4 A Clockwork Orange (1969) vs. The Beyond (1981) 1
Fulci is een misbegrepen artiest/auteur als het over deze periode in zijn carrière gaat.
ACO is uiteraard een goede film maar wat Kubrick betreft ben ik een Barry Lyndon/2001 liefhebber. ACO zal in mijn hoofd altijd dat briljante boek van Burgess blijven (die taalvirtuositeit werkt gewoon beter op papier) en een wat onevenwichtig provocatief en bij momenten virtuoos werk van Stanley Kubrick.
Onevenwichtig, provocatief en virtuoos zijn trouwens ook perfect toepasbare adjectieven als je het over The Beyond hebt. Misschien wel een van de meest misbegrepen horrorfilms uit het genre en geliefd om al de verkeerde redenen. Zelfs door de zogeheten Fulcifans die hun geliefde regisseur blijven omschrijven als the Godfather of Gore en zijn films om enkel die reden aanprijzen.
Fulci wou je onderdompelen, verzuipen eigenlijk, in een surreële nachtmerrie en gooide daarbij alle film- en narratieve conventies overboord. In navolging van wat Argento hem in Inferno had voorgedaan wou hij een soort totaalcinema maken waarin hij het thema naar voren schuift dat je geen angst voor de dood moet hebben maar voor het leven als een dode. Ok, er schuifelen zombies en andere creaturen door het beeld maar zij dienen om de angsten van de hoofdpersonages te onderlijnen die zich steevast (zie ook City of the Living Dead en The House By The Cemetery) verliezen in hun nachtmerries en angsten en elke greep op de realiteit verliezen.
Om dit te bereiken is de muziek van Fabio Frizzi cruciaal. Het repetitieve pianomotiefje zorgt voor het ritme van de film en verbindt de meest 'onlogische', los van elkaar staande scenes. Wat trouwens een misvatting is;scenes staan niet los van elkaar in deze film maar hebben een ander doel dan een simpel plot of verhaal te vertellen in een logische, visuele, conventionele manier.
In de plaats krijg je een soort catalogus van vreselijke, met nachtmerrielogica verbonden huiverscenes met als bedoeling je uit de realiteit weg te trekken en je de stuipen op het lijf te jagen. Door de realiteit op die manier te vernielen en te vervangen bereik je als kijker een soort hypnotische staat die je moeilijk van je af kan schudden. die aan je ribben blijft kleven. Fulci mikt op meer dan het 'walgingseffect' bij de gore scenes, hij sleurt je samen met de hoofdpersonages naar een plek waar ontsnappen onmogelijk is. Kijk naar de helden uit de The Beyond; zij belanden onherroepelijk in het schilderij (het beeld) die de moord op de schilder die we in het begin van de film zagen. De film wordt een 'loop'. Je zit vast. Hun leven wordt een hel. Net als zoveel mensen als een soort zombies door het dagelijkse leven strompelen is dit misschien de ware hel die nog het best in de originele Italiaanse titels wordt omschreven: E tu vivrai nel terrore—L'aldilà Je zal leven in een staat van terreur (angst) , aan de andere kant.