Archief - Gedwongen opname?

Middag allen,

Dit weekend bij mijn ouders op weekend geweest, en we hadden het gevoel dat er iets mis was. Dat er tussen hen het al langer niet botert, dat weten we al langer. Maar meestal kregen we een eenzijdig beeld aangezien het meestal mijn vader was die mijn moeder afsnauwde. Sinds een hele tijd zit mijn moeder aan de pillen voor van en alles en nog wat. Sinds kort is ze echter beginnen te drinken. Onvoldoende om ladderzat te zijn, maar te veel om met de auto te rijden. Huisdokter had haar met een smoesje bloed laten trekken om 5u in de namiddag en toen had ze 0,9promille.

Probleem is echter dat er( volgens mijn vader) al sinds 2 jaar geen huis met haar te houden is, maar dat hij ons daar niet mee wilde lastigvallen. Mijn vader heeft bepaalde zaken binnenshuis getoond, van wat ze in haar woede-aanvallen allemaal stuk heeft gemaakt( Kast ingetrapt waarin de pc staat; met de hamer op de salontafel geslagen, kasten in de keuken stukgemaakt etc). Ook maakt ze om de minste reden ruzie met vader, en dat kan soms zijn dat ze dan hele week geen woord zegt. Mijn ouders hebben het goed financieel, en mijn pa heeft dat ook eens tegen ma gezegd, en dan reageert zij: Omdat gij dat zo vindt, interesseert het mij niet. Mijn vader heeft ons gisteren ook gezegd dat hij schrik had voor vandaag. Hij zei dat hij precies wist wat voor reactie hij zou krijgen op het moment dat wij zouden weg zijn namelijk: " nu hebt ge weer eens de kans gehad om me door de **** te trekken". Mijn pa wordt iedere morgen wakker met de gedachte, van wat gaat het vandaag weer allemaal zijn.

De geneesheer heeft al geopperd voor gedwongen opname, maar dat durft mijn vader niet, omdat hij zegt: Dan ben ik het geweest en dan zwijgt ze 2 jaar".

Zoals gezegd hadden wij altijd het idee dat het mijn vader was, die de "moeilijke" was, maar dit hele verhaal kwam als een donderslag bij heldere hemel.

Is er een manier om haar toch gedwongen te laten opnemen, zonder dat er iemand als " schuldige" kan aangewezen worden? Ze zal sowieso wel mijn vader als schuldige aanduiden, maar zo kan het volgens mij en mijn vader ook niet meer verder.

Mijn ouders zijn beide 66, en door het gedrag van mijn moeder zijn alle vrienden weg aan het blijven. Ze doet vrijwilligerswerk bij het rode kruis en in een bejaardentehuis, dus het is niet dat ze zich nu verveeld of opsluit.

Alvast bedankt.

Ik weet dat het heel moeilijk is voor iemand op te nemen,ze gaan een gesprek met haar doen en als ze niks miszegt of niet raar doe op die moment ze haar terug naar huis gaan sturen en dan zit uw vader met de gebakken peren.

ATI zei:

Ik weet dat het heel moeilijk is voor iemand op te nemen,ze gaan een gesprek met haar doen en als ze niks miszegt of niet raar doe op die moment ze haar terug naar huis gaan sturen en dan zit uw vader met de gebakken peren.

Klik om te vergroten...

De huisarts kent het hele verhaal, dus die zal waarschijnlijk gedwongen opname pushen. Dokter heeft haar ook al verschillende malen gezegd dat ze zich moet gaan laten onderzoeken, maar ze weigert gewoon.

niemand verplicht u om haar in u leven te hebben? u pa kan scheiden en ergens anders gn wonen

als zij wil zuipen en tkot afbreken (haar kot) dan mag zij dat toch doen? komt ge er niet mee overeen, verwijder ze dan uit u leven

sneax zei:

niemand verplicht u om haar in u leven te hebben? u pa kan scheiden en ergens anders gn wonen

als zij wil zuipen en tkot afbreken (haar kot) dan mag zij dat toch doen? komt ge er niet mee overeen, verwijder ze dan uit u leven

Klik om te vergroten...

Eikel, zou jij dezelfde reactie tegen uw ouders zeggen? Dit was niet de reactie waar ik op zat te wachten, dus bij deze reported.

Als je goed gelezen had, wist je dat ze beide 66 jaar zijn, dus op die leeftijd scheiden?

Nu goed, ik zal het wel ergens gaan vragen waar de mensen wel respect hebben voor anderen hun problemen.

Nogmaals: Reported.

