer zo overdreven als ervoor..
