Archief - Alloo in de Psychiatrie
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Lakigigar
Legacy Member
Nee niet echt, ik heb ook raar zitten kijken met momenten. Bij die eerste twee was het gesprek echt iets dat van de hak op de tak sprong. Die ene zei dat hij een zakenman was, en even later begon hij over de bouw. Ik kon het echt allemaal niet volgen. Waren ook toch wel "vrij erge gevallen" meestal met respect voor de patiënten. Ik zou wel niet meewerken aan zo een programma mocht ik daar zitten eerlijk gezegd.
Ik vond het niet al te interessant. De diagnoses wel, en hoe de mensen zijn, maar wat ze doen in de psychiatrie interesseert me niet, en lijkt me eerder op kinderactiviteiten op kampen enzovoort.
Ik vond het niet al te interessant. De diagnoses wel, en hoe de mensen zijn, maar wat ze doen in de psychiatrie interesseert me niet, en lijkt me eerder op kinderactiviteiten op kampen enzovoort.
WarBlade
Legacy Member
Lakigigar zei:
Inderdaad, dat zijn verschillende therapieën met verschillende doelen... Wij gingen b.v. met begeleiding en een kleine groep winkelen om daarna met dezelfde groep te koken en te eten, aan sport werd er ook gedaan waar je dan altijd de keuze had om te kiezen wat je wou doen... Badminton, Kubb spelen, tafeltennis, muurklimmen, voetballen, fitnessen, ... Ergotherapie was b.v. mandala's kleuren, schilderen, ...
In het begin lachte ik daar ook mee en vond ik dat belachelijk om b.v. mandala's te zitten kleuren, maar tbh: het alternatief was buiten in de binnentuin op een terras zitten roken en wat babbelen of op uw kamer zitten en niets doen... Ben toen begonnen met enkele mandala's te kleuren en dat gaf wel wat afleiding en rust eigenlijk... Wat ik dan weer alleen deed, was door mijn raam (beveiligd, maar ik wist die toch open te krijgen) klimmen en wat in het bos rondhangen... Mooie rechte takken zoeken, schors eraf snijden met een mes en dan versieren met mes en zo'n apparaat dat zeer warm word en je dan in hout kan branden... Wat dunne koordjes eraan en parels...
Lakigigar
Legacy Member
Hmm ja, maar dat lijkt me zo zinloos. Dat is iets wat me nog depressiever en gekker zou maken als ik daar al zou belanden voor problemen. Waarom doet men dan geen gesprekken met andere patienten. Heb je toch veel meer aan. Ik zou dan gewoon liever een gesprek willen hebben met iemand dan mandala's in te moeten kleuren (wel wetende dat je ook tijdens het inkleuren van mandala's ook tegen mensen praten), maar ik doe dat dan liever zonder activiteit dan met zo een knutselactiviteit voor kinderen. (en me behandeld voelen als een kind), aangezien ik zulke activiteiten ook wel heb gezien in bijzondere scholen of toen ik zelf heel erg jong was (soort van opvang).
Nu goed, nog een geluk dat je kan kiezen uit verschillende activiteiten, fitness, badminton en voetbal lijken me dan toch wat interessant dan wat hout te gaan zitten hakken of mandala's in te gaan kleuren. Want van die twee activiteiten zou ik ook zot komen.
Ik heb trouwens enorm het gevoel dat die patienten vaak veel, veel, veel jonger aanvoelen dan dat ze eigenlijk zijn. Mensen van 40 jaar die je als je er geen uiterlijk op kleeft, eerder zou inschatten als twaalfjarigen.
Ik vind ook in het programma dat het respect voor de patienten ver te zoeken is. Er wordt enorm aangedrongen voor informatie, en één van die personen geeft niet de toestemming om zijn diagnose te vertellen (dehene die geen besef heeft van het ziektebeeld en dat ook ontkent), maar mij ga je niet vertellen dat die persoon toestemming heeft gegeven om alles op tv te laten komen van wat hij zegt en al zeker zijn diagnose. Ook al hebben die mensen er misschien geen besef van. Toestemming heb je niet gekregen. Ik vind dat er te veel gespeeld wordt met de privacy van sommigen, en dat er veel wordt aangedrongen.
Als er mij dus al één iets opviel uit het programma, is dat de psychiatrie eigenlijk erger is dan ik dacht.
Nu goed, nog een geluk dat je kan kiezen uit verschillende activiteiten, fitness, badminton en voetbal lijken me dan toch wat interessant dan wat hout te gaan zitten hakken of mandala's in te gaan kleuren. Want van die twee activiteiten zou ik ook zot komen.
Ik heb trouwens enorm het gevoel dat die patienten vaak veel, veel, veel jonger aanvoelen dan dat ze eigenlijk zijn. Mensen van 40 jaar die je als je er geen uiterlijk op kleeft, eerder zou inschatten als twaalfjarigen.
Ik vind ook in het programma dat het respect voor de patienten ver te zoeken is. Er wordt enorm aangedrongen voor informatie, en één van die personen geeft niet de toestemming om zijn diagnose te vertellen (dehene die geen besef heeft van het ziektebeeld en dat ook ontkent), maar mij ga je niet vertellen dat die persoon toestemming heeft gegeven om alles op tv te laten komen van wat hij zegt en al zeker zijn diagnose. Ook al hebben die mensen er misschien geen besef van. Toestemming heb je niet gekregen. Ik vind dat er te veel gespeeld wordt met de privacy van sommigen, en dat er veel wordt aangedrongen.
Als er mij dus al één iets opviel uit het programma, is dat de psychiatrie eigenlijk erger is dan ik dacht.
WarBlade
Legacy Member
Lakigigar zei:
Ah, maar dat is inderdaad iets dat ik geregeld heb gezegd ook tegen medepatiënten en verpleging/dokters... Dat we er als mensen die zelf iets ervaren er samen over praten tegen elkaar, dat dat dikwijls meer uithaalt dan dat je een gesprek hebt met een verpleegster/begeleidster/dokter/... Die hebben alles namelijk uit de boeken moeten leren, terwijl wij het echt ervaren... Maar op gebied van ontspanning verschillen we van smaak, ik ging b.v. echt heel graag op mijn eentje (soms met anderen) het bos in en zo zonder dat de begeleiding er iets van wist... Na enkele dagen ergens te zijn, had ik al een heel goed idee van hoe alles in elkaar zat en dergelijke... Voorbij de bewaking en onder detectors kruipen om in de nacht nog naar de frisdrankautomaten of zo te gaan...
Etersil
Legacy Member
Er gaan er veel in de psychiatrie willen werken, na het bezien van die reportage.
Ware het niet, dat het meestal ergotherapeuten zijn, die mee in beeld komen.
Verpleegkundige zelden, de intense therapie gesprekken, .... zelden natuurlijk.
Had liever een koppen reportage gezien, dan zo'n sensatie zoeker als alloo.
Doet er toch redelijk kinderachtig tegen 'allee laat u frietjes niet koud worden'. njah ..
Ware het niet, dat het meestal ergotherapeuten zijn, die mee in beeld komen.
Verpleegkundige zelden, de intense therapie gesprekken, .... zelden natuurlijk.
Had liever een koppen reportage gezien, dan zo'n sensatie zoeker als alloo.
Doet er toch redelijk kinderachtig tegen 'allee laat u frietjes niet koud worden'. njah ..
Nahrtent
Legacy Member
MrSoeplepel zei:
Dat is toch met alles zo, bij iedereen? Ik snap uw punt niet echt. Die persoon heeft een psychische stoornis, uiteraard zit dat in haar gedachten.
Wat is het verschil met bv. het gebrek aan empathie van een psychopaat? Dat zijn toch ook maar "uw gedachten waar ge zelf onbewust voor zorgt" ?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.