Hij stelt het grof maar het is daarom niet de slechtste keuze. Je stelt dat je ouders het financieel goed hebben ? Is er een manier waarbij jou vader een tijdelijke woonst kan huren ? Heb zelf kennis van een gelijkaardige zaak waar de man het niet meer zag zitten maar zijn vrouw te graag zag om scheiding aan te vragen. Hij is uiteindelijk een kleine 6 maand weg geweest van huis met veel pijn in het hart maar het heeft de ogen van zijn vrouw wel doen opengaan. De vraag is weliswaar of het aan je moeder haar gezondheid ligt of aan haar karakter. Stel dat ze lichte krankzinnigheid heeft dan is de kans klein dat haar ogen ooit geopend worden want volgens haar zal zij nooit in de fout zijn en is het altijd iemand/iets anders. Alvast sterkte gewenst, jij en je vader zitten natuurlijk in een heel moeilijke situatie waar er altijd iemand de dupe zal zijn, ongeacht de oplossing die gezocht wordt.

sneax zei:

niemand verplicht u om haar in u leven te hebben? u pa kan scheiden en ergens anders gn wonen

als zij wil zuipen en tkot afbreken (haar kot) dan mag zij dat toch doen? komt ge er niet mee overeen, verwijder ze dan uit u leven

Klik om te vergroten...

Ga hier aub niet naar luisteren.

Zelf ken ik ook iemand (zeer close) die in een gelijkaardige situatie zat nog geen jaar geleden, ik weet waarover ik spreek. Gedwongen opname klinkt misschien erg, maar is daarom niet een slechte zaak. Die persoon is na 3 maanden therapie helemaal veranderd.

Soms hebben mensen problemen/gedachten die echt diep zitten en nooit verwerkt zijn. Dat proberen ze ook op te lossen met goede begeleiding (en niet alleen te focussen op het 'afkicken'). Ik schaam me in jullie plaats om advies te geven om je eigen ouders 'weg te smijten' en weg te lopen van de echte problemen.

Dit lijkt mij echt een persoonlijke beslissing die jullie als familie moeten nemen en het is voor andere mensen heel lastig om hierover te oordelen.

Mijn mening, zoals ik het zie heeft je moeder echt hulp nodig, als je vader haar nog echt graag ziet pakt hij het moeilijke besluit om haar te laten opnemen.

De geneesheer heeft al geopperd voor gedwongen opname, maar dat durft mijn vader niet, omdat hij zegt: Dan ben ik het geweest en dan zwijgt ze 2 jaar".

Klik om te vergroten...

Dit is misschien nu het geval, maar een mens kan veranderen na een opnamen, misschien beseft ze dan allemaal wat ze gedaan heeft en komt het allemaal goed.

soulreaper zei:

Eikel, zou jij dezelfde reactie tegen uw ouders zeggen? Dit was niet de reactie waar ik op zat te wachten, dus bij deze reported.

Als je goed gelezen had, wist je dat ze beide 66 jaar zijn, dus op die leeftijd scheiden?

Nu goed, ik zal het wel ergens gaan vragen waar de mensen wel respect hebben voor anderen hun problemen.

Nogmaals: Reported.

Klik om te vergroten...

Ten eerste het is uw goed recht om mij een eikel te vinden. Ten tweede ik zou da niet tegen mijn ouders zeggen neen. Ik zou zeggen: pa, lost uw problemen zelf op, ik moei er mij ni mee en val er mij ook ni mee lastig.

Dat ze 66 zijn wist ik, ik kan een post lezen, ik snap ni waarom ge ni zou kunnen scheiden op u 66.

Ik heb respect voor u probleem want ik post hier speciaal voor u, ik besef ook dat niet iedereen dezelfde visie op de zaken heeft als ik, maar ik geef maar een idee vanuit mijn standpunt. Dat is ook de sterkte van een forum, dat ge veel oplossingen krijgt vanuit alle standpunten, goeie en slechte.

sneax zei:

Ten eerste het is uw goed recht om mij een eikel te vinden. Ten tweede ik zou da niet tegen mijn ouders zeggen neen. Ik zou zeggen: pa, lost uw problemen zelf op, ik moei er mij ni mee en val er mij ook ni mee lastig.

Dat ze 66 zijn wist ik, ik kan een post lezen, ik snap ni waarom ge ni zou kunnen scheiden op u 66.

Ik heb respect voor u probleem want ik post hier speciaal voor u, ik besef ook dat niet iedereen dezelfde visie op de zaken heeft als ik, maar ik geef maar een idee vanuit mijn standpunt. Dat is ook de sterkte van een forum, dat ge veel oplossingen krijgt vanuit alle standpunten, goeie en slechte.

Klik om te vergroten...

Het zjn en blijven mijn ouders, ondanks alle problemen. Je kan moeilijk tegen je pa zeggen dat ze hunne eigen shit moeten oplossen en u daar niet mee lastigvallen? Dat vind ik persoonlijk het laagste wat je als kind kan doen. Je mag dan "volwassen" zijn, het blijven je ouders.

Curtis_ssk zei:

Hij stelt het grof maar het is daarom niet de slechtste keuze. Je stelt dat je ouders het financieel goed hebben ? Is er een manier waarbij jou vader een tijdelijke woonst kan huren ? Heb zelf kennis van een gelijkaardige zaak waar de man het niet meer zag zitten maar zijn vrouw te graag zag om scheiding aan te vragen. Hij is uiteindelijk een kleine 6 maand weg geweest van huis met veel pijn in het hart maar het heeft de ogen van zijn vrouw wel doen opengaan. De vraag is weliswaar of het aan je moeder haar gezondheid ligt of aan haar karakter. Stel dat ze lichte krankzinnigheid heeft dan is de kans klein dat haar ogen ooit geopend worden want volgens haar zal zij nooit in de fout zijn en is het altijd iemand/iets anders. Alvast sterkte gewenst, jij en je vader zitten natuurlijk in een heel moeilijke situatie waar er altijd iemand de dupe zal zijn, ongeacht de oplossing die gezocht wordt.

Klik om te vergroten...

Inderdaad, zij geeft steeds mijn vader de schuld van alles. Mijn ouders hebben niets te kort, maar om mijn vader nu 6 maanden ergens anders naar toe te laten gaan, lijkt me net een reden om mijn moeder helemaal over de rooie te doen gaan.

Zo simpel is dat allemaal niet hoor.

No title
No title

glashelder zei:

Zo simpel is dat allemaal niet hoor.

No title
No title

Klik om te vergroten...

Ze spreken hier over geestesziektes. Ik persoonlijk denk in het geval van mijn moeder eerder aan een combinatie van drank en een bepaald soort pillen, die ergens een invloed hebben op haar gemoedstoestand. Kunnen ze dat niet beter in een ziekenhuis checken dan in een psychiatrische instelling? Gedwongen opname bedoelde ik hier eigenlijk meer in een hospitaal mee dan in een "gesticht".

soulreaper zei:

Ze spreken hier over geestesziektes. Ik persoonlijk denk in het geval van mijn moeder eerder aan een combinatie van drank en een bepaald soort pillen, die ergens een invloed hebben op haar gemoedstoestand. Kunnen ze dat niet beter in een ziekenhuis checken dan in een psychiatrische instelling. Gedwongen opname bedoelde ik hier eigenlijk meer in een hospitaal mee dan in een "gesticht".

Klik om te vergroten...

Verslaafden of mensen met drugsproblematiek worden meestal opgenomen in een psychiatrische instelling (meestal wel op een aparte afdeling), en niet in een gewoon ziekenhuis. Tenzij het ziekenhuis daarvoor een aparte afdeling heeft, maar dat is dan ook binnen de psychiatrie meestal.

Vaak hangt dat ook allemaal samen, je wordt niet verslaafd omdat het zo tof is

glashelder zei:

Verslaafden of mensen met drugsproblematiek worden meestal opgenomen in een psychiatrische instelling (meestal wel op een aparte afdeling), en niet in een gewoon ziekenhuis. Tenzij het ziekenhuis daarvoor een aparte afdeling heeft, maar dat is dan ook binnen de psychiatrie meestal.

Vaak hangt dat ook allemaal samen, je wordt niet verslaafd omdat het zo tof is

Klik om te vergroten...

Jammer genoeg is het in die links die je gaf net hetzelfde als met 95% van de Belgische wetgeving. Er moeten zoveel stappen oondernomen worden, dat de meesten er al geen zin meer in hebben, OF er moet iets misgaan vooraleer er ingegrepen wordt...

soulreaper zei:

Jammer genoeg is het in die links die je gaf net hetzelfde als met 95% van de Belgische wetgeving. Er moeten zoveel stappen oondernomen worden, dat de meesten er al geen zin meer in hebben, OF er moet iets misgaan vooraleer er ingegrepen wordt...

Klik om te vergroten...

Ik geloof dat het belangrijkste criterium is dat de persoon zichzelf of anderen in gevaar brengt. Dus suïcidaal of agressief is, of gevaarlijke dingen doet. Dus ja, dan moet er idd al iets gebeuren (want hoe weet je anders dat iemand tot zoiets in staat is...).

Het is ook logisch dat het niet gemakkelijk is, het is het ontnemen van de vrijheid en gelukkig kan dat niet zomaar. Maar wanneer het wel nodig is, maakt dat het wel lastiger, ja.

Is gedwongen opname niet meteen té drastisch? Is bij een psycholoog gaan geen mogelijkheid?

no offense, ma zou het niet mogelijk zijn dat uw moeder in de beginstadium van dementie/alzheimer zit? mijn oma heeft dit, en die maakt, net zoals uw moeder, ruzie om het kleinste dingetje wat je je maar kunt bedenken.
Ze maakt altijd ruzie met de familie, en kan zich 5 minuten later niet meer herinneren wat ze heeft gedaan, of waardoor sommige mensen niet meer komen...
Ze is op sommige momenten echt agressief en gedraagt zich dan ook echt als een klein kind van 8 - 12 jaar oud. Als ik het me goed herinner heeft ze zelf gezegd dat ze 18 was en wilde gaan autorijden (terwijl ze nog nooit heeft autogereden zolang ik leef)
Mijn moeder en haar broers en zussen hebben haar in een psychiatrische instelling gestoken (OPZ Rekem). De verhalen die ik heb gehoord waren tegelijkertijd lachwekkend en zorgwekkend. Ze liep weg (doet ze nu nog), was agressief, wil andere mensen niet zien (bv buiten op een bankje zitten met andere gepensioneerden, of deelnemen aan een spelavond).
Haar gedrag is enigzins veranderd. De beslissing ligt uiteraard in uw handen.
en even off topic: scheiden op 66 jaar is niet meer zo raar. Vaak lees ik nog dingen in de krant dat mensen op hun 70e scheiden...

succes

@Soulreaper
Misschien moeten jouw ouders eens denken om bij een relatietherapeut langs te gaan.
een linkje

Vele mensen in een relatie hebben problemen waarvoor ze een relatietherapeut raadplegen. De therapeut gaat met de partners samenzitten en zal het probleem in kaart brengen. Hij zal bevragen hoe het komt dat de partners net nu in therapie komen. Wanneer bepaalde thema's onbespreekbaar geworden zijn in de relatie zal de therapeut de partners de kans geven om elk hun visie uit te spreken.
De therapeut is loyaal voor alle partijen. Hij gaat op zoek naar de interactiepatronen in de relatie en werkt samen met de partners aan betere manieren van interageren.

Klik om te vergroten...

Zo'n relatie therapeut is zeker de moeite waard als het niet meer echt klikt tussen koppels die >20jaar getrouwd zijn.
Het zou beter zijn als jouw vader eens langs gaat en hun situatie gaat uitleggen.

btw: Ik ken vele koppels die gebruik hebben gemaakt van een relatie therapeut en bij hen heeft het gewerkt.

Een gedwongen opname is volgens mij niet mogelijk in dit geval. Zoals aangehaald is dit pas een optie als de persoon zichzelf of anderen in gevaar brengt, en dan moet het echt al ver zijn gekomen.

Mijn vriendin zit in een soortgelijke situatie met haar ouders. Sleept nu al meer dan 5 jaar aan en na talloze pogingen nog niets veranderd. Ze heeft geprobeerd en geprobeerd, maar als kind heb je hier niet veel in de pap te brokken. Het is heel frustrerend voor jou, maar dit is iets tussen je ouders (partnerrelatie) en je hierin inmengen heeft geen/beperkt effect (ouder-kindrelatie).

Als ik kijk naar de situatie bij mijn vriendin, komt het er uiteindelijk op neer dat de moeder spijt heeft van haar huwelijk en dus een groot deel van haar leven. Dit naar het typisch rollenpatroon van vroeger. De man doet zijn ding en kijkt niet naar de kinderen om en stelt zich autoritair op. De vrouw moet zorgen dat het eten klaarstaat, de kinderen, ... Nu, 30 jaar later, komt deze frustratie eruit en uit zich dit op allerlei manieren en alle gebieden. Een depressie nabij. Het enige verschil is dat jouw moeder zich precies niet aanpast naar vrienden toe en zich niet inhoudt als ik het zo lees? Dat is bij mijn vriendin wel nog het geval, naar anderen toe spelen ze schone schijn.

Ik zeg niet dat jouw situatie dezelfde is als die ik goed ken, maar vanuit mijn ervaring kun je hier niet veel aan doen of veranderen. Naar mijn gevoel is het beter dat die mensen uit elkaars buurt blijven en elk hun eigen leven leiden. Je zegt 'ze zijn al 66, dat is geen leeftijd om te scheiden'. Als je bedenkt dat ze mogelijk nog een jaar of 15, al dan niet langer, zo moeten leven, dan lijkt me dat nog niet de slechtste keuze eerlijk gezegd.

Uiteindelijk blijft de keuze op dit moment gewoon bij je moeder. Als zij het niet problematisch vindt, zal ze gewoon zo voort doen en haar frustraties (?) blijven uiten naar je vader toe. Je vindt dat je moeder moet opgenomen worden omdat zij duidelijk externaliserend gedrag stelt, maar vergeet niet dat de oorzaak hiervan waarschijnlijk op heel wat andere gebieden ligt waar je vader misschien ook deel van uitmaakt. Gezamelijke therapie/begeleiding lijkt me dus meer gepast indien ze iets willen ondernemen.