Archief - Vader slaat huur drastisch op
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Renegadexxripxx
Legacy Member
Kandul zei:
Ik ga die discussie niet weer aan, was ook niet de doelstelling van de post. De doelstelling was dat op deze manier je uw kinderen het makkelijkste kunt helpen. En daar je ze al een 20 - 25 jaar hebt geholpen, zal het wel niet steken op die paar jaar extra zeker...
Kenneke10
Legacy Member
Ik persoonlijk zou men koffers pakken , 350e vindt is sowieso te veel zij hebben u tenslotte op de wereld gezet.
Ken veel vrienden die zelf niks moeten afgeven zo ze kunnen sparen...
Maar er zal allesinds iets gebeurd zijn waarom ze nu zo doen tov u , mijn zoon gaat nooit vanzijn leven een euro moeten afgeven, zolang hij thuis woont samen met mijn dochter ga ik er welop toezien dat ze sparen en geen domme dingen doen maar geld aan mijn kinderen vragen dat nooit.
Ken veel vrienden die zelf niks moeten afgeven zo ze kunnen sparen...
Maar er zal allesinds iets gebeurd zijn waarom ze nu zo doen tov u , mijn zoon gaat nooit vanzijn leven een euro moeten afgeven, zolang hij thuis woont samen met mijn dochter ga ik er welop toezien dat ze sparen en geen domme dingen doen maar geld aan mijn kinderen vragen dat nooit.
the_fox
Legacy Member
brandon_ zei:€ 350 is zeker niet te veel, maar toch een beetje nuanceren:
* ontbijt: Bijna elke keer 1-2 boterhammen met confituur en een tas koffie (koffie die automatisch voor iedereen gezet wordt), dat zal het dus niet meteen maken
* kuisproducten: Of ik nu wél of niet thuis woon, mijn kamer zal toch sowieso geregeld gekuist moeten worden, dus ik zie de extra kost niet meteen in...
* verwarming: Hier net hetzelfde: Of ik nu thuis woon of niet, als de verwarming hier thuis opstaat, staat hij echt wel automatisch op in élke kamer hoor, ook de kamers die "leeg" staanOok hier wederom geen extra kost dus.
* internet-tv-telefoon: internet betaal ik zelf, telefoon ook (ik gebruik enkel mijn eigen gsm), tv ? Het is niet omdat ik af en toe mee tv kijk, dat mijn ouders hierdoor meer kosten hebben natuurlijk
* brandverzekering, belastingen, ...? euh...
Nogmaals: €350 is zeker veroorloofd, maar het is toch iets genuanceerder.
Ik weet ook dat dat dingen zijn die weinig tot niets gaan uitmaken voor 2 ten opzichte van 3 personen (en dat dat waarschijnlijk het punt is dat Ubiquitous wilt maken, op een totaal ononderbouwde manier...). Maar het punt dat ik wil maken, is dat dat wel allemaal dingen zijn die je zou moeten betalen als je alleen woont. Dus zolang je thuis woont en mee gebruik maakt van alles, is het toch logisch dat dat in rekening gebracht wordt... Dit is niet zozeer omdat je extra verbruikt, maar eerder om inderdaad al de les mee te geven dat het leven niet gratis is. Het is in mijn ogen nog altijd beter om in een situatie zoals de TS thuis te wonen dan op uw 18/direct na u studies buiten gesmeten te worden. En dat er dan een bijdrage verwacht wordt is toch ook niet zo abnormaal. Omdat het nu is om een les te leren, of omdat de ouders een bijdrage verwachten omdat ze het kindergeld kwijt zijn is ook onbelangrijk.
Ties08
Legacy Member
NotoriousP zei:
Dat kind heeft toch niet gevraagd om er te zijn?! En dan moet hij/zij zeker ook nog eens "dankbaar" zijn voor alles wat ie krijgt (terwijl dat zijn recht is)?!
En ik vind dat helemaal geen les leren. Sinds wanneer moeten "levenslessen" in praktijk uitgevoerd worden om begrepen te worden? Je gooit toch ook geen kind met fiets en al onder een auto in om hem te leren dat ie voorzichtig moet zijn in het verkeer?!
Misschien een kromme vergelijking, maar "thuis geld afgeven om zo een les te leren" is net zo krom.
Je kunt het altijd op andere manieren aanpakken, desnoods toon je hem alle facturen en inkomsten. Of toon je hem een financieel overzicht (ik houd bvb alles bij in een Excelfile). Of je betrekt hem op andere manieren met kosten door bvb hem mee te nemen als je grote inkopen gaat doen.
Manieren genoeg om een kind de waarde van geld te leren kennen!
Tonerider zei:
Hadden ze aan moeten denken eerdat ze begonnen te kweken!
Indien de ouders fatsoenlijk doen en het kind een rotjong is ondanks alles wat zij voor hem/haar doen, kan ik dat begrijpen. Maar als de relatie onderling goed is vind ik niet dat ouders zomaar "te willen" hebben dat hun kind op zijn 18de de deur uit gaat. Als dat kind daardoor een minder waardevol (financieel gezien dan) leven zal leiden dan wanneer hij/zij nog thuis kan blijven en sparen, dan moet dat kind de kans krijgen. Normaals: dat kind heeft nooit gevraagd om er te zijn!
Smiles_
Legacy Member
En als jullie dan later (als jullie ouders oud zijn en minder mobiel
-naar hen gaan rijden met auto en samen naar warenhuis rijden
-gras komen afrijden
-ze eens meenemen op daguitstap
-hun was doen
-...
Gaan jullie dan ook een factuurke opmaken en paar honderd euro/maand vragen aan jullie ouders?
Een beetje solidariteit tussen de generaties kan toch geen kwaad zeker? Ok, kindergeld valt weg en ze kunnen u niet meer ten laste nemen, maar anderzijds moeten ze geen studieboeken meer betalen, ze moeten geen kledij meer sponsoren en een warme maaltijd kunnen velen toch op het werk nuttigen.
Dat ge uw maaltijdcheques afgeeft tot daaraan toe, ben je toch zelf niks mee (tenzij uw ouders zo gul zijn deze over te kopen).
-naar hen gaan rijden met auto en samen naar warenhuis rijden
-gras komen afrijden
-ze eens meenemen op daguitstap
-hun was doen
-...
Gaan jullie dan ook een factuurke opmaken en paar honderd euro/maand vragen aan jullie ouders?
Een beetje solidariteit tussen de generaties kan toch geen kwaad zeker? Ok, kindergeld valt weg en ze kunnen u niet meer ten laste nemen, maar anderzijds moeten ze geen studieboeken meer betalen, ze moeten geen kledij meer sponsoren en een warme maaltijd kunnen velen toch op het werk nuttigen.
Dat ge uw maaltijdcheques afgeeft tot daaraan toe, ben je toch zelf niks mee (tenzij uw ouders zo gul zijn deze over te kopen).
ryoudragon
Legacy Member
Het enige wat ik nu écht niet snap is het samen eten-gedoe 
Voor die enkele dagen dat ik nog es naar huis kom, kies ik zelf wanneer ik 's avonds thuis kom en als mijn moeder ziet dat ik het avondeten niet ga halen, zet ze het klaar voor in de micro als het warm is, of moet ik achteraf maar zelf de tafel dekken als het bokes waren. Samen eten is in ons gezin nooit enige meerwaarde geweest en omdat ik daarnet laat bezoek had, heb ik zonet m'n lasagne achter mijn pc opgegeten en daar doet niemand moeilijk over. Ik merk wel dat dat in andere gezinnen een vaste waarde is 'samen eten.' Maar ik vind ook dat eens je de 18 gepasseerd bent, je wel zelf kan beslissen wanneer je gaat eten. Effe in de micro en het is ook klaar. Of als er niets over is: een pizza/lasagne warmen, zelf iets koken...
Hier werd er nooit moeilijk over gedaan en ik mag thuiskomen wanneer ik wil, eten of niet. Hetzelfde geldt voor m'n ouders. We eten zelden samen. Lijkt me extreem lastig om altijd maar es op tijd thuis te moeten zijn voor 'het eten', want achteraf heb je ook geen zin meer om nog buiten te komen of om je buitenactiviteit te hervatten.
Voor die enkele dagen dat ik nog es naar huis kom, kies ik zelf wanneer ik 's avonds thuis kom en als mijn moeder ziet dat ik het avondeten niet ga halen, zet ze het klaar voor in de micro als het warm is, of moet ik achteraf maar zelf de tafel dekken als het bokes waren. Samen eten is in ons gezin nooit enige meerwaarde geweest en omdat ik daarnet laat bezoek had, heb ik zonet m'n lasagne achter mijn pc opgegeten en daar doet niemand moeilijk over. Ik merk wel dat dat in andere gezinnen een vaste waarde is 'samen eten.' Maar ik vind ook dat eens je de 18 gepasseerd bent, je wel zelf kan beslissen wanneer je gaat eten. Effe in de micro en het is ook klaar. Of als er niets over is: een pizza/lasagne warmen, zelf iets koken...
Hier werd er nooit moeilijk over gedaan en ik mag thuiskomen wanneer ik wil, eten of niet. Hetzelfde geldt voor m'n ouders. We eten zelden samen. Lijkt me extreem lastig om altijd maar es op tijd thuis te moeten zijn voor 'het eten', want achteraf heb je ook geen zin meer om nog buiten te komen of om je buitenactiviteit te hervatten.
Chilliewillie88
Legacy Member
Ik vind het anders niet meer dan normaal dat je samen eet thuis. Ik laat op zijn minst mijn moeder altijd iets weten als ik niet op tijd voor het eten thuis kan zijn. Bij ons is dat heel eenvoudig, hier wordt er gegeten om 18u, be nje hier niet om 18u dan hebt ge pech. Ik vind het gewoon een elementaire vorm van beleefdheid om iets te laten weten als ik niet op tijd thuis kan zijn om te eten. Ik zou dat omgekeerd ook niet fijn vinden moest ik voor mijn ouders koken en zij dan niet komen opdagen op het uur waarom ik voorzien zou hebben dat het eten klaar is.
ryoudragon
Legacy Member
Ja natuurlijk is het logisch dat je iets laat weten als je het niet haalt en het is warm eten 's avonds/ 's middags 
Maar ik ken(de) er genoeg die dat van hun leven niet zouden moeten proberen of ze krijgen geen eten meer en dat vind ik ronduit belachelijk. Er is een limiet tot waar je je volwassen kind kan blijven behandelen als een baby.
Maar ik ken(de) er genoeg die dat van hun leven niet zouden moeten proberen of ze krijgen geen eten meer en dat vind ik ronduit belachelijk. Er is een limiet tot waar je je volwassen kind kan blijven behandelen als een baby.Chilliewillie88
Legacy Member
ryoudragon zei:Ja natuurlijk is het logisch dat je iets laat weten als je het niet haalt en het is warm eten 's avonds/ 's middags
Ik denk dat het erom gaat dat als iedereen thuis is op het moment waarop gewoonlijk gegeten wordt, er ook samen gegeten wordt en niet persoon A & B om 18u terwijl persoon C pas om 20u wil eten en persoon D nog eens om 22u de keuken opnieuw vuil gaat maken. Zou bij ons thuis ook niet pakken.
kil911ler
Legacy Member
Als ge zo opgegroeid zijt en nooit anders gekend hebt, dan gaje dat 'samen-eten' idd niet snappen éryoudragon zei:Het enige wat ik nu écht niet snap is het samen eten-gedoe
Voor die enkele dagen dat ik nog es naar huis kom, kies ik zelf wanneer ik 's avonds thuis kom en als mijn moeder ziet dat ik het avondeten niet ga halen, zet ze het klaar voor in de micro als het warm is, of moet ik achteraf maar zelf de tafel dekken als het bokes waren. Samen eten is in ons gezin nooit enige meerwaarde geweest en omdat ik daarnet laat bezoek had, heb ik zonet m'n lasagne achter mijn pc opgegeten en daar doet niemand moeilijk over. Ik merk wel dat dat in andere gezinnen een vaste waarde is 'samen eten.' Maar ik vind ook dat eens je de 18 gepasseerd bent, je wel zelf kan beslissen wanneer je gaat eten. Effe in de micro en het is ook klaar. Of als er niets over is: een pizza/lasagne warmen, zelf iets koken...
Hier werd er nooit moeilijk over gedaan en ik mag thuiskomen wanneer ik wil, eten of niet. Hetzelfde geldt voor m'n ouders. We eten zelden samen. Lijkt me extreem lastig om altijd maar es op tijd thuis te moeten zijn voor 'het eten', want achteraf heb je ook geen zin meer om nog buiten te komen of om je buitenactiviteit te hervatten.
In elk gezin is dat anders. Hier eten wij bv 's middags altijd samen, is dan warm eten. In de avond is dat altijd anders. De ene krijgt sneller honger dan de ander of de ene moet vroeger weg ofzo. En de ene eet dan boterhammen of de ander eet dan de overschot van het middageten, etc
didi2
Legacy Member
Ties08 zei:
hier ga je echt enorm kort door de bocht.
