Ik herken mezelf in je verhaal.
Toen ik 16 was en zat nog steeds op school werd ik altijd gepest door een moron en het ergste is ook dat hij mij overal volgde.
Echte pesters zullen jou zelden loslaten ze volgen jou overal en pesten je zoland voor je wat actie onderneemt.
Ze lachen in je gezicht en maken je belachelijk in het publiek en als ze zien dat je gewoon wegkijkt of wegloopt gaan ze door.
De hele school of uni ziet dit gebeuren en niemand heeft ballen om voor je op te komen sinds ze zien dat je niet voor zelf kan opkomen of gewoon niet durft.
Ik heb nooit begrepen hoe je iemand kan zien lijden en gepest worden terwijl je hem of haar kan helpen en gewoon wat zijn zelfvertrouwen opkweken of gewoon bevriend met hem worden.
Zo erg is het toch niet om voor iemand anders op te komen of gewoon bevriend met die persoon worden? Maar mensen denken altijd dat ze hiermee hun vrienden zullen verliezen en all die zooi.
Ik ben toen van school veranderd en op die nieuwe school was mijn leven heel wat beter voor een paar jaar maar.
Toen ben ik weer naar dezelfde school gegaan om andere redenen en die klootzak was voor mijn verbazing niet van de school gegooid (hij pestte niet alleen mij maar ook velen op school, lastigvallen meises enzovoort, noem maar op).
Begin jaar ging prima sinds hij bijna nooit aanwezig was in de klast maar 2de jaar kwam meneer wat vaker op school. En hij begon het weer, wij waren toen beide 15 (we zijn samen opgegroeid vanaf kleuterschool en zaten altijd in dezelfde klast).
Na een tijde was ik dit alles zo fucking beu dat ik gewoon niet meer naar de les ging en heb zo'n 6 maanden gespijbeld
Het begin mei toen, het was een prachtige zonnige dag en wij begonnen aan een grote pauze op school. In de klas hadden wij (hem en ik) wat geruzie en ik zei tegen hem dat wij eens naar beneden moesten gaan.
Wij zijn buiten gegaan voor de zwembed, ik ging precies tussen al dat volk met hem gaan staan met een paar klasgenoten gasten van mij (ze hadden voor dit moment zolang gewacht).
Na een paar woord uitwisselingen heb ik hem geslagen en niet maar 1 keer maar zoveel keren tot ik de tel kwijt was. Ik weet dat ik wel een klap heb gevoeld maar hoe veel die van mij wel kreeg, who knows.
Eindelijk was ik voor mezelf opgekomen en het was echt zo'n opluchting voor mij..
Na die dag is hij niet alleen door mij in elkaar geslagen maar door alle gasten die ik kende, wss wachtten zo voor mij voor ik begon met klappen en ging ze verder met hem mee
Elke dag ging een paar hem in elkaar slaan en ik zag hem paar keren op grond zien liggen bloeden ^^
Niemand echt niemand had dit van mij verwacht omdat ik altijd de stilste & introverte jongen was (nog steeds trouwens).
Ik heb namelijk nooit veel behoefte gehad om te babbelen/praten, ik was wel sociaal, ik heb altijd vrienden gehad.
Ik heb nog steeds weinig behoefte om te babbelen maar als er iemand bij mij gaat zitten of mij aanspreekt over een artikel in Metro of over een test enzovoort, babbel ik gewoon.
Hetzelfde voor sociaal contact en in groepjes gaan zitten. Ik heb al nooit op gemak gevoeld zittend in een groepje. Als je alleen gaat zitten naar muziek luisterend of wat dan ook gaan mensen je als asociaal zien hehe.
Het duurt wat lang tot ik los kom, ik moet wel op mijn gemak voelen bij een persoon en hem of haar wat kunnen vertrouwe, anders krijgt niemand een woord uit mijn mond.
Pesters zoeken altijd mensen die gewoon minder reactie tonen en meer stil zijn en het zijn altijd de types (pesters dan) die het meest aan zelfzekerheid missen en dit voor aandacht doen.
Ik zeg niet dat je hem in elkaar moet gaan slaan of stomme dingen gaan doen omdat je dit alles beu wordt. Met school stoppen of nog ergere dingen doen gaat je helemaal niet helpen btw.
Verander van school of maak hem belachelijk voor de hele Uni
Wat je nodig hebt is een groepje met wat mensen op wie je kan vertrouwen en misschien wel voor je willen opkomen.
Aangezien tot nu toe niemand voor je is opgekomen is die hogeschool vol met pussies die hunzelf een jongen noemen en buiten stoer doen en zeggen dat ze ook nog om mensen geven.
Toen ik voor mezelf opkwam heeft die moron altijd respect voor mij getoond sinds dan.
Dit was btw gebeurd in ander land en niet hier in België.
Hier zou niemand durven om mij eens uit te lachten sinds mensen zelfs sommige leerkrachten bang waren van mijn serieuze gezichts uitdrukkingen.
Ik kon namelijk nooit loskomen op een of andere school hier. Ik heb altijd van die school gehaat (ik heb in het totaal in 5 scholen gezeten, waaronder 3 hier
Mensen zijn gewoon zo triestig!!
(Srry voor lang verhaal en heel wat fouten sinds nu al 1u 's nachts is
)
ad:
idd, echt doodmoe als ik thuiskom.