Maandagavond naar Uitgelezen gegaan, het boekenprogramma van De Morgen live on stage in de Bourla (Antwerpen). Gratis inkom. Waarom vertel ik dit?
Jupiter stond gunstig en Mars verdween uit het zicht. Ik deed mee met de tombola en ik kreeg bijna hartkloppingen van geluk toen Saskia De Coster mijn naam uitsprak. Jawel, ik had gewonnen! Ik kreeg een pakket met daarin een boek uit de DM-kunstreeks (Hopper) en een DVD (Anyway The Wind Blows). Op zich is dat niet schitterend, het betreft namelijk enkele overschotjes, ware het niet dat er ook een roman in mijn zakje zat. En wat voor een!
Paul Mennes - Kamermuziek
Het leest als een trein en is een echte aanrader voor iedereen, of je nu gewoon bent om te lezen of dat je laatste boek 'Piet en Sam gaan vissen' was. De schrijfstijl is vaak luchtig, maar toch diepgaand genoeg. Er zitten woordspelletjes in, alles is prima verwoord en de metaforen brengen je vaak aan het lachen. Neem je vaak de trein en staar je dan gewoontegetrouw naar buiten terwijl je MP3-speler je oren bombardeert? Schakel het apparaat uit en begeef je in de wereld van Sam Penn. Een man met problemen, een grappige man die met één voet half in het leven staat.
Klein fragmentje:
'Meneer Penn, wat voor opleiding heeft u genoten?' vroeg de mevrouw van het uitzendbureau terwijl ze mijn dossier op haar computerscherm bekeek. Een rilling trok langs mijn ruggengraat. Ik haat het als iemand me meneer Penn noemt. Het klinkt als een oude zak die zit weg te rotten in een kantoor. Ik antwoordde dat ik een diploma middelbare school had.
'Geen hogere studies of bijzondere vaardigheden?' Haar stem klonk geringschattend.
'Nada,' zei ik. Hoewel ik nu wilde dat ik een zwarte band karate had, dan sloeg ik je pedante smoel dwars door je bureau, dacht ik.
'Pardon?'
'Geen enkele, mevrouw' bekende ik. 'Ik kan niet autorijden, ik tik met twee vingers en mijn Frans, Engels en Duits zijn geschikt om politieke incidenten mee te veroorzaken. Mijn Japans is nog erger. Ik deug nergens voor. Ik kan zelf niet aan mijn eigen elleboog likken.'
'U schijnt dat grappig te vinden, meneer Penn.' Ze zette haar bril af en keek me aan met een uitgestreken gezicht.
'Ik kan er niets aan veranderen, mevrouw,' antwoordde ik zo beleefd mogelijk.
'Ik begrijp het,' zei ze zuur. 'En wat voor werk zou u graag doen?'
'Iets creatiefs?' probeerde ik. Creatief? Moi? Waar kwam dat vandaan?
Ze keek me vermoeid aan.
'Kunt u iets specifieker zijn?'
'Ik hou van comics. Ik wil weleens proberen of ik een stripverhaal kan maken,' zei ik.
Demiurg.
Aardbeving.
Alle deuren gesloten.
'Er is bij ons niet veel vraag naar tekenaars of scenaristen, meneer Penn,' zei ze pisnijdig. Ze keek naar haar scherm. 'Ik kan u iets aanbieden in de vleesverwerkende industrie. Lijkt u dat iets?'
'Mag ik erover nadenken?' vroeg ik.
'Uiteraard, meneer Penn. Waarom komt u aanstaande vrijdag niet terug om ons uw beslissing mee te delen. Tot dan wens ik u veel inspiratie. Doet u de deur goed dicht bij het naar buiten gaan? Ze waait soms open als ze niet zorgvuldig gesloten is. Ik heb de tijd niet om voortdurend op te staan en haar weer te sluiten. Goedendag, meneer Penn.'
)
