Ik ben hoe dan ook tegen geweld, maar dat zal dan wel verschillen per situatie. Ikzelf ben een vrouw, en merk dat vrouwen het eerder psychologisch aanpakken. Verwijten en beledigingen gooien, koel uit de hoek komen, een man uit zijn tent lokken,...
Ik heb zelden gehoord van een vrouw die haar man fysiek aanpakt, maar zoals eerder vermeld in deze thread: mannen geven dit nu eenmaal minder aan. Omdat ze zich schamen? Omdat ze niet durven? Omdat ze het proberen te minimaliseren? Omdat ze denken niet serieus genomen te worden? Ik weet het niet...
Ik zie mannen en vrouwen nu eenmaal als gelijk. Moest iemand mij echt zo ver kunnen drijven, en mij een mep verkopen, weet ik niet zeker of de kans erin zit of ik zou terug slaan. Dat hangt af van de situatie, en wat er daar voor gebeurd is. Ik zal allesinds geen onderscheid maken tussen mannen en vrouwen, maar zal die persoon als individu zien. En moest het toch gebeuren dat ik zou terug slaan (eerder in een reflex, om mezelf te verdedigen, ik ben geen mep-type), zal ik er niet bij stilstaan of er nu een man of een vrouw tegenover me staat.
Ik vind het onderscheid tussen mannen-vrouwen wel nog altijd vrij bizar in deze samenleving. Een mooi voorbeeld daarvan is 1 van de situaties van mijn ouders. Mijn moeder was meer het psychologische type, ze kan echt het bloed vanonder iemand z'n nagels pesten (gelukkig dat ze aan het scheiden zijn). Mijn vader is jammer genoeg iemand die steeds zal proberen de brokken te lijmen, in plaats van er effectief tegenin te gaan. De combinatie van iemand die graag zijn macht uitwerkt, en iemand die het toelaat, is nooit een goede recept voor hoge slaagkansen. Ze zaten zo eens met 2 in de auto, en mijn vader begon over een touchy subject, waar zij enorm agressief op reageerde. Ze sloeg de bril van zijn gezicht (terwijl hij dus aan het rijden was), en uit reflex stak hij zijn arm uit om dit af te weren, waarbij hij haar oog raakte met zijn trouwring. Hij kon gewoon zijn bril weer opzetten, zij had een blauw oog. Ze dreigde er toen mee om hem aan te geven voor huiselijk geweld, om te zeggen dat hij als eerste sloeg, wat ze toen ook gedaan heeft. En raad eens? In het ziekenhuis hebben ze die klacht ook opgenomen, en op papier gezet, op haar vraag.
Het grappige was dat dit al op papier werd gezet, nog voordat iemand mijn vader zijn verhaal vroeg. Ze werd gewoon geloofd. Hij kon zich achteraf wel verdedigen, op de rechtbank (en door de politie), omdat ze die klacht ook in haar stukkendossier van de echtscheiding had gestopt. Ondertussen was dat document er wel... De rechter heeft dit gelezen, en naast zich neer gelegd. Waarschijnlijk om de reden dat we meerdere leugens van haar konden aantonen, en het daarom niet meer als geloofwaardig werd gezien. Op dat vlak hebben we dat wel geluk gehad, want wat als dit het enige voorval zou geweest zijn dat op papier stond? Zou mijn vader dan echt als een vrouwenmishandelaar gezien worden?
Ik vond het schrijnend dat er niet eerder naar beiden partijen geluisterd werd, en mijn moeder gewoon geloofd werd. Alsof standaard aangenomen werd dat de man het wel zal gedaan hebben.
Ik spreek me dan niet uit over voorvallen waarbij dit echt zo is, maar hoe dan ook moeten beiden partijen vanaf stap 1 gehoord worden. Want als het echt zo simpel is, kan ik mezelf straks een mep verkopen met een braadpan (bij wijze van spreken) en iemand aanklagen...