Archief - Praat jij over games met je ouders?

Beste gamers,

Samen met andere Vlaamse gameonderzoekers (Home - DiGRA Flanders) en mediawijs.be werk ik aan een informatieve website en boek over videogames, specifiek voor ouders. Er wordt immers nogal wat onzin verteld over gaming. Daardoor weten ouders soms niet goed wat ze van videogames moeten denken of hoe ze met hun gamende kinderen kunnen omgaan. Graag willen we dan ook een wetenschappelijk onderbouwd, positief verhaal brengen.

Uiteraard hebben we op voorhand al gesproken met ouders. Maar we willen graag ook van jullie horen hoe ouders met games omgaan:

- Praat je soms over games thuis?
- Welke vragen stellen jullie ouders dan? (Of verbieden ze 't gewoon?)
- Welke vragen zou je willen ze zich stellen?

Vriendelijke groeten,
Jeroen Bourgonjon
Universiteit Gent

PS: Jullie antwoorden zullen niet voor onderzoek gebruikt worden. Ze zullen ons alleen helpen om de wetenschappelijke kennis over videogames zodanig te beschrijven dat we beter aansluiten bij de interesses van jullie ouders.

Toen ik nog thuis woonde, heb ik hierover proberen te praten met mijn ouders. Zij vroegen elke keer : "wa zit gij feitelijk uren achter die computer te doen?". Als ik dan uitlegde dat ik samen met andere mensen online rpg's speelde, konden ze geen beeld hierover vormen en vonden ze 't maar tijdverlies. Ook cardgames (magic the gathering) kon mijn vader niet echt vatten dat ik hiervoor soms uren in een gamecafé zat. Hij vroeg dan meerdere keren : "gij speelt toch niet voor geld ofzo é?".

Mijn ouders hebben me nooit verboden om niet te spelen op de computer of met de kaarten. Integendeel, ze lieten me teveel voor de pc zitten, misschien door desinteresse ?

Ik hoop in de toekomst mee te kunnen praten met mijn kinderen als ze over games e.d. praten of toch op zijn minst interesse te tonen.

- Praat je soms over games thuis?

Als ik soms een game speel met een zeer intrigerend verhaal of bepaalde sleutelmomenten(bvb sommige scenes uit The last of us), zou ik hier spontaan over vertellen tegen men moeder en zou ze wel enigszins geïnteresseerd luisteren.

- Welke vragen stellen jullie ouders dan? (Of verbieden ze 't gewoon?)

Als ze nu op mijn tv echter ziet wat voor game Bloodborne is op gebied van horror en sfeer zal ze opmerken waarom ik zoiets eng speel.

Mijn moeder is nogal iemand die zeer conservatief van gedachten is op vele vlakken, maar op gebied van de inhoud van games, heeft ze mij nooit echt "beperkt". De enigste keer dat zij op dit vlak een keuze maakte, was toen ik met mijn twee ouders voor de eerste keer een game ging kopen. Ofwel was het Disney's action game met Hercules ofwel Tomb Raider 2, allebei voor de PS1. Toen zag zij wel de leeftijdsaanduiding(ik was toen ongeveer 8 jaar) en drong een beetje aan zodat de eerste game toch Hercules werd(een keuze die ik me niet beklaagde trouwens). 2 weken later besloten ze me toch nog een game te schenken owv een goed rapport en kreeg ik wel Tomb raider 2(op aanraden van de vader, ik wist toen nauwelijks wat kwaliteit game-reeksen waren gelijk crash bandicoot of Tekken).

- Welke vragen zou je willen ze zich stellen?

De grootste betrokkenheid die ik wou dat mijn ouders hierover zouden getoond hebben, is het "waarom" van mijn game-gedrag. Waarom geniet ik zo van de dorpjes in Dragon quest / Waarom geniet ik van de uitdaging in Dark souls / Waarom ben ik zo vaak aan het luisteren naar de Persona-soundtrack. Mensen omrijden in GTA zegt niks over mijn gedrag, maar uit de redenen voor de waardering van sommige games kan ouders redelijk wat vertellen over hun kinderen(in mijn ogen).

Ik stel me eigenlijk de vraag of het vandaag de dag nog zo'n bizar onderwerp is als in mijn kindertijd. Ikzelf ben nu 36 en game zowat dagelijks een uurtje of twee. Als ik kijk naar bevriende koppels en andere leeftijdsgenoten zitten er ook veel mensen tussen die gamen. Bijgevolg zal het gesprek niet meer zo alienating zijn als in mijn tijd. Ik krijg nu nog steeds te horen van mij man (die ondertussen in de 50 is) "dat ik die spellekes toch nooit afgeleerd zijn hé".

Ik (24) zat daarnet samen met mijn stiefpa (46) The Division te spelen. PS4 die ik hier te koop ga zetten is de zijne omdat hem meer op pc gamet. Mijn ma speelt af en toe eens op de tablet, en kijkt wel eens graag mee als mijn stiefpa GW2 of dergelijke speelt. Tot hem vloekt gelijk een ketter omdat het niet verloopt zoals hij wil

Dus ik praat wel over games (tot in een bepaalde mate) met mijn ouders (vooral stiefpa). bv wat tips, hints, kleine details die opvallen en interessant zijn. Qua verhaallijn en bepaalde aspecten totaal niet, omdat ik weet dat het hun niet interesseert en het interesseert mij ook niet om er over te praten met hen.

Zoals score hierboven zegt, het is geen zo'n bizar onderwerp, mijn ouders reageren niet raar als ik nog eens mijne PS Vita boven haal of eens (uitzondering) tot een gat in de nacht speel. Integendeel, tkomt zo goed als nooit ter sprake.

Verbieden hebben ze ook nooit gedaan, toen ik klein manneke was zat ik bij m'n pa op de schoot Freddy Fish te spelen, met mijn ma ook een paar keer (ik legde dan uit hoe het moest) en ik zat gewoon in de woonkamer mijn nonkels af te kuisen in Mortal Kombat op m'n PlayStation toen ik 7 was. Nooit een taboe geweest, nooit rare vragen gesteld geweest en ze weten ook dat ik niet de neiging heb om iemand zijn ruggengraat er uit te rukken, ze weten dat ik een schappelijke chauffeur ben in het verkeer en dat ik ook geen gele rat ga vangen om er dan elektriciteit op te steken om te zien of ik toch toevallig gene Pikachu vast heb.



En als het om het gegeven gaat van 'welke invloed heeft het spel, hoe denk je over het verhaal, blahblahblah', dat zijn vragen die mijn ouders me niet stellen en ook overbodig zijn. Je gaat je kleine ook niet constant bombarderen met discussievragen na ieder boek dat het leest, iedere aflevering van een serie, een film...

ha lol wat voor topic is dit nu weer

Ik game amper maar ik zit in totaal wel enkele uren per dag achter de pc. Vooral om nieuws te lezen, skypen, youtube, taken te maken, etc. Als ik mij vergelijk met de gemiddelde jeugd dan is dat eigenlijk nog relatief weinig.
Toch ik mijn ouders wel vaak zoiets zeggen "hoe gij zo lang achter dien bak kunt zitten tokkelen da snap'k ni".
Tja, kan je het hen kwalijk nemen? Zij hebben nog de zwartwit tv meegemaakt, geen gsm, geen internet, auto's die er uitzagen als een hoop ijzer op wielen, etc.
Ik ben een late millennial dus ik ben met alles opgegroeid. Wat ik wel merk is dat de jongeren die een paar jaar jonger zijn dan mij (meestal die geboren na 2000) dat die echt de rotte generatie zijn. Waar ik nog blij was met 'analoog' speelgoed zoals action men, zijn die kinderen enkel nog maar content met iPhones, Xbox, etc.

Mijn ouders stellen mij eigenlijk nooit vragen over wat ik doe. Hoewel mijn beide ouders wel deftig overweg kunnen met de pc/internet/tablets/smartphones hebben zij een chronische achterstand vergeleken met hoe wij met technologie overweg kunnen. Als zij de games zien die ik speel dan staan ze soms wel versteld van de kwaliteit en lanceren ze het zoveelste cliché "amai, wa ze tegenwoordig al ni allemaal kunnen maken eh".
Ja, een grotere generatiekloof is er nooit geweest en zal er waarschijnlijk ook nooit meer zijn.
In tegenstelling tot mij zien zij de toekomst sober in. Iedereen die is verslaafd aan technologie, persoonlijke contacten die verwateren, etc. Ik denk dat de toekomst veel te bieden heeft, maar dat zal dan weer liggen aan het feit dat ik ben opgegroeid met technologie.

Het is mijn pa die mij aan games geïntroduceerd heeft

Dat moet zo in 1986 geweest zijn of zo... ik was toen 5 jaar oud.
Dan later kwamen Doom, Doom 2, Heretic, Hexen, etc...
En Civilization, Sim City reeksen,...

Heb nooit problem gehad om dat uit te leggen aan mijn ouders en die verstonden ook perfect wat ik aan het doen was.

En ik ben nu 34 en speel nog altijd spellekes... en ik heb nu zelf kinderen (10 maand en 2,5 jaar) en die zien mij ook gamen... dus zal later ook wel geen probleem zijn in mijn huishouden...

Ik kreeg altijd maar tegen mijn kloten. Wat zit je nu met die stomme poppetjes te spelen, dat zijn precies de troetelbeertjes. Word je daar niet gek van om zo lang naar dat "kaske" te kijken? Heb je niets beters te doen misschien? Zou je niet beter wat voor school werken? Wat heb je daar nu aan om met dat poppetje rond te dolen? En dan als ze me verboden hadden om nog verder te spelen, maar ik was bv. nog een missie of quest aan het afwerken, dreigen met de stekker eruit te trekken en de pc door het raam te flikkeren.

En dan moet je weten dat ik bijna nooit overdreven lange gamesessies deed (in de zomervakantie bv. kon dat er wel eens over gaan), en altijd goed voor school heb gewerkt.
Het was vooral uit onbegrip vermoed ik. Ondertussen woon ik al een paar jaar samen met mijn vriendin, en game ik nog altijd regelmatig. Maar nu is er geen haan meer die daar naar kraait.

Toen ik ongeveer 10 jaar was ben ik in contact gekomen met enkele computerspelletjes via vrienden van mijn oudere broer (Age Of Empires, Doom, GTA 2D, Fifa '98, ...) . Allemaal heel leuk natuurlijk en al snel wou ik het veel meer spelen dan lief was voor mijn ouders. Die vonden dat "goed voor een keer" maar na een uur was het welletjes geweest en moesten we iets anders doen. Die vonden het zonde van onze tijd, verslavend, niet actief genoeg, niet gezond voor onze ontwikkeling, ... Zeker wanneer het mooi weer was moest je het niet in uw hoofd halen om op de gezinscomputer een spelletje te gaan spelen.

Een Playstation of iets dergelijks was dus uit den boze. Het idee alleen al dat je iets zou kopen die als enige doel heeft om te gamen, was een absurditeit.

Erover praten met mijn ouders? Het interesseerde hen geen zak, laat staan dat ze er geïnteresseerd zouden naar vragen. Eerlijk gezegd ook nooit behoefte aan gehad.

Indertijd veel ruzie om gemaakt maar achteraf bekeken ben ik toch zeer blij dat mijn ouders daar vrij streng en rechtlijnig in waren. Ik heb veel meer opgestoken van mijn pakketjes Lego Technic, veel meer deugd gehad van buiten een boomhut te bouwen, ... (waar mijn ouders dan wél zeer geïnteresseerd naar vroegen) dan dat ik zou moeten terugkijken op mijn jeugd als die periode dat je binnen voor een beeldscherm gekluisterd zat.

Ik zou mijn kinderen later iets meer vrijheid gunnen op het gebied van games maar zou er toch ook over waken om het binnen de perken te houden. Ik vrees alleen dat tegen die tijd allerlei games zo goed gemaakt zijn, zo verslavend zijn, zo spectaculair zijn, zo voor het grijpen liggen, ... dat het nieuwste Lego pakket of een nieuwe boomhut bouwen daar niet meer tegen opgewassen zal zijn.

Proto zei:

Ik kreeg altijd maar tegen mijn kloten. Wat zit je nu met die stomme poppetjes te spelen, dat zijn precies de troetelbeertjes. Word je daar niet gek van om zo lang naar dat "kaske" te kijken? Heb je niets beters te doen misschien? Zou je niet beter wat voor school werken? Wat heb je daar nu aan om met dat poppetje rond te dolen? En dan als ze me verboden hadden om nog verder te spelen, maar ik was bv. nog een missie of quest aan het afwerken, dreigen met de stekker eruit te trekken en de pc door het raam te flikkeren.

Klik om te vergroten...

Haha, zo herkenbaar.

Mijn pa heeft effectief nog gewoon de zekering afgezet op een bepaald moment.

Och ik ben nu 31, heb mijn eigen huis dat ik grotendeels zelf renoveer, vriendin, carriere in Noorwegen, vrienden hier, etc

Maar als mijn ouders hier op bezoek komen ( voor een dikke week ofzo) en ik log even in op iets als wow, DIII, of wat dan ook dan hoor ik ze nog altijd dingen zeggen zoals 'dat doet mij toch zeer zenne dat gij daar nog altijd met bezig zijt' of 'ge zijt goed bezig moest ge nu alleen nog stoppen met uw tijd te verdoen aan die onnozele spellekes,' etc. Irritant? jep, maar goed nu moet ik dat maar een paar keer per jaar horen

Enige grote probleem dat ik er mee heb is dat het bij mij net zo was als bij mac-bc of Proto maar mijn broer die voetbalt of zus die volleybal deed daar waren ze constant heel geïnteresseerd. Nu nog steeds met die voetbal. Eg. als ik examens had mocht ik niet in de buurt van de computer komen voor een maand of meer. Maar mijn broer kan perfect gaan trainen in het midden van zijn examens blijkbaar.. dus ik moet zeggen dat ik het af en toe niet kan laten om daar een opmerking over te maken >.<

zarathustra zei:

Och ik ben nu 31, heb mijn eigen huis dat ik grotendeels zelf renoveer, vriendin, carriere in Noorwegen, vrienden hier, etc

Maar als mijn ouders hier op bezoek komen ( voor een dikke week ofzo) en ik log even in op iets als wow, DIII, of wat dan ook dan hoor ik ze nog altijd dingen zeggen zoals 'dat doet mij toch zeer zenne dat gij daar nog altijd met bezig zijt' of 'ge zijt goed bezig moest ge nu alleen nog stoppen met uw tijd te verdoen aan die onnozele spellekes,' etc. Irritant? jep, maar goed nu moet ik dat maar een paar keer per jaar horen

Enige grote probleem dat ik er mee heb is dat het bij mij net zo was als bij mac-bc of Proto maar mijn broer die voetbalt of zus die volleybal deed daar waren ze constant heel geïnteresseerd. Nu nog steeds met die voetbal. Eg. als ik examens had mocht ik niet in de buurt van de computer komen voor een maand of meer. Maar mijn broer kan perfect gaan trainen in het midden van zijn examens blijkbaar.. dus ik moet zeggen dat ik het af en toe niet kan laten om daar een opmerking over te maken >.<

Klik om te vergroten...

Amai ben ik content dat ik ouders had die al vroeg en altijd technologisch mee waren.

Mijn pa zat in een computerclub in de jaren '80 al. en die had dan regelmatig spellekes mee van in die club.
Ma da was zo nog zwart-groen scherm en opstarten met een diskette nog voor de floppys.
Starglider is een spel dat ik me nog herinner van toen.

Hiapoe zei:

Amai ben ik content dat ik ouders had die al vroeg en altijd technologisch mee waren.

Mijn pa zat in een computerclub in de jaren '80 al. en die had dan regelmatig spellekes mee van in die club.
Ma da was zo nog zwart-groen scherm en opstarten met een diskette nog voor de floppys.
Starglider is een spel dat ik me nog herinner van toen.

Klik om te vergroten...

Oh wij hadden thuis computers eind jaren '80. Maar dat is om te werken en te leren, niet om te spelen. En inderdaad ik herinner me ook zo' groen-zwart scherm toen ik 5 was ofzo

Zo te zien zijn mijn ouders nog heel progressief vergeleken met de rest Al zijn mijn ouders niet veel ouder dan de meesten die hierboven hebben gepost.

Ik speel al bewust games sinds mijn 5 jaar oud, en dat gaat dus terug tot een Super nintendo. Ik heb nog nooit een gesprek gehad met de ouders over het gamen. Zij kochten alles wel maar bleven voor de rest zoals zoveel ouderen hangen in lang vervlogen tijden, en weigerden om meer te doen dan het verbaal te kleineren. Zelfs Pokemon wat een gigantische Rage was tussen mijn 8 en 11 jaar oud was een taboe in huis, tot op de Gameboy games toe.

De eerste Playstation console gaat terug tot 1995, en de Playstation 2 kwam uit toen ik nog niet lang tiener was. De playstation 3 kwam uit rond mijn 19. Ik heb nooit iets anders geweten dan mensen van rond mijn leeftijd ( nu de midden tot late twintigers) die gamen en consoles bezitten, of de laatste nieuwe tablets... en velen hebben all, of beginnen aan kinderen.

Dus vraag ik mij af aan welke ouders dergelijk artikel of studie gericht is ? toch niet meer die van 50 jaar oud die kinderen hebben van in hun twintig ?

- bericht bijgewerkt om wat informatie toe te voegen.
- corecter gemaakt.

Ik kon daar 30 jaar geleden al niet met mijn ouders over praten, dus ik vrees dat dat nu al helemaal niet meer zou gaan
Ze hebben me gewoon altijd laten doen omdat ze dat toch niet snapten

mazonemayu zei:

Ik kon daar 30 jaar geleden al niet met mijn ouders over praten, dus ik vrees dat dat nu al helemaal niet meer zou gaan
Ze hebben me gewoon altijd laten doen omdat ze dat toch niet snapten

Klik om te vergroten...

Ben geboren in maart 1987, binnenkort 29 p), en ben al sinds 4 jaar oud een Nintendo-fan. Dat kwam vooral door mijn oudere neef Christophe, die een NES had. Dat is het begin van het verhaal. Mijn ouders kochtten mij meestal de console vroeger en dan kreeg ik maximum 2 games per jaar. 1 keer op mijn verjaardag en 1 keer op Sinterklaas. (Dat is nogal wat anders dan nu. )

Maar het interesseerde ze niet echt, ze waren in mijn ogen van een andere generatie. Mijne pa is geboren in 1952, mijn ma in 1955 dus in hun kinder- en tienerjaren bestonden geen video games. Dat zeiden ze altijd tegen mij.

We slaan direct een groot aantal jaren over... Super Nintendo, Nintendo 64, GameCube tot de Wii er was. Ik had het gedacht om eindelijk eens te proberen mijn ouders wat casual Wii-games te laten spelen. Al was het maar voor een minuut of 2. Had het ze gewoon gevraagd of ze wilden spelen, ze hadden nog altijd geen interesse in games. En ja, heb het daar maar bij gelaten.

Ik kon toen moeilijk mijn ouders dwingen om toch Nintendo-games te spelen.

Hier zitten precies heel wat oudere gamers met boeiende verhalen. Zijn er ook jongere gamers op het forum?