Ben al een tijdje terug van mijn Cape Wrath Trail avontuur. Ook even mijn verslag:
Dag 0: Gevlogen op Glasgow. In centrum in de Tiso busje gas gaan kopen. Later op de dag trein richting Glenfinnan. Aankomst Glenfinnan tegen 23 u; even zoeken naar het pad dat aan het station richting viewpoint en viaduct naar Corryhully bothy loopt, en dan tot daar gewandeld (aankomst 24u). Bothy zat vol met een hoop pubers die aant blowen waren, dus tent maar aan de achterkant tussen de bomen gezet. Na een goede nacht 's morgens vol goede moed vertrokken.
Dag 1: Corryhully - Sourlies bothy. Vrij wisselvallig weer. De eerste klim bijna continu geregend. Achter de kam ergens beschutting gezocht onder een overhangde rots om daar wat pasta te eten. In de inderdaad vettige afdaling een mooi pirouette gemaakt rond mijn wandelstok. In Dessary forest was het weer opgeklaard. Ik heb dan de weg aan de noordkant van de rivier genomen. A'Chuil Bothy aan de overkant zien liggen in de namiddag. Ik zag de schoorsteen roken. Ik was toen aan het twijfelen om naar daar te gaan, maar dan toch maar verder gegaan omdat ik dacht dat de afstand naar Sourlies wel zou meevallen. Het weer begon echter ineens terug slechter te worden (veel regen). Was nog een serieuze beklimming en dan een afdaling die maar bleef duren. Ik heb daar toen ook wat kou gepakt. Vrij laat aangekomen in Sourlies Bothy (20.30u). Er was nog nét een plaatsje vrij. Ben dan egl vrij snel gaan slapen en een slechte nacht gehad; de wind waait gewoon doorheen die Bothy en er waren muizen actief die 's nachts met de takjes voor het vuur speelden en overal eten aan het zoeken waren (ik werd daar een beetje paranoia van).
Dag 2: Sourlies - tegenover Ben Aden: het was laag water dus de kaap ronden was geen probleem. Aan de andere kant inderdaad zeer hoge bogs; ik heb daar een lijn genomen aan de zuidzijde van het marshland, tegen de heuvel aan (route op kaart duid een vroege oversteek van River Carnach aan). Deze route was eigenlijk vrij goed te doen, wel één keer met m'n been in zo'n ondergronds kanaal geschoten dat je van boven op de bogs vaak amper ziet en daarbij beetje verwond aan been en vingers. De rivier ben ik pas overgestoken een paar kilometer verder waar die meer naar het noorden afbuigt; het laatste stuk hier is trouwens een 4x4 track aan de zuidzijde van de rivier. Hier begon ik mij ineens slecht te voelen en was plots zeer vermoeid. Ik heb dan een uur gerust, om te zien of het beter zou gaan, maar niet echt. Dan maar besloten om de rivier nog een beetje te volgen in noordelijke richting en al uit te zien voor een goede kampeerplek. Heb m'n tent dan ergens op een plateautje gezet zo ongeveer tegenover de Ben Aden, een bergje van 887 m hoog. Een vroege stop en dacht dat het morgen wel beter zou zijn.
Dag 3: stuck in my tent; 's morgens liep ik even naar de rivier om water te halen en bij het teruggaan naar mijn tent, was ik eigenlijk uitgeput van een klim van amper 50 meter. Ik besefte dat ik niet ver zou geraken moest ik zo vertrekken en besloot dan maar "uit te zieken" in mijn tent. Had ondertussen een serieuze snotvalling en mijn longen waren ook verre van in orde. Ben vrij rustig gebleven bij de situatie en toch nog wat proberen te genieten van de locatie en veel gelezen in mijn tent (egl heel de dag motregen). De eerste mensen die passeerden was pas in de namiddag en 1 iemand kwam dan toch even goeiendag zeggen aan mijn tent (een leuke Hollandse jongedame). Deed wel deugd om even tegen iemand te kunnen praten over mijn klote situatie. 's avonds met een aspirine in bed.
Dag 4: volgende ochtend voelde ik mij eigenlijk niet significant beter, maar zou toch gewoon vertrekken. In Barrisdale is een Bothy dus hoe hard ik ook zou afzien, daar moest ik geraken. Het regende ook weer, dus alles moeten inpakken in de regen (leuk is anders). Na een km besefte ik dat het een zeeeeer lange dag ging worden; ik ging amper vooruit (elke 250 meter moest ik rusten), het was overtrokken, nat en donker, het pad werd moeilijker, de kloof werd smaller, en de klim moest nog maar beginnen. Maar ik wist dat ik geen andere optie had dan verdergaan. Ik was al scenario's aan het bedenken dat ik alles zou moeten opgeven en terug naar de bewoonde wereld gaan om deftig te genezen, maar teruggaan naar Glenfinnan zou geen zin hebben. Ik zat daar dan op een steen wat te staren en plots kwam er een oudere Engelsman (Peter) aan met een hond die ook de CWT deed. Hij ontfermde zich direct over mij en vroeg of ik genoeg eten had etc. Ben dan met hem samen verder gegaan, een kilometer verder iets voor het begin van de klim heeft hij een koffie voor mij gemaakt, wat mij echt enorm goed heeft gedaan. Ik ben dan verder gegaan met hem, op sommige momenten als een halve zombie; maar was al blij dat ik niet moest navigeren en gewoon achter hem kon aanlopen. Aan Barrisdale aangekomen bleek de bothy dicht te zijn wegens onderhoudswerken. Was wel een beetje een domper want dacht daar in de droogte te kunnen zitten. Nu, het begon wel op te klaren, en ik kon egl toch niet echt verder, dus heb daar dan m'n tent gezet op het mooie grasveld aan de bothy. Peter ging nog verder tot in Kinloch Hourn. Na mij kwamen er nog een paar Duitsers aan die ook besloten te kamperen.
Dag 5: Barrisdale - Shiel Bridge: 's morgens prachtig weer. En lichamelijk voelde ik me ook eindelijk terug in orde. Had terug energie. Ben dan op een drafje naar Kinloch Hourn gegaan (vond dat echt een goed pad langs het Loch) waar ik in de B&B Tearoom 2 stukken cake en thee heb genomen (maaltijden waren niet beschikbaar voor niet B&B-guests). Om 13u verder gegaan. Dan supersteile klim langs de pylonen in de hitte en dan een goed 4x4 pad richting "The Saddle". In de namiddag nog even pasta gekookt aan de 'schuilhut' (1 persoons houten hutje) aan de Allt a'Coire Reidh en m'n voeten in de rivier laten rusten, zalig! Het offtrail stuk richting en tot op de kam aan The Saddle vond ik echt prachtig en super leuk om te doen. Genieten! Je weet ook nooit echt hoe ver het nog is en dan plots, voor je het weet sta je op de kam en is het alleen nog maar afdalen (had een lage lijn gekozen naar de kam, zodat ik niet onnodig te veel zou klimmen en terug moeten afdalen). In het 'vlak' stuk iets achter de kam kwam ik dan mensen tegen die in Shiel Bridge verbleven. Hun auto stond op één van de parkings langs de A87 die je van daarboven kunt zien. Ben met hen meegegaan (steile korte afdaling!) en met hen meegereden naar Shiel Bridge, waar ze mij op de camping afzetten. Winkeltje aan gas station was jammer genoeg al dicht en tegen dat ik gedoucht en geïnstalleerd was op de camping en aankwam in de pub van Kintail Lodge Hotel was het al na 21u en bleek men hier geen maaltijden meer te serveren omdat de keuken dicht was
. Ik zat daar dan met een mega hongergevoel en heb dan uit miserie twee pints, ne whisky, chips en nootjes genomen als avondeten (niet optimaal moet ik zeggen, dat voel je vooral de dag erna). Ik kon hier ook eindelijk terug contact leggen met de buitenwereld (daarvoor nergens gsm-signaal), via mobiel internet dat trager was dan edge (whatsapp berichten kwamen nog min of meer door), of via de wifi van Kintail Lodge Hotel. Zo kon ik dan afspreken met mijn maat die ondertussen ook in Schotland was aangekomen. De volgende ochtend was hij rond 11u in Shiel Bridge.
Dag 6: Shiel Bridge - paar kilometer achter Glomach Falls. Rustig dagje, vrij mooi weer. Voor vertrek hele hoop supplies gekocht in het winkeltje van de Gas station. Daar is egl alles wat je nodig hebt. Ook nieuw busje gas gekocht. Glomach Falls wel prachtige locatie. Begonnen aan de afdaling aan de falls (in de veronderstelling op de trail te zitten), maar het echte pad loopt inderdaad hoger (als je gps-track hebt, heb je dit wel snel door). Als je terug in de vallei komt, vlak achter de brug over de eerste rivier zagen we links in de verte langs de rivier een prachtig campeerplekje (mooi vlak met groen gras).
Dag 7: tot Bendronaig Bothy. Wilden eigenlijk proberen tot aan Craig te geraken (Gerry's hostel), maar dat zou 34 km geweest zijn en op het 'decision point' leek Bendronaig Bothy toch iets te aanlokkelijk en de grijze lucht in het noorden toch iets te dreigend om de bothy te laten liggen. Onderweg middagmaal genomen aan Maol-Bhuidhe bothy. Met beide bothies is helemaal niets mis mee. Bendronaig heeft zelfs een toilet (wel zelf water te gaan halen om door te spoelen
).
Dag 8: Bendronaig Bothy - buurt van Easan Dorcha. Op dit punt mag je kaart van het zuidelijk deel CWT opbergen en kaart van het noordelijk deel bovenhalen; toch bijzonder hoe de kleine dingen je geluk kunnen schenken op een trail
Wilden toen verblijven in Gerry's Hostel in Craig, maar maakten daar iets vreemd mee. Er toe gekomen was er niemand te bekennen en er hing een briefje op de deur met telefoonnr. Daarnaar gebeld om te vragen of er nog plaats was in het hostel. Hij zij van niet. We zaten eigenlijk helemaal door ons eten en hadden gehoopt om daar toch op z'n minst iets van eten te kunnen kopen. Dus vroegen we ook of hij niets verkocht en wanneer hij terug zou zijn. Eerst zij hij "pas om 19u vanavond", daarna "was het binnen 2 uur" en dan plots was het "binnen 5 minuten" en ineens hoorden wij de deur achter ons opengaan en kwam die gast daar tevoorschijn met een pak pasta en een blik saus. Die kerel was daar dus gewoon heel de tijd (nogal vreemd figuur). Zijn daar dan niet lang gebleven want werden een eerste keer aangevallen door midges. Later nog een verhaal van een Hollander gehoord die daar ook was aangekomen en hetzelfde briefje had zien hangen, en die was bij de buren gaan bellen en daar was hij aangevallen en gebeten door een hond. We zijn dan verder gegaan; eerst een stuk over de weg en dan een steil pad de berg op. Een 5-tal km verder hebben we dan langs een riviertje (allt doire bheithe) een schoon campeerplekje gevonden, maar enorm geattakeerd geworden door midges (water koken bv; nog voor het koken lagen er al 100-200 midges in).
Dag 9: tot Kinlochewe (wederom vroege stop). Blij om terug te kunnen bevoorraden: 2 winkeltjes; een hotel met pub-restaurant en nog een ander restaurant. Alles beschikbaar in de winkeltjes. Alle accommodatie was volzet; dus werd het de camping. Er is een dry-room die wel warm was, maar niet droog (wasje gedaan en 's morgens na 12u was het nog niet droog). Motregen van in de namiddag tot de volgende dag 's middags.
Dag 10: Kinlochewe tot Shenavall: nog eens een lange etappe (28.5 km). Thv Lochan Fade wat navigatieproblemen gehad; we waren nog een stukje de oever van het meer gevolgd (pad op kaart geeft nog voor aankomst aan oever meer al pad aan richting noordoosten) en dan pas in noordelijke richting gegaan. Het begon dan bovendien enorm hard te waaien en regenen en mistig. Dit was het enigste moment op heel de trail dat ik m'n kompas moest bovenhalen om strikt een noordoostelijke richting te volgen. Even later kwamen we dan automatisch in de juiste vallei dewelke lang en traag daalt tot aan Shenavall Bothy. De bothy zat vol met bikepackers die de WHT550 deden. Tent buiten moeten zetten.
Dag 11: Shenavall - Ullapool: terug goed weer. Aan A835 toegekomen proberen te liften, maar dat vlotte niet echt (30 min geprobeerd), de auto's reden te snel denk ik om goesting te hebben om te stoppen. Begonnen dan te wandelen langs de weg richting Inverlael Lodge om daar misschien op de parking gemakkelijker een lift te scoren, maar nog voor we er toe kwamen passeerde er een public bus richting Ullapool die gelukkig stopte en ons voor 2 pond meenam. In Ullapool via een andere toerist die op de bus zat naar een Airbnb gegaan waar gelukkig nog plaats was (bunk bed). Deed goed om nog eens binnen en droog te slapen. 's avonds fish&chips gaan eten en nr pub. 's morgens het rijkelijk buffet-ontbijt gedaan in Caledonian hotel (10 pond dacht ik, aanrader) en bevoorraad in Tesco.
Dag 12: Ullapool tot Knockdamph bothy. Vanuit Ullapool ander pad genomen dan op de kaart (want dat is een saaie brede gravelweg); kleiner padje over de heuvel en dan langs zuidelijke oever Loch Achall (ligt een padje). Pas achter Loch Achall aangepikt op de 4x4 weg. Bothy was leeg toen we er toekwamen en vrij proper met tafeltje enzo. 's avonds nog gezelschap gekregen van Hollander.
Dag 13: Ullapool tot Oykel Bridge. Is continu brede weg volgen, niet zo mooi. In Oykel Bridge hotel thee en cake gegeten (was niets anders te verkrijgen op dat moment). Toen beginnen liften, maar was niet evident, misschien om de tien minuten een auto. Na +-1.5 uur stopte iemand die tot in Inverness ging. Daar in hostel in centrum verbleven (tegenover McDonalds).
Dag 14: trein Inverness Dundee; verblijf in hostel
Dag 15: trein Dundee - airport Edinbrugh.
Zoals je ziet is het dus niet gelukt om aan de Cape te geraken, vooral vanwege mijn gemiste start. Omdat we dan toch 'achter' lagen op schema het rustig aan gedaan en ervan genoten en tot Oykel Bridge gegaan omdat daar nog een weg is vanwaar je terug kan liften. Het laatste stuk zal er nog wel eens van komen in de toekomst. Het weer was eigenlijk niet super. Typisch Schots waarschijnlijk, erg wisselvallig, maar toch ook een paar mooie dagen. Kvond het eigenlijk ook best goed te doen met de bevoorrading; gewoon goed de route bestuderen om te weten hoeveel eten je moet kopen als je ergens passeert, maar voor mij was het geen probleem om voor 4-5 dagen eten te dragen. Kzie dus niet echt het nut in van op voorhand pakketjes te gaan versturen. Verder heb ik weer veel bijgeleerd over mezelf, over planning, over overdaad, over m'n materiaal, …
Beste materiaal: schoenen Salomon X ultra GTX; dankzij deze icm gaiters bleven m'n voeten droog (al was het terrein niet supernat denk ik, omdat het de eerste twee weken van mei heel droog is geweest ginder).
Niet gebruikt: waterzak in m'n rugzak, in Schotland moet je egl maximum 1 liter water dragen (had een thermosfles bij), dat is daar zo overvloedig aanwezig…
Kwijtgespeeld onderweg: gaiters; wsl in een black-out moment ergens laten liggen
ahja en @puni: een paar keer uw nota's zien staan in de guestbooks van de bothy's, wel leuk
.