Ze zijn de Bonnie & Clyde-handlanger van hun partner, pleegden op eigen houtje een gewiekste misdaad of hebben een drugsdelict op hun actief: de 500 vrouwen die in België achter de tralies zitten.
De vrouwen vertegenwoordigen zowat 4% van de bijna 12.000 delinquenten in ons land. Ze mogen in aantal dan wel met minder zijn, hun verhaal is des te bijzonder.
Eind 2012 bezocht Luk Alloo in 'Alloo in de Gevangenis' mannelijke gedetineerden in de gevangenis van Leuven Centraal. Vanaf donderdag 6 februari openen de gedetineerden van de Hasseltse vrouwengevangenis de deuren van hun cel. In 'Alloo in de Vrouwengevangenis' getuigen ze over hun delicten, de opsluiting, het leven in de gevangenis, het niet kunnen opnemen van hun moederrol, de vage sociale contacten en de hoop om zo snel mogelijk de gevangenispoort achter zich dicht te trekken. Luk Alloo volgt daarnaast ook enkele vrouwelijke gevangenen die na hun straf vrijkomen en zich proberen te integreren in de samenleving.
In de vrouwengevangenis van Hasselt zitten heel wat gedetineerden 21 uur per dag opgesloten in hun cel. De ene voor het plegen van een diefstal, de andere voor drugsfeiten of moord. Het regime is er zwaar en buitenkomen kan enkel tijdens de wandeling op de binnenkoer. Eén uitdrukkelijke vraag spookt voortdurend door het hoofd van de vrouwen die er dagen, weken, maanden of jaren vastzitten: wanneer kom ik weer vrij?
'De opvoeding en geschiedenis van deze 'criminele vrouwen' is in heel wat gevallen bepalend geweest voor hun daden en hun gevangenisstraf. Vaak komen de vrouwen die een misdrijf hebben begaan uit een ontwricht milieu. Daarbij is sprake van een vervaging van normen en waarden. Ze hebben in hun leven slechte voorbeelden gezien, zijn op het slechte liefje gevallen of hebben foute vrienden gemaakt. Vrouwelijke criminelen plegen bovendien minder delicten met geweld of wapens', geeft Luk Alloo aan.
