Wij zijn geweest en ik kan het iedereen afraden. Dag 4 wou ik al naar huis. En dat is nog zacht uitgedrukt.
Van 's morgens tot 's avonds (letterlijk om de 2 minuten) word je aangesproken met 'TAXI, AMIGO?' en écht tot vervelens toe. Wij waren er helaas in november (nog weinig toeristen) en helaas als koppel (dé ideale prooi natuurlijk) dus wij werden echt lastig gevallen, de éne Cubaan na de andere.
Eens gezellig iets gaan drinken na een paar uur wandelen? Dat ging helaas niet zonder dat iemand bij ons kwam, een liedje zong (dik tegen ons goesting) en geld vroeg. En zo ging het dus van 's morgens tot 's avonds. Ongelooflijk. Ze laten je daar niet gerust.
Echt hatelijk. Ook nog eens opgelicht geweest (2 drankjes voor 150 pesos, die we moesten betalen want op den duur hadden we tijdens de ruzie 20 agressieve Cubanen rondom ons) en ons cameratoestel gestolen van €650. De dagen nadien wisten blijkbaar héél wat Cubanen van ons toestel (vergeet niet, ze zijn daar 1 grote groep vrienden) en de ene Cubaan na de andere wou ons helpen met het terugvinden van de camera... maar terug... enkel voor 5 of 10 pesos. Uiteraard gingen die ons niet helpen. Wat waren wij naïef en hopeloos. Het geld afpingelen bleef maar duren door de lokale bevolking.
Ze nemen gewoon de ene pesos na de andere uit je zak. Belachelijk.
We namen een foto in Havana -> 5 minuten gezaag dat we moesten betalen
We tankten ergens zélf -> 5 minuten gezaag dat we moesten betalen (waarom eigenlijk?)
We parkeren ergens voor een foto -> komt er toch geen Cubaan van achter een boom geld vragen??
Ok, ik snap de hele cultuur. 90% afgeven van hun loon in combinatie met 100% behoud van wat je kan krijgen van toeristen (zwartwerk wordt daar stérk gepromoot)
Geen wonder dat vele Cubanen er een sport van maken om ons op te lichten ipv te gaan werken voor een hongerloon.
Soit. Na 4 dagen Havana wou ik dus naar huis. Mijn vriendin wou dat niet en hebben dan een hotel geboekt in Varadero. Daar lieten ze ons met rust (alhoewel) en hebben dan nog 'iets' aan onze vakantie gehad. In alle geval, ik kom nooit meer in zo'n land. Want ik weet zeker dat het in Argentinië, Colombia, Brazilië nog veel erger is. Ik durfde mijn horloge op dag 3 niet meer aandoen. Zo'n onveilig gevoel heb ik nog nooit gehad.
Je kan vragen "Taxi?" of "Dinner?", maar echt van 's morgens tot 's avonds dat gaat er een beetje over. Ik kan hier nog veel andere verhalen vertellen maar ik heb er geen zin meer in. Ik had maar 1 gevoel tijdens onze 10daagse: het waren de Cubanen inclusief politie en hotelmanager TEGEN de toeristen. Op den duur negeerde ik gewoon bevelen van de politie op straat om te stoppen, want ik wist toch dat ik een Cubaan moest meebrengen die dan héél toevallig op dezelfde locatie werkt als wij naartoe gingen, en die daar dan wat pesos van ons ging vragen. Was wel leuk, zo even FUCK YOU tegen een Cubaanse politieagent zeggen. Ik zou het niet durven in België. Maar ik was het daar zo beu, dat ik het durfde.
Spijtig want het zijn WIJ die daar 3000 pesos opdoen, zij daarentegen gaan die economie daar nooit redden. Die mensen zijn daar allemaal zo ongelukkig als iets dus ik snap niet waarom ze Castro en Ché zo ophemelen daar. Ik denk eerlijk gezegd dat ze dom gehouden worden. Want als ik die mensen hun huisjes zag, de straten zag en hun levensstijl zag, dan kan ik weinig positiefs zeggen over het communisme. 20 pesos hebben ze daar gemiddeld per maand, zouden ze de villa van Castro ooit al eens gezien hebben? Maar natuurlijk, de toeristen oplichten, dat brengt geld op. En daar moeten ze niets van afgeven. Dus ik snap het. Ik zou het misschien ook doen.
Maar je blijft er dus best van weg. Of ga in grote groep en doe zoals ons op dag 5: doe alsof je geen énkel woord Engels of Spaans kent en negéér ze. Van de 1e tot de laatste. En dan nog. Dan moet je er nog tegen kunnen. "How are you my friend?" daar krijg ik al een tijdje rillingen van nu.
