Als je ooit suicide gedachten hebt gehad zal je wel anders gaan denken over de zin van topics als deze. Het is niet een beslissing die je zomaar even neemt, je bent je volledig bewust van de gevolgen en de nodige pijnen die je bezorgt aan je familie.
Ik was me dat toch bewust, en heb daarom ook exstreem lang met de kwestie gezeten. Iedereen rond me was zich duidelijk bewust dat er een probleem was. Het werd ludiek over gedaan, soms wel beledigend. Het zijn niet echt zaken die bevordelijk zijn als je in zo'n situatie zit. Zelfs na een eerdere poging was er niemand die bij de mogelijke gevaren stil stond. En dit is waar het kwa maatschappij verkeerd gaat, zou er onmiddelijk gereageerd zijn zou het waarschijnlijk niet zo ver gekomen zijn. De voorlichting ontbreekt en de gevaren worden onderschat.
Als ik lees dat sommige het laf en egoistisch vinden hou ik mijn hard vast als er hier iemand meeleest die met suicide gedachten zit. Ook in andere topics kwam het veel voor en kwam het tot een discutie daarrond. Pijnlijk, zo voelde ik het toch. Mijn eerdere post in dit topic is eindelijk daarop gebaseerd. Het was niet de bedoeling de persoon van wie ik quote aan te vallen. Het was gewoon een standpunt innemen.
Ik heb veel "vrienden" verloren, steun moest ik zeker niet verwachten. De maatschappij stoote me zodanig uit na mijn eerste poging dat ik niet veel later een nieuwe ondernam. Mijn eerste poging was mischien in vergelijking met de 2de maar een schreeuw om hulp. Volgens mij is dit ook een van de redenen waarom het bij zovelen de eerste keer niet lukt en bij latere pogingen wel. Ik dacht dat 80% van alle gelukte zelfmoorden volgden op eerdere pogingen, toeval?
Nuja ik heb mijn idee er over, in totaal heb ik 3 pogingen achter de rug en moet ik de gevolgen er van dragen. Lichaamelijk valt er goed mee te leven, het is vooral psygologisch dat het soms moeilijk is. Vooral de stempel dat je krijgt en alle vooroordelen die ik moet aanhoren. Ik heb daarom ook besloten mij aan te sluiten bij een voorlichtings organisatie. En ga nu regelmatich in scholen gaan getuigen, omdat ik zelf amper maar 18 ben dring ik mischien meer door tot degene van mijn eigen leeftijdsgroep en toon ik duidelijk aan dat jongeren ook problemen kunnen overwinnen.
Eerlijksheidhalve moet ik hier wel bij vermelden dat ik wel geen volledig afstap heb gedaan van mijn idee. Ik vindt nog altijd dat ik de juiste beslissing heb genomen op dat moment en heb er zeker geen spijt van. Deze factor blijft in mijn leven een groote rol spelen. Gevaar ken ik nauwlijks nog, als ik in mijn recht ben ga ik door zowel op een zeberapad al met mijn (moter)fiets. Mocht mijn tijd gekomen zijn dan zal het zo zijn en zal ik dat zeker niet proberen uit te stellen. Mochten terroristen mogen mijn tein opblazen zou ik er niet op geven, enkel zal ik het lot niet meer in eigen handen nemen.
En voor degene die zich afvragen wat ik zoal geprobeerd heb, wil ik dit gerust ook nog eens neerschijven. Ben er nu eenmaal niet echt fier op, maar wat gebeurd is is gebeurd en ik heb me er deelsovergezet. En sta volledig achter een goede voorlichtingscamangie ik denk dat het aantal zelfmoord pogingen onder jongeren tot 70% zou verminderen!
Enkele feiten om af te sluiten:
- Jonge mannen tussen 15 en 25 jaar lopen het meeste risico op sucide
- Iemand die zelfmood plaagt wil niet perse dood zijn
- Iemand die zelfmoord wil plegen zend meestal signialen uit
- Depresie verhoogt de kans op zelfmoord
- Praten kan geen kwaat, ook over zelfmoord praten kan!
Ik hoop dat ik mijn standpunt heb duidelijk gemaakt
Vragen beantwoord ik graag
te zoeken!
ad: