Archief - Overrated films

boogje zei:

Wat is er niet goed aan.

Klik om te vergroten...

Poenanie zei:

Om toch nog aan uw verwachte 2 alinea's te komen wil ik ff benadrukken dat het onmogelijk is om te discussiëren als jij al mijn antwoord afschrijft nog voor ik het neergetyped heb. Uw intelligente meneer zijn bewering lijkt me trouwens toch zo intelligent niet ... eerder een typische opmerking van iemand die het zelf niet snapt.

Klik om te vergroten...

Elvenking zei:

Onlangs hoorde ik een intelligente meneer het nog zeggen: 'Mensen die hun smaak tot de norm verheffen zijn meestal de mensen die er geen zak van begrepen hebben.'. De man had gelijk.



Het gaat dan ook niet om smaak tot norm te verheffen, maar om de intrinsieke kwaliteiten van een film.

Er bestaat niet zoiets als goede of slechte smaak, smaak is persoonlijk; maar wel goede of slechte films als het aankomt op de kwaliteit of waarde van die films. Ook al is No Country for Old Men of There Will Be Blood voor jij persoonlijk minder interessant, je kan niet zeggen dat dit slechte films zijn.

Bijvoorbeeld, ik erken wel de waarde en kwaliteiten van The Godfather, maar voor mij persoonlijk is die film niet zo interessant, en kan ik meer genieten van Braindead, ook al is die film gewoon "slecht gemaakt"

Klik om te vergroten...

boogje zei:

Ja, oké. There Will Be Blood moest volgens velen winnen, maar het feit dat NCFOM een Oscar (onverdiend) heeft gewonnen zou nu echt toch geen invloed mogen hebben over hoe goed je de film beoordeelt.

Klik om te vergroten...

Dennoman zei:

Een beetje het levende bewijs dat je overal de naam Coen op kan plakken en het succes zal hebben.

Klik om te vergroten...

boogje zei:

Domino was echt om van te kotsen. Serieus...

Klik om te vergroten...

boogje zei:

Neen. Intolerable Cruelty, The Hudsucker Proxy en The Ladykillers waren geen énorme successen. The Ladykillers en Intolerable Cruelty werden zelfs over het algemeen vrij slecht onthaald. De gebroeders Coen hebben succes omdat ze zich keer op keer moeten bewijzen dat ze capabel zijn om geweldige films te maken, niet vanwege een domme hype. No Country For Old Men laat gewoonweg zien dat er vandaag de dag nog plaats is voor kwalitatieve cinema in Hollywood imo.

Geen Bruckheimer of Tony Scott-bullshit (The Last Boyscout is wel lekker dus no offence tegenover Tony Scott. ^^), maar twee creatieve breinen achter de schermen, een oerdegelijk script, uitgewerkte personages, sterke dialogen, degelijke cinematografie die zijn mankementen niet probeert te verbergen door flashy effecten, een boodschap en laat de camera's maar draaien...

Sober en sterk, meer niet.

Klik om te vergroten...

Dennoman zei:

... vroege werk van Zhang Yimou ...

Klik om te vergroten...

abronsius zei:

Not One Less gezien? Mijn favoriete Yimou.

Klik om te vergroten...

Zhang Yimou is een naam die iedere persoon die ook maar beweert iets te weten van de Chinese cinema overbekend in de oren moet klinken. Samen met Chen Kaige en Feng Xiaogang behoort deze man tot wat bij de Chinezen simpelweg bekend staat als "De Grote Drie", ofwel de drie regisseurs die de Chinese cinema voor eens en voor altijd op de kaart hebben gezet. Net zoals zijn twee collega's heeft Zhang er een gevarieerde carrière opzitten. Hoewel hij tegenwoordig het grote geld aan de Chinese kassa's weet binnen te rijven (voor zover dat gaat in een land waar piraterij welig tiert) met zijn epische prenten over de Chinese geschiedenis (zijn "threequel" bestaande uit Hero, House of Flying Daggers en Curse of the Golden Flower in chronologische volgorde), scoorde hij in het verleden vooral met diep, vaak historisch verankerd drama. Zijn eerste knaller was Da hong denglong gaogao gua (Raise the Red Lantern) en later kwam daar nog het unieke project Yi ge dou bu neng shao (Not One Less) bij, waarvoor hij pertinent weigerde echte acteurs te gebruiken en de rollen liet vertolken door mensen die hij letterlijk van de straat had geplukt, een aanpak waarmee hij veel succes oogste.

In 1994, zeven jaar na het begin van 's mans roemrijke carrière, maakte hij Huozhe (To Live), gebaseerd op het gelijknamige boek dat gevoelige thema's behandelt zoals het leven met het communisme en het overbruggen van een generatiekloof naar de moderne tijd.

China, het begin van de jaren '40. In een klein stadje nabij Peking woont de oude en gerespecteerde familie Xu in het huis dat al generaties lang van vader op zoon werd doorgegeven. Fugui (You Ge) is de heer des huizes, hoewel zijn oude vader nog steeds leeft en een haast strikt protocolaire rol vervult als de "pater familias". Hij is getrouwd met de bloedmooie Jiazhen (Gong Li) en heeft een dochtertje, Fengