Lekker nostalgische topic.
Mijn eerste echte herinnering van een reeks die ik echt altijd volgde (buiten Tik Tak) is X-Or en Judoboy op Antenne 2. Wat later begonnen ze op A2 met Recrea2 met Dorothee. Toen ben ik reeksen als Mysterieuses cites d'or, Masters of the Universe, Cobra, Cosmocats (thundercats), Jayce,... beginnen volgen.
Ondertussen keek ik op Nederland naar Masters of the universe, Mask, Rambo, Transformers, Ghost busters (niet the real ghostbusters, die reeks daarvoor),... en op BRT naar Merlina, liegebeest, da van da theater (klein, klein kleuterje), jakobus en corneel...
Enkele jaren later Dorothee meegevolgd naar TF1 waar ze met Club Dorothee begon. Toen beginnen kijken naar Bioman, Goldorak, Chevaliers du Zodiaque (Saint Seiya), Dragon Ball, Spielvan, Olive et Tom (captain Tsubasa), Pole position,...
Soit, ik keek eigenlijk naar alles, maar had een geweldige voorkeur voor de reeksen waarin gevochten werd, reeksen als Alfred Jodokus Kwak vond ik superslecht en kon ik echt niet uitzien. Had het dus niet met van die janettenseries. Anderzijds keek ik wel naar Candy en Georgie, toch wel 2 japanse meisjesreeksen.
Mijn beste herinneringen komen sowieso uit de typische japanse en amerikaanse reeksen voor jongens. Zo herinner ik mij perfect dat ik telkens Seiya de bovenhand kreeg in een gevecht ik rillingen van plezier kreeg, ik enorm meeleefde toen Shiryu blind werd, ik vol spanning de matchen van Olivier Atton volgde, verdrietig was toen Georgie haar droomman doodziek was (of was dat bij candy, 1 van die 2 hun vriendje is gestorven aan een ziekte, in de andere reeks had het vriendje een dodelijke val van zijn paard, soit is al meer dan 20 jaar geleden dacht'k dus logisch dat ik het mij niet perfect meer herinner), geschokt was toen Krilin gedood werd door Picollo (alsook Tortue geniale en Choazu) en dat ik zelf op men 14 jaar bijna moest wenen toen San Goku stierf na zijn gevecht tegen Cell.
Als ik dan vergelijk met nu merk ik dat kinderen op Ketnet en Nicklodeon dan wel geen geweld meer zien, maar ze ook geen verbondenheid voelen met goed uitgewerkte personages, dat ze niet zo hard meeleven met de verhalen zoals ik vroeger deed. Alles moet zo braaf mogelijk zijn, de verhalen moeten zo simplistisch mogelijk zijn en enige diepgang of character design is meestal ver te zoeken.
Een 8 jaar geleden heb ik de test eens gedaan met mijn jongere broer die toen gek was van pokemon en beweerde dat ik in mijn tijd zoiets niet had. Heb hem toen wat intro's laten zien van mijn favo-reeksen en zijn mond viel open. De intro's van pakweg thundercats, saint seiya of pakweg Jayce gaven hem meteen zin om de reeks te volgen daar waar hij dat met de reeksen die ze toen gaven absoluut niet had (met uitzondering van pokemon en power rangers). Wel vond hij bioman zeer dom, terwijl hij wel gek stond van het zoveelste vervolg van bioman dat dan even is omgevormd tot amerikaanse zever,soit, ieder zijn goesting zeker...
En nog iets, toen ik jong was zag je in de winkels overal action figures staan van Masters of the universe, Mask, Marshall bravestar, GI Joe, Rambo, Real Ghostbusters,... Als kind heb ik daar uren mee gespeeld, he-man maakte dagelijks nieuwe avonturen mee die meestal zelfs uitgebreider waren als zijn tv-avonturen. Als kind heb ik daar veel van mijn fantasie in kwijtgeraakt. Wel, als ik nu kijk naar waar de kinderen nu naar kijken. OK, veel ouders zullen met een goedkeurende blik zien hoe onschuldig en simpel deze tekenfilms in elkaar steken en ok, die action figures waren pure commerce, maar toch heb ik medelijden dat die kinderen nooit het genot gaan kennen die ik en mijn leeftijdsgenoten aan deze reeksen hebben beleefd.