Gavin
Legacy Member
3D-cinema lijkt een enorme stap voorwaarts richting ultieme beleving van een film. Nochtans moet niet altijd de technologie het onderste uit de kan halen om zulke betrokkenheid op te wekken. Vandaag heb ik mijn eerste aanvaring met Reality-cinema gehad. Lars And The Real Girl speelt zich af in een ondergesneeuwd dorpje. Toevallig lag er vandaag ook een dun wit laagje toen ik me naar de bioscoop verplaatste (met mijn fiets waar om één of andere bizarre reden vier fietssloten aanhingen waarvan geen enkele functioneel bleek te zijn). Het opvallendste personage heet Bianca. Toevallig werd vandaag de gebruikelijke kassierster vervangen door, jawel, een Bianca. Wie heeft er dan nog een brilletje nodig om volledig op te gaan in de komende film?
Lars (Gosling) is een zonderling figuur. Een besnorde man (snorren zijn weer trendy, Ronny Vangeneugden laat zijn liptapijt ook weer floreren) die met niemand contact heeft en dat ook zo wilt houden. Toch mist hij iets of iemand. Lars bestelt dan maar een anatomisch correcte sekspop, Bianca genaamd. Zijn broer Gus (Schneider) en gezellin Karin (Mortimer) schrikken zich een hoedje wanneer Lars lijkt te geloven dat de pop leeft. Karin was al langer bezorgd om Lars en besluit het spelletje mee te spelen. Al gauw weet het hele dorp het nieuwtje en worden ook zij gevraagd de schijn op te houden. En zo geschiedde, want zelfs de stoere pendejo’s voorzien van een opgepompte Aziatische look smelten voor de charme van Lars.
Dat is compleet te begrijpen. Ryan Gosling geeft het personage fantastisch vorm. Zijn bolle wangen sluiten dat koddig snorretje in onder een set twinkelende oogjes vergezeld van een nu en dan opdoemende tic. Maar het vertederende (en dat is echt wel het woord om deze film te omschrijven) Larsje bereikt de kijker vooral door het geweldige geacteer. De scènes met de psycholoog (Patricia Clarkson klit hier goed samen met Gosling) gaan diep terwijl fluisterpartijen met zijn perfecte vrouw hartverwarmend zijn. Je ziet hem kijken en je voelt met hem mee, met als hoogtepunt het heerlijk onwennige gevoel op het feestje. Schneider en Mortimer vervolledigen het plaatje op een respectievelijk serene en vrouwelijke manier.
Het is natuurlijk niet allemaal peperkoeken cinema. Er zit op geregelde tijdstippen een (visuele) witz in om de fragiliteit wat pogen te verlagen. Hoewel de pop deels Braziliaans claimt te zijn (ik vermoed de onderste helft want het upper part was nogal samba-arm), zorgt ze wel voor een ijzig koele aanwezigheid. De enge en kille uitstraling steekt af tegen Goslings inpalmend gestamel. Toch werkt de chemie dus door Gosling verrassend goed en heeft dan ook geen nood aan muzikale ondersteuning. Gooi daarbij de gekende eenzaamheid van een sneeuwlandschap en het klassieke elk-huisje-heeft-zijn-kruisje-dorpje (Ja, ook daar loopt nonkel Jef zot van UFO’s) en je krijgt uiteindelijk toch een uiterst breekbaar filmpje.
Lars And The Real Girl weet je te ontroeren door de vreemde relaties en magnifieke vertolking van Ryan Gosling. Als je niet wegsmelt bij deze film, mag je toch eens beginnen nadenken over een eigen uit de kluiten gewassen Barbie. Of Ken natuurlijk (zo kom je meteen terecht bij de andere film van regisseur Gillespie: Mr. Woodcock).
Lars (Gosling) is een zonderling figuur. Een besnorde man (snorren zijn weer trendy, Ronny Vangeneugden laat zijn liptapijt ook weer floreren) die met niemand contact heeft en dat ook zo wilt houden. Toch mist hij iets of iemand. Lars bestelt dan maar een anatomisch correcte sekspop, Bianca genaamd. Zijn broer Gus (Schneider) en gezellin Karin (Mortimer) schrikken zich een hoedje wanneer Lars lijkt te geloven dat de pop leeft. Karin was al langer bezorgd om Lars en besluit het spelletje mee te spelen. Al gauw weet het hele dorp het nieuwtje en worden ook zij gevraagd de schijn op te houden. En zo geschiedde, want zelfs de stoere pendejo’s voorzien van een opgepompte Aziatische look smelten voor de charme van Lars.
Dat is compleet te begrijpen. Ryan Gosling geeft het personage fantastisch vorm. Zijn bolle wangen sluiten dat koddig snorretje in onder een set twinkelende oogjes vergezeld van een nu en dan opdoemende tic. Maar het vertederende (en dat is echt wel het woord om deze film te omschrijven) Larsje bereikt de kijker vooral door het geweldige geacteer. De scènes met de psycholoog (Patricia Clarkson klit hier goed samen met Gosling) gaan diep terwijl fluisterpartijen met zijn perfecte vrouw hartverwarmend zijn. Je ziet hem kijken en je voelt met hem mee, met als hoogtepunt het heerlijk onwennige gevoel op het feestje. Schneider en Mortimer vervolledigen het plaatje op een respectievelijk serene en vrouwelijke manier.
Het is natuurlijk niet allemaal peperkoeken cinema. Er zit op geregelde tijdstippen een (visuele) witz in om de fragiliteit wat pogen te verlagen. Hoewel de pop deels Braziliaans claimt te zijn (ik vermoed de onderste helft want het upper part was nogal samba-arm), zorgt ze wel voor een ijzig koele aanwezigheid. De enge en kille uitstraling steekt af tegen Goslings inpalmend gestamel. Toch werkt de chemie dus door Gosling verrassend goed en heeft dan ook geen nood aan muzikale ondersteuning. Gooi daarbij de gekende eenzaamheid van een sneeuwlandschap en het klassieke elk-huisje-heeft-zijn-kruisje-dorpje (Ja, ook daar loopt nonkel Jef zot van UFO’s) en je krijgt uiteindelijk toch een uiterst breekbaar filmpje.
Lars And The Real Girl weet je te ontroeren door de vreemde relaties en magnifieke vertolking van Ryan Gosling. Als je niet wegsmelt bij deze film, mag je toch eens beginnen nadenken over een eigen uit de kluiten gewassen Barbie. Of Ken natuurlijk (zo kom je meteen terecht bij de andere film van regisseur Gillespie: Mr. Woodcock).
The notebook-acteur.. kan die ooit iets fout doen (ok, fracture tellen we ni mee ^^)