Jazeker, we mogen blij zijn met de hoera-berichten die de laatste jaren omtrent de Vlaamse film de ronde doen. Meer films, meer toeschouwers, meer professionalisme, meer internationale uitstraling, meer kansen voor meer nieuw talent, dat verdient een bepaalde mate van hype.
Als er echter een vlak is waar de vaderlandse cinema nog grote vooruitgang kan boeken, dan zijn het de scenario’s. Los van de gebrekkige opleiding blijkt het grote struikelblok dat schrijvers gewoon niet genoeg middelen ter beschikking krijgen om lang genoeg aan hun verhaal te sleutelen. En hoe kan je nu een stevig huis bouwen als je mortel niet lang genoeg in de molen heeft gedraaid?
Als om die stelling kracht bij te zetten, komt deze week "Dossier K." in de zalen, een film waaraan Erik Van Looy en Carl Joos maar liefst vijf jaar lang (toegegeven, niet aan een stuk) gewerkt hebben en waaraan Jan Verheyen toen hij het project in handen kreeg ook nog wat heeft geschaafd. Hoeft het dan nog te verwonderen dat "Dossier K." prima in elkaar steekt? Ook al wijkt de film sterk af van Jef Geeraerts’ oorspronkelijke roman, hij zet een goed afgewogen, stevig opgebouwde en behoorlijk meeslepende plot op poten.
Vincke en Verstuyft, de twee rechercheurs uit "De zaak Alzheimer", ontdekken op de Kaaien van Antwerpen een man die met een paar welgemikte schoten om het leven is gebracht. Hoewel hij een Italiaans paspoort op zak heeft, vermoedt Vincke dat de moord verband houdt met de Albanese maffia. En gelijk heeft hij, want uit Albanië reist de zoon van de vermoorde man af, vastbesloten om de laffe daad met bloed te wreken.
Uiteindelijk groeit de film naar een confrontatie tussen Vincke en die zoon, Nazim, die elk hun eigen doel voor ogen hebben en meer met elkaar gemeen blijken te hebben dan ze dachten. Koen De Bouw en Blerim Destani (een kruising tussen Pieter Embrechts en Colin Farrell) maken er ook een indrukwekkend acteerduel van, met R.Kan Albay als prima ondersteuning in de rol van de Antwerps-Albanese clanleider.
"Jan Verheyen heeft zich kapot gewerkt aan deze film", stelt de producent van "Dossier K.", en ook dat zie je op het scherm. Verheyens films zijn zelden overweldigend of verrassend, maar in dit geval voel je dat hij op zijn minst degelijk werk wou verrichten, iets wat zonder blozen naast "De zaak Alzheimer" zou kunnen staan. Opdracht volbracht, lijkt ons. Je kunt je afvragen wat een echte thrillermaker met dit materiaal had kunnen aanvangen, maar dat zal het grote publiek niet uit de zalen weghouden.
Ruben Nollet
