spade VI
Legacy Member
Yow, ik zocht gisteren of er hier eigenlijk een topic omtrent kanker was en ik kwam alleen uit op een forumlid die een vraag stelde over het medisch document van z'n vrouw. Hierbij wens dan ook een zorgeloze uitslag toe...
Nu heb ik dit topic gemaakt omdat kanker tegenwoordig overal is en dus ook op deze fora waarschijnlijk wel meerder mensen zijn die ermee te maken hebben of hebben gehad. Hierin mag je al je ervaringen posten of ja, contact met je lotgenoten enzo...Hierbij leg ik even mijn situatie uit, weet niet zeker of ik alles nog weet maarja here goes: WARNING, kan wat langdradig zijn.
Mijn kleine lijdenswegje:
Ikzelf ben een persoon die vroeger eigenlijk totaal niet sportief aangelegd was en dus ook een gamende dikke tamzak die vrij associaal was. Daar is verandering in gekomen toen ik in de jeugdbeweging ging. Zo'n bijna 4 jaar geleden besloot ik dus ook maar wat aan m'n looks te doen. Dus ging ik trainen met goede voornemens. Maar helaas mocht het niet baten, amper een maand nadat ik begonnen was voelde ik plots stekende pijn en spuwde bloed. Ik dacht "nah gaat wel over". Maar diezelfde nacht voeld ik ook alweer een stekende pijn aan m'n hart alsof ik een hartaanval kreeg. Ging dus naar de Spoed-afdeling van het ziekenhuis, maar daar zagen ze eerst niets.
Op aandringen van m'n moeder keek men nog eens en toen zag men een gezwel en besloot men direct te opereren. Maar eenmaal ik in het OK was en men eraan bezig was, schrikte men toch even want het gezwel was veel groter dan men aanvankelijk eerst kon zien. Het was een tumor die dus in m'n linkerhartkamer en m'n linkerlong was vergroeid. Men is dus moeten stoppen en toen ik daarna tijdelijk in kunstmatige coma lag, bleek ik ook nog eens een interne bloeding te hebben. Die moest stoppen want als dat niet gebeurde zou ik eraan doodgaan. Die is gelukkig gestopt. anyway's een maand later kreeg ik te horen dat ik dus kanker had.
Meteen volgde ik naar een ander hospitaal waar ik dus een zeer aggressieve chemokuur onderging in de hoop de tumor te vernietigen. Heb er zeer veel van afgezien (constant slecht voelen en braken door dat goedje) maar het had niet zoveel uitgedaan. Dus kwam er uiteindelijk een tweede operatie waar men dus m'n linkerlong geheel verwijderde...Het gevaar was dus vernietigd en ik kon perfect verder leven op 1 long. Heb het daarop volgende jaar wel terug kunnen fitnessen maar toen sloeg het lot weer toe. Ik was hopeloos verliefd op iemand maar die moest me niet ontdekte ik later via andere bron..Ik was er helemaal kapot van en dacht dat het aan het feit lag dat ik ziek was geweest...Nochtans begreep ik het niet zo goed want ik zag er terug normaal en breed gespierd uit door intensieve harde training...Maar de neerslachtigheid bleef, zelfs rare tekens uit de omgeving bleven de kop opsteken. Een vrachtwagen waarvan twee letters wegvielen die gewoon voor me haar naam vormden, een radiobericht op studio Brussel...Ik werd helemaal gek en dronk me te pletter, het kon me allemaal niet meer schelen.
Ik moest deze persoon dan ook nog eens steeds tweemaal in de week onder ogen komen daar we in dezelfde jeugdbeweging zitten. Iedere keer werd ik onwel en moest ik soms naar beneden om te braken omdat het gewoon teveel met me deed, zo heb ik nu echt twee jaar geleefd in niets anders dan slapeloosheid, drank, trainen en zwaar verdriet dat ik veel moest verstoppen en enkel in m'n kamer of de berg waar ik vaak ga de vrij loop kon laten. M'n enige troost werd zelfspot en een handje vol goeie vrienden die me nog wat konden helpen door erover te praten. Liefdesverdriet en kanker, het vermoord je als je niet oplet
Ik stak al m'n energie in de training en bouwde een goed stel spieren op...
Maar helaas pindakaas in 2009 september dacht ik duikte een oude vijand weer op. Ditmaal kwam de tumor in m'n enige rechterlong terug, daar hebben ze een stukje van wegmoeten nemen met als gevolg dat dit de laatste maal was dat er aan m'n long kon geöppereerd word, als er nu wat in m'n long komt is het helaas ver game over. Maar het mocht niet lang duren of de kanker kwam terug maar in m'n klier in de keel....dat was rond december dat dat gebeurde. Ik onderging de operatie en herstelde weer snel...
Maar enkele maanden later kreeg ik een herval in de linkeronderarm, een maand daarna in de kaak (was een gigantische bobbel in m'n gezicht maar is nu praktisch helemaal bijna verdwenen door experimentele medicatie denk ik) maar moest stilaan beseffen dat ik m'n hobby en passie van m'n leven naast motorrijden moest opgeven en nam afscheid van m'n spieren hoe die zich na maanden langzaam omzetten in terug gewoon lichaam en beetje vet...
halve maand later werd het ook in m'n bekkenbot vastgesteld en nu een maand of twee drie geleden ook in m'n enig stukje long waar ik op leef lijkt er ook weer een metastase te zijn en blijken er klieren aan de linkerkant aangetast, de arts vertelde me dat het praktisch ongeneeslijk is geworden...M'n enige hoop is nu een experimenteel medicijn en als dat niet werkt weet ik echt niet of ik nog een soort chemo zou proberen. De kans dat het werkt is echter zeer klein tot nihil en dan wil ik liever m'n laatste maanden of jaar of als ik echt geluk heb jaren nog leven met m'n nog degelijke looks die ik nu heb (ze zeggen altijd voor te lachen johnny depp, prof sneep van harry potter
.
Sinds mei dit jaar ben ik wel eindelijk over die gevoelens voor dat meisje en ga ik gewoon naar de hoeren omdat een vaste relatie toch niet meer mogelijk is, wie wil er nou verliefd worden op een stervende mens toch dus die BOEFFEL vanop dit forum is niet het meest hopeloze geval hiero, dat ben ik nu ....en trek ik me op aan m'n vrienden en regelmatig weg met de auto rijden. Binnenkort trek ik ook eens naar het graf van m'n kameraad die ik maakte tijdens de chemo, de arme jongen is nu een dik jaar dood en was een pracht van een kerel, zo ook z'n hele familie. Maar eerst nog het ziekenhuis.
Heb deze donderdag een scan laten nemen en ik denk dat het weer ietwat verslechterd is, in m'n torso dan toch en bereid me dan ook voor op deze dinsdag dat ik waarschijnlijk het slecht nieuws en begin van m'n doodvonnis zal horen...jammer maar helaas.
Tot slot: ik leef nu vrij hard en praktisch zonder regels, doe en laat wat ik wil, en zo hoort het ook als je maar alleen bent en je zeker einde tegemoet gaat, ik ben gewoon nog reteblij dat ik er nog goed uitzie, nog redelijk veel kan doen en gewoon mezelf kan zijn en altijd met de ziekte gelachen heb ...Het is me al een behoorlijk riskant avontuur geweest
Ps: sorry voor de ontieglijk lange tekst en verveling, maarja een mens moet wat toch
En als er nog mensen zijn die diep in de shit zitten door deze ziekte, aarzel niet en pen hier wat neer, je bent niet alleen...en als het al niet te laat is, bedenk dan dat er nog zullen volgen en we het beste met opgeheven hoofd sterven en moedig zijn
Nu heb ik dit topic gemaakt omdat kanker tegenwoordig overal is en dus ook op deze fora waarschijnlijk wel meerder mensen zijn die ermee te maken hebben of hebben gehad. Hierin mag je al je ervaringen posten of ja, contact met je lotgenoten enzo...Hierbij leg ik even mijn situatie uit, weet niet zeker of ik alles nog weet maarja here goes: WARNING, kan wat langdradig zijn.
Mijn kleine lijdenswegje:
Ikzelf ben een persoon die vroeger eigenlijk totaal niet sportief aangelegd was en dus ook een gamende dikke tamzak die vrij associaal was. Daar is verandering in gekomen toen ik in de jeugdbeweging ging. Zo'n bijna 4 jaar geleden besloot ik dus ook maar wat aan m'n looks te doen. Dus ging ik trainen met goede voornemens. Maar helaas mocht het niet baten, amper een maand nadat ik begonnen was voelde ik plots stekende pijn en spuwde bloed. Ik dacht "nah gaat wel over". Maar diezelfde nacht voeld ik ook alweer een stekende pijn aan m'n hart alsof ik een hartaanval kreeg. Ging dus naar de Spoed-afdeling van het ziekenhuis, maar daar zagen ze eerst niets.
Op aandringen van m'n moeder keek men nog eens en toen zag men een gezwel en besloot men direct te opereren. Maar eenmaal ik in het OK was en men eraan bezig was, schrikte men toch even want het gezwel was veel groter dan men aanvankelijk eerst kon zien. Het was een tumor die dus in m'n linkerhartkamer en m'n linkerlong was vergroeid. Men is dus moeten stoppen en toen ik daarna tijdelijk in kunstmatige coma lag, bleek ik ook nog eens een interne bloeding te hebben. Die moest stoppen want als dat niet gebeurde zou ik eraan doodgaan. Die is gelukkig gestopt. anyway's een maand later kreeg ik te horen dat ik dus kanker had.