Wat jij bijna zegt is dat armere mensen maar geen kinderen moeten nemen.
Tuurlijk moet een kind(eenieder trouwens) dankbaar zijn als hij iets krijgt, is helemaal geen recht zoals jij zegt.
Jij zou het leuk vinden mocht je kind telkens je iets geeft zeggen"ist alles? al mijn vrienden krijgen veel meer", ik kan mij voorstellen dat je ook liever hebt dat als je iemand iets geeft die persoon je dankbaar is, dus ook je kind.
Niemand heeft trouwens gevraagd om er te zijn.
Bij mij gaat het hem trouwens niet enkel om hun de waarde van het geld te leren kennen, maar gewoon omdat ze een bijdrage horen te leveren.
Als je als volwassene wilt gezien worden, en behandelt worden dan zal je u ook zo gedragen. Dat betekent--> bijdragen aan kosten, helpen in het dagelijkse huishouden, enz...
Ouders zijn mensen die "verplicht" zijn hun kind zoveel mogelijk te geven(emotioneel, materieel), maar ooit komt de tijd dat het eenzijdige geven stopt en dat het een wisselwerking wordt, en dan spreek ik niet enkel over geld, maar ook over respect en waardering.
Ties08
Legacy Member
didi2 zei:
Daar doelde ik niet op, maar als je het me vraagt: ik vind dat mensen in staat moeten zijn om hun kind zo eerlijk mogelijke kansen te bieden in de maatschappij. Indien ze al et zekerheid weten dat het een arm schaapje zal zijn en nooit een degelijk leven zal kunnen hebben, dan vind ik het zéér egoïstisch van die mensen om een kind te nemen. Ja.
Uiteraard kan een kind of mens wel gelukkig zijn indien ze in armoede leven, maar de kans op ellende is veel te groot om dat risico te nemen.
Weet je al van voor de geboorte dat je onmogelijk je kind de beste kansen kunt geven én je begint er toch aan, dan gaan je gedachten niet volledig uit naar je kind. Dan wil je niet het beste voor je kind maar dan ben je gewoon egoïstisch.
Net als mensen die een hond in huis halen omdat ze hem persé moesten hebben, maar hem ganse dagen lang in een klein hok of kennel laten zitten. Dat is egoïstisch!
Voor mij betekent een kind hebben dat je alles doet voor dat kind, dat je jezelf regelmatig wegcijfert indien het niet anders kan en dat je je kinds noden altijd voor laat gaan op die van jou.
Je verdraait mijn woorden. Ik heb het niet over "zomaar" iets krijgen als bvb een nieuw speelgoedje ofzo. Ik heb het over basisdingen zoals eten, drinken, een dak boven zijn/haar hoofd, de mogelijkheid om een opleiding te volgen en de mogelijkheid om een financieel stabiele basis op te kunnen bouwen.
Ik vind dat het je plicht is als ouder om je kind dat te verschaffen.
Nogmaals: het gaat niet over materiele dingen zoals kleren en andere hebbedingen, het gaat over een degelijke thuisbasis met alles wat nodig is om zich ten volle te ontplooien (en daar doel ik op: voldoende tijd en mogelijkheiden om te studeren, om geld aan de kant te zetten voor later, etc).
Voor mij gaat volwassenheid niet over bijdragen in geld. Het gaat over je houding en ingesteldheid.
Zo kan iemand van 16 die al heel wat heeft meegemaakt al als volwassene denken en praten.
Waarom hoort iemand die bvb op 1 juni nog studeert en op 1 juli aan het werk is, ineens een bijdrage te leveren? Puur omdat ie gaat werken? Waarom "hoort" dat?
Dat gezegd zijnde, wil ik niet zeggen dat een kind geen bijdrage mag leveren. Ik ga ervanuit dat - als je je kind goed opvoedt - het vanzelf zal voorstellen om bij te dragen in de kosten. En moest ik echt geld nodig hebben, dan zal ik dat aannemen. Maar heb ik mijn huis afbetaald en heb ik het niet nodig, dan heb ik véél liever dat mijn kind dat aan de kant zet.
Als je je kinderen leert wat verantwoordelijkheid en respect is, dan zullen ze vanzelf aanbieden om bij te dragen. Dan dien je dat niet te vragen.
Sorry maar het is nooit een eenzijdig geven. Ik veronderstel dat je van je kinderen houdt? En dat je dus geniet van hoe ze opgroeien (eerste woordjes, eerste stapjes, nieuwjaarsbrieven die worden voorgelezen, dankbaarheid en mogen horen dat je de "coolste" ouder bent die er is, ...) DAT is toch je geschenk als ouder?!
Sorry maar ik wordt echt wild van dat materiële denken en dat denken dat je als kind je ouders wat terug moet geven.
Respect en waardering komen er al bij kijken vanaf de dag dat het kind verstandelijk is staat is om dat te geven. Tenminste: als je je kind zelf met respect opvoedt.
Mijn moeder heeft mij nooit met respect behandeld en dacht dat ze respect kon afdwingen door fysieke en emotionele intimidatie: mis dus. Als ik luisterde was het uit schrik, maar respect heb ik nooit voor haar gehad. Zo gauw mijn studies waren afgerond, ben ik het afgetrapt. En zoals voorspeld kwamen er daarna bij haar vele traantjes en werd er gezegd dat ze me miste.
Te laat voor mij. Veel te laat.
Nooit zal ik mijn kind zo behandelen zoals ik behandeld ben. Never.
didi2
Legacy Member
Omdat hij dan verandert van in onderhoud voorzien te moeten worden naar zelfvoorzienend.Dat gezegd zijnde, wil ik niet zeggen dat een kind geen bijdrage mag leveren. Ik ga ervanuit dat - als je je kind goed opvoedt - het vanzelf zal voorstellen om bij te dragen in de kosten. En moest ik echt geld nodig hebben, dan zal ik dat aannemen. Maar heb ik mijn huis afbetaald en heb ik het niet nodig, dan heb ik véél liever dat mijn kind dat aan de kant zet.Ties08 zei:
Als je je kinderen leert wat verantwoordelijkheid en respect is, dan zullen ze vanzelf aanbieden om bij te dragen. Dan dien je dat niet te vragen.
Sorry maar het is nooit een eenzijdig geven. Ik veronderstel dat je van je kinderen houdt? En dat je dus geniet van hoe ze opgroeien (eerste woordjes, eerste stapjes, nieuwjaarsbrieven die worden voorgelezen, dankbaarheid en mogen horen dat je de "coolste" ouder bent die er is, ...) DAT is toch je geschenk als ouder?!.[/QUOTE]
Tuurlijk is dat het grootste geschenk, maar zoals jij het ziet krijgen de ouders enkel tevredenheid en liefde van kinderen, Hou je er rekening mee dat die ouders ook nachten wakker liggen omdat hun kind nog niet thuis is, omdat ze met foute vrienden omgaan?
Hun schoolrapporten niet goed zijn, ze experimenteren met roken/drinken/drugs,enz...[/QUOTE]Sorry maar ik wordt echt wild van dat materiële denken en dat denken dat je als kind je ouders wat terug moet geven..[/QUOTE]
Moeten teruggeven, neen. Bijdragen in het dagelijkse leven als dit enigszins kan, ja. En nog eens, niet enkel materieel..[/QUOTE]
Respect en waardering komen er al bij kijken vanaf de dag dat het kind verstandelijk is staat is om dat te geven. Tenminste: als je je kind zelf met respect opvoedt.
Mijn moeder heeft mij nooit met respect behandeld en dacht dat ze respect kon afdwingen door fysieke en emotionele intimidatie: mis dus. Als ik luisterde was het uit schrik, maar respect heb ik nooit voor haar gehad. Zo gauw mijn studies waren afgerond, ben ik het afgetrapt. En zoals voorspeld kwamen er daarna bij haar vele traantjes en werd er gezegd dat ze me miste.
Te laat voor mij. Veel te laat.
Nooit zal ik mijn kind zo behandelen zoals ik behandeld ben. Never.[/QUOTE]
dat is u relatie met u ouders, is een totaal ander gegeven, hier gaat het over een" normaal" gezin.
Ik vind eens u kind een volwassene word je het ook zo moet behandelen, maar dan moet het kind zich daar ook naar gedragen, en ja dat betekent ook een financiele bijdrage. Alsof die 2-300 euro het verschil zullen maken bij het verwerven van een financiele basis voor je kind.
Als je als kind daar niet kan mee leven dan moet je maar alleen gaan wonen. Heb ik ook gedaan.
edit, lukt niet om deftig te quoten, zit in algerije en krijg het niet verstuurd, daarom zo een rare quote
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.