Archief - Vertrekken naar België
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Lakigigar
Legacy Member
zarathustra zei:
ja, maar ik ben niet geadopteerd. Al is het wel zo dat ik het concept van pleegouders vroeger verkeerd begreep, en mijn pleegouders ook want zij zagen me wel als adoptiekind en niet als pleegkind, en blijkbaar wanneer je ouders of een iemand ervan terug in staat is om zijn zoon of haar dochter op te voeden, kan het kind teruggestuurd worden omdat een pleeggezin als een tijdelijke oplossing gezien wordt. Mijn pleegouders deden me geloven dat ik altijd bij hen kon wonen, en dat mijn vader niet voor me kan zorgen, en dat mijn moeder een slecht mens is of ingezien heeft dat ze niet voor mij kan zorgen. En ze deden me geloven dat ik nooit meer naar mijn vader zou moeten gaan, als ik ervoor zorgde dat de bezoeken altijd slecht verliepen of als het altijd zou uitmonden in ruzie, zo werd ik als kind in mijn hoofd gepraat om altijd lastig te gedragen, wat ik dan ook deed. En dat argument werd dan ook gebruikt dat mijn pa niet voor me kon zorgen (bijvoorbeeld wanneer er eens een schrammetje als kind of een dik oor, naar de dokter voor bewijzen). hun familie gaf niet om mij, terwijl de familie van de pleegouders perfect waren omdat ze nooit ruzie hadden en er voor elkaar waren ("een warme familie").
Dat was echt een water-vuur vechtrelatie, en dat was zelfs via advocaten en al gebekvecht. En mijn pa dreigde er dan mee naar de media mee te stappen met het verhaal als ik al wat ouder was. Ik weet nog dat ik mijn pa moest noemen met zijn voornaam. dusja, 100 procent zeker dat het om pleegzorg gaat (pleegzorg kwam bijvoorbeeld ook langs bij ons thuis). een beetje dit probleem: https://nl.wikipedia.org/wiki/Ouderverstotingssyndroom
het resultaat is dat ik het met iedereen enorm heb gehad. Iedereen maakte fouten en iedereen maakt wel eens fouten, maar in alle gevallen valt het niet te vergeven. Vandaar dat ik gewoon alles wil verbreken, en gewoon op zijn minst die verwantschap dat ik niet moet instaan voor kosten van mensen die er nooit waren voor mij of nooit iets gedaan hebben tenzij me beledigen en hun eigen falen afschuiven op mij (dat zij haar kind mishandeld heeft, is plots mijn schuld en dat ik geen contact heb met haar is mijn schuld omdat ik als vierjarig kind zelf besloot weg te gaan... te gek voor woorden toch).
wat ik me dan afvroeg waarom koos men dan niet voor een adoptiekind, is/was de procedure daar dan veel lastiger voor? (holebi's begin deze eeuw).
Mulan
Legacy Member
De procedure voor adoptie heeft oneindig veel voorwaarden (ouder dan 30 zijn, ontelbaar veel screenings en cursussen,..) duurt jaren lang (makkelijk 4 jaar voor buitenlandse adoptie en tot 7 jaar voor binnenlandse) en kost je vlot een nieuwe wagen.
Als pleegouders is deze procedure minder omvangrijk (begrijpen wie kan...) En kost je geen cent, integendeel je ontvangt maandelijks een aardig bedrag om tegemoet te komen aan de kosten voor het kind. Nadeel is wel dat het niet "jouw" kind is en iedereen het in elk moment in zijn hoofd kan krijgen (de jongere, biologische ouders, pleegzorg of rechtbank) pleeggezin en pleegkind te scheiden, zelfs al is pleegzorg de beste oplossing voor het kind en alle betrokkenen.
Een erfenis weigeren houdt ik dat je alle opbrengsten én schulden weigert. Je kan dus ook niet verplicht worden om voor de begrafenis kosten op te draaien als je de erfenis weigert.
Als pleegouders is deze procedure minder omvangrijk (begrijpen wie kan...) En kost je geen cent, integendeel je ontvangt maandelijks een aardig bedrag om tegemoet te komen aan de kosten voor het kind. Nadeel is wel dat het niet "jouw" kind is en iedereen het in elk moment in zijn hoofd kan krijgen (de jongere, biologische ouders, pleegzorg of rechtbank) pleeggezin en pleegkind te scheiden, zelfs al is pleegzorg de beste oplossing voor het kind en alle betrokkenen.
Een erfenis weigeren houdt ik dat je alle opbrengsten én schulden weigert. Je kan dus ook niet verplicht worden om voor de begrafenis kosten op te draaien als je de erfenis weigert.
Lakigigar
Legacy Member
dat verklaart al veel. ik heb wel ergens gelezen dat begrafeniskosten los van de erfenis toch doorgegeven wordt aan de naasten, maar ik wil absoluut niet van iemand de kosten betalen die mij meer schade berokkenende dan goed gedaan heeft, ik vind ook niet dat ik daarvoor verantwoordelijk moet gesteld worden. een klein beetje respect is wel op zijn plaats van de staat.
DogFacedGod
Legacy Member
Wdl zei:
Jawel:
Kan men zonder het ondertekenen van een bestelbon, toch verplicht worden de begrafeniskosten te betalen, ook wanneer zij de erfenis verwerpen?
Een verwerpende erfgenaam kan soms toch verplicht worden tot het betalen van de begrafeniskosten, zelfs tot het definitief dragen van de begrafeniskosten. Zo oordeelde de rechtbank van eerste aanleg van Turnhout bij vonnis van 12 april 1983 dat een erfgenaam die krachtens het artikel 205 B.W. haar moeder levensonderhoud verschuldigd is, de begrafeniskosten van haar moeder moet dragen, ook al verwerpt zij de nalatenschap. Hieraan zijn uiteraard extra details aan verbonden. Zoals het feit dat erfgenamen de begrafeniskosten niet zelf kunnen betalen, omdat men zelf behoeftig is.
De rechter kan dus oordelen dat kinderen/erfgenamen op basis van onderhoudsplicht, gehouden zijn tot het betalen van de begrafeniskosten, ook al verwerpt men de nalatenschap, op basis van het onderhoudsplicht.
Er kan daar wel op afgeweken worden in het geval van redenen om billijkheid. Bijvoorbeeld: je hebt al jarenlang geen contact meer met je ouders,...
Mr.Hankey
Legacy Member
Pudmeister zei:
Ik weet niet hoeveel de huurprijzen in andere steden bedragen maar in Gent vind je echt wel al een deftig kot voor 350 euro.
Als je op tijd begint met zoeken, vind je aanvaardbare koten voor 280-320 euro.
Hangt natuurlijk wel af van uw visie over een 'bescheiden studentenkot'
Soit; als je er geen probleem mee hebt om in een kleine kamer te verblijven (+- 12m²), kan je (als niet-student) zeker voor 350 euro een co-housing kamer voor <350 euro vinden in Gent.
Denk dat dit dan ook één van de weinige opties is om goedkoop te wonen tenzij je echt ergens in een krot gaat wonen. Je moet het dan natuurlijk wel zien zitten om met anderen samen te leven en weinig persoonlijke ruimte te hebben (kamer zeer klein, living meestal tamelijk groot).
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.