eniac zei:
Ik kan me voorstellen dat ik ook zonder kinderen gelukkig zou kunnen geweest zijn. Alhoewel er vermoedelijk wel wat zou geknaagd hebben dan. Ik wist wel al op voorhand dat ik niet koste wat het kost een kind wou - adoptie bvb. zou ik nooit aan begonnen zijn mocht het niet op natuurlijke wijze gekund hebben.
Maar je weet natuurlijk niet wat je mist wanneer je nog niet weet wat het is. Wetende wat ik nu weet zou ik me geen leven zonder meer kunnen voorstellen.
Op bepaalde punten zou het leven gemakkelijker zijn. Maar de beloning ligt imo dan ook hoger.
Vergelijk het met een job: een comfortabele job is ook gemakkelijker dan ene waarbij je voortdurend gechallenged wordt om uit je comfort zone te treden. Maar de mate van voldoening en beloning ligt dan ook vaak hoger bij die laatste.
Ieder person is anders en moet zijn levenspad voor zichzelf uitmaken. Voor de één is een spannend leven noodzakelijk om gelukkig te kunnen zijn, voor een ander is een saai leven beter (of toch wat die eerste als saai zou noemen).
Ik bijvoorbeeld ben iemand die niet veel emoties heft van nature uit. Ik heb geen hoge pieken in mijn emotionele belevingen, maar ook geen diepe dalen.
Dat heeft voor en nadelen. Ik ervaar eigenlijk nooit immense geluk wat ik bij anderen zie...
Maar ik ervaar ook nooit depressie, wat ik ook regelmatig bij anderen zie.
Bij het overlijden van een dierbare (zoals mijn grootouders of mijn vader) krijg ik wel gevoelens natuurlijk... vooral nostalgie en zo. Maar ik ga tamelijk snel (na een paar dagen) gewoon weer door met mijn leven... Ik denk uiteraard wel af en toe aan die personen, maar ik barst nooit in huilen uit.
Alleen bepaalde muziek kan dat eventueel nog een traantje losweken... en dan eigenlijk vooral vanwege de schoonheid (klassiek dan vooral).
Ik heb geleerd om rekening te houden met andere mensen hun emoties, maar ik kan geen empathie hebben, ik kan me niet inbeelden wat ze exact voelen...
Soit, gelukkig zijn is in mijn opinie het doel van iedereen in het leven. En iedereen moet daar goed over nadenken van hoe hij of zij dat het best kan bereiken, rekening houdend met hun Eigen persoonlijkheid.
Op die manier ga je van jezelf uit om te kijken hoe je gelukkig kan zijn, en niet op basis van vergelijken met anderen.
Doordat ik geen hoge pieken heb qua 'positieve' emotie en voldoening, heeft het voor mij dan ook geen zin om een job te zoeken waar ik constant gechallengd wordt in nieuwe projecten, die emotionele pieken die je daarin bereikt, stellen voor mij toch niet zoveel voor. Ik ben meer een technocraat type. In de achtergrond een bepaald onderwerp immense beheersen en dan onderhandelingen voeren als specialist. Niet de woordvoerder rol.
.
)