Meteen volgde ik naar een ander hospitaal waar ik dus een zeer aggressieve chemokuur onderging in de hoop de tumor te vernietigen. Heb er zeer veel van afgezien (constant slecht voelen en braken door dat goedje) maar het had niet zoveel uitgedaan. Dus kwam er uiteindelijk een tweede operatie waar men dus m'n linkerlong geheel verwijderde...Het gevaar was dus vernietigd en ik kon perfect verder leven op 1 long. Heb het daarop volgende jaar wel terug kunnen fitnessen maar toen sloeg het lot weer toe. Ik was hopeloos verliefd op iemand maar die moest me niet ontdekte ik later via andere bron..Ik was er helemaal kapot van en dacht dat het aan het feit lag dat ik ziek was geweest...Nochtans begreep ik het niet zo goed want ik zag er terug normaal en breed gespierd uit door intensieve harde training...Maar de neerslachtigheid bleef, zelfs rare tekens uit de omgeving bleven de kop opsteken. Een vrachtwagen waarvan twee letters wegvielen die gewoon voor me haar naam vormden, een radiobericht op studio Brussel...Ik werd helemaal gek en dronk me te pletter, het kon me allemaal niet meer schelen.
Ik moest deze persoon dan ook nog eens steeds tweemaal in de week onder ogen komen daar we in dezelfde jeugdbeweging zitten. Iedere keer werd ik onwel en moest ik soms naar beneden om te braken omdat het gewoon teveel met me deed, zo heb ik nu echt twee jaar geleefd in niets anders dan slapeloosheid, drank, trainen en zwaar verdriet dat ik veel moest verstoppen en enkel in m'n kamer of de berg waar ik vaak ga de vrij loop kon laten. M'n enige troost werd zelfspot en een handje vol goeie vrienden die me nog wat konden helpen door erover te praten. Liefdesverdriet en kanker, het vermoord je als je niet oplet
Ik stak al m'n energie in de training en bouwde een goed stel spieren op...Maar helaas pindakaas in 2009 september dacht ik duikte een oude vijand weer op. Ditmaal kwam de tumor in m'n enige rechterlong terug, daar hebben ze een stukje van wegmoeten nemen met als gevolg dat dit de laatste maal was dat er aan m'n long kon geöppereerd word, als er nu wat in m'n long komt is het helaas ver game over. Maar het mocht niet lang duren of de kanker kwam terug maar in m'n klier in de keel....dat was rond december dat dat gebeurde. Ik onderging de operatie en herstelde weer snel...
Maar enkele maanden later kreeg ik een herval in de linkeronderarm, een maand daarna in de kaak (was een gigantische bobbel in m'n gezicht maar is nu praktisch helemaal bijna verdwenen door experimentele medicatie denk ik) maar moest stilaan beseffen dat ik m'n hobby en passie van m'n leven naast motorrijden moest opgeven en nam afscheid van m'n spieren hoe die zich na maanden langzaam omzetten in terug gewoon lichaam en beetje vet...
halve maand later werd het ook in m'n bekkenbot vastgesteld en nu een maand of twee drie geleden ook in m'n enig stukje long waar ik op leef lijkt er ook weer een metastase te zijn en blijken er klieren aan de linkerkant aangetast, de arts vertelde me dat het praktisch ongeneeslijk is geworden...M'n enige hoop is nu een experimenteel medicijn en als dat niet werkt weet ik echt niet of ik nog een soort chemo zou proberen. De kans dat het werkt is echter zeer klein tot nihil en dan wil ik liever m'n laatste maanden of jaar of als ik echt geluk heb jaren nog leven met m'n nog degelijke looks die ik nu heb (ze zeggen altijd voor te lachen johnny depp, prof sneep van harry potter
. Sinds mei dit jaar ben ik wel eindelijk over die gevoelens voor dat meisje en ga ik gewoon naar de hoeren omdat een vaste relatie toch niet meer mogelijk is, wie wil er nou verliefd worden op een stervende mens toch
dus die BOEFFEL vanop dit forum is niet het meest hopeloze geval hiero, dat ben ik nu ....en trek ik me op aan m'n vrienden en regelmatig weg met de auto rijden. Binnenkort trek ik ook eens naar het graf van m'n kameraad die ik maakte tijdens de chemo, de arme jongen is nu een dik jaar dood en was een pracht van een kerel, zo ook z'n hele familie. Maar eerst nog het ziekenhuis.Heb deze donderdag een scan laten nemen en ik denk dat het weer ietwat verslechterd is, in m'n torso dan toch en bereid me dan ook voor op deze dinsdag dat ik waarschijnlijk het slecht nieuws en begin van m'n doodvonnis zal horen...jammer maar helaas.
Tot slot: ik leef nu vrij hard en praktisch zonder regels, doe en laat wat ik wil, en zo hoort het ook als je maar alleen bent en je zeker einde tegemoet gaat, ik ben gewoon nog reteblij dat ik er nog goed uitzie, nog redelijk veel kan doen en gewoon mezelf kan zijn en altijd met de ziekte gelachen heb ...Het is me al een behoorlijk riskant avontuur geweest
Ps: sorry voor de ontieglijk lange tekst en verveling, maarja een mens moet wat toch
En als er nog mensen zijn die diep in de shit zitten door deze ziekte, aarzel niet en pen hier wat neer, je bent niet alleen...en als het al niet te laat is, bedenk dan dat er nog zullen volgen en we het beste met opgeheven hoofd sterven en moedig zijn
