Er is één term die Ghostrider volledig beschrijft: cheesy
You can sail the sea of cheese! Zowat alles aan deze film is zo cheesy als maar mogelijk is. Begin tot einde is gewoon één grote trip van emmental naar nacho cheese dip met hier en daar een tussenstop in Hefse kaas. Maar kom, laat dat het plezier niet drukken, cheesyness kan best wel fun zijn. Soms.
Het begin allemaal met een nogal routineuze inleiding die eventjes snel de probleemstelling van de film poneert. De duivel, awesome motercycles, stunts, love, evil curses, etc etc. It's all there. Voor de rest gebeurd er eigenlijk ook geen hol. Het wordt allemaal wat interesanter wanneer Cage in beeld komt. Hij moet al vanaf het eerste moment de kaas geroken hebben en gaat er dan ook compleet voor want dit is Cage in full cheese mode (wat natuurlijk niet de eerste keer zou zijn). Maar kom, Cage is tenminste nog hetgene dat het geheel een beetje verteerbaar maakt. He's the salsa to the cheese dip. Maar jammergenoeg is de meeste humor die ze in deze film hebben proberen te verwerken nog beschimmelder dan blauwe kaas.
Het spectakel dan. Wel dat is precies wat je het zou kunnen noemen, "spektakel". We krijgen wel veel digitale effectjes naar onze kop gesmeten maar eigenlijk gebeurd er geen hol. De enkele gevechten die er in de film zitten zijn zo routineus als maar mogenlijk is en zijn eigenlijk niet meer dan gewoon een voorbeeld van wat zo'n ghostrider al allemaal niet uit zijn mouw kan schudden (eigenlijk niet zo bijster veel). Hell, de baddies bieden zelf nauwelijks weerstand en laten zich gewillig terug naar de hel sturen. Al de rest is niet meer dan "spektakel". Op zich zou daar niets mis mee zijn want dat wilt nog wel eens meer het geval zijn in dit soort superhelden films, maar eigenlijk was het vaak zelfs niet eens zo spectaculair. Ok, het hier en daar zijn momenten, maar sommige dingen gingen gewoon beyond cheese. En ook de digitale kop van de ghostrider was niet altijd even indrukwekkend (eigenlijk nooit).
Is er dan iets dat wel goed is aan deze film? Wel, goed is misschien een groot woord, maar persoonlijk hou ik wel van die western ghost story mythology die er zowat verwerkt zat in het Ghostrider verhaal. Daarom ook dat ik bepaalde designs best wel ok vond (zoals ghostrider zijn kewle chopper). En Cage en Elliot (beide in full cheese mode) maken het geheel net nog bekijkbaar. Hell, geef mij eigenlijk toch maar Ghostrider over Fantastic Four any day. Het mag dan misschien een verre van goede film zijn, ik vond hem nog steeds beter veel interesanter dan FF waar helemaal geen hol in gebeurde.
Kortom: It ain't easy being cheesy!