mac-bc zei:
Vanwaar die angst om bankroet te gaan op uw 30ste? Of leg je uw lat te hoog en vind je dat je pas geslaagd bent in het leven met een riante villa en compleet zorgeloos te zijn op financieel vlak?
Ik moet geen villa hebben. Is teveel onderhoud aan.
Diegenen die lang thuis blijven wonen, hebben heus niet allemaal villa in het achterhoofd.
Geslaagd= gewoon alles kunnen doen hebben wat ik wou doen en liefst zonder zorgen aan mijn kop.
En dan gaat het niet over het hebben van een luxewagen, ik moet er trouwens geen hebben, want die kan ik nergens achterlaten.
Geen cruises meedoen. Niet in een villa wonen.
Een gewoon sober leven is al duur genoeg, je moet maar een tegenslag hebben, om overkop te gaan.
Gewoon gaan fietsen ergens in het weekend, zelfs dat is voor velen is al te duur als ik in mijn omgeving kijk.
Want benzine kost geld, en nog wat consumpties.
Eens naar de sauna gaan, kost al redelijk wat, voor velen betekent dat ervoor sparen.
Een etentje, hetzelfde.
Ik leef vrij sober, en blijf het liefst onder de radar. Maar als het op gewoon genieten aankomt, wil ik niets mislopen.
+ als morgen de auto kapot is, wil ik gewoon een andere kunnen kopen, en geen lening hoeven aan te gaan.
mac-bc zei:
Reis afzeggen om financiële redenen is bijzonder zwak akkoord. Omdat ze een belofte niet nakomen en de anderen achterlaten.
Daarentegen, als ik op reis zelf niet meer kan kiezen wat ik doe en er komt druk vanuit de thuisblijvers om telkens opnieuw extreem dure dingen te gaan doen, zou ik u wel eens een andere blik durven geven dan gewoon "dat kost geld", tbh. Ik kan écht niet begrijpen dat jij verwacht van anderen dat ze evenveel geld uitgeven als jij, terwijl je weet dat ze het financieel minder breed hebben. Het is van zulke mentaliteit dat sommige gezinnen zich in de schulden steken om een even grote auto op hun oprit te hebben staan dan de buren.
Ten andere; ik ben zelf iemand die graag niet al teveel kijkt naar zijn geld op vakantie dus ik voel me niet persoonlijk aangesproken. Maar ik laat wel iedereen vrij om te doen en laten wat hij wil volgens zijn eigen budget. Daarbij kom ik trouwens vreemd genoeg tot een geheel andere conclusie dan jij. In mijn vriendenkring zijn het vooral de mensen die nog thuis blijven wonen, en die dus waarschijnlijk het meeste geld hebben van allemaal, die het gierigste zijn. Die drang naar financieel rendement is namelijk voor velen een mentaliteit die je kweekt en/of van thuis uit meekrijgt en waar je moeilijk nog vanaf geraakt.
Daarbij twijfel ik er niet aan dat er ook mensen bestaan zoals jij die goed sparen maar die dan ook eens iets durven uitgeven. Je moet gewoon oppassen dat je je af en toe nog eens kan laten gaan en niet té gefixeerd wordt, altijd en overal, op financieel rendement.
Het gaat hier niet om extravagante uitgaven he. Geen 100 euro of zo, dan doe ik ook niet zomaar mee.
Maar gewoon dingen laten, helemaal niet zo duur, die je eigenlijk moet gezien hebben als je daar bent.
Het is niet zo van oh dan doet ieder zijn eigen ding wel, als je met vrij grote groepen zit gaat dat en splits je, met kleinere sleept de ene de andere mee.
En een reis was maar een voorbeeld, zo is het met zoveel zaken.
"Prioriteiten" leggen, of telkens elke 7 euro moeten gaan afwegen. Maandelijks uw budget moeten berekenen, om te zien of je binnen 2 maand wel kan meedoen aan een activiteit.
En als de wasmachine het begeeft, weg activiteit.
Nee dank u voor zo'n leven.
Vaak komt er ook nog eens banale ruzie van, voor de stomste pruts, een paar eurokes. Als ieder geld genoeg heeft, worden knopen zo doorgehakt en is men gewoon meer "vergevingsgezind".
Nu het is uiteraard niet voor iedereen zo, afhankelijk van het inkomen.
Geld maakt mss niet gelukkig, maar als je weinig geld hebt, word je ook niet gelukkig.
Met een gemiddeld inkomen zonder buffer het leven tegemoet gaan = moeilijk.
Ik spreek nu ook wel vanuit single standpunt.
Met 2 en het blijft duren, is het wel anders.
En die wanhopigheid, om iemand te vinden, zodat ze uit hun spiraal geraken, zodat ze aanpappen met het eerste het beste wat ze tegenkomen, overhaast, om nadien nog dieper te vallen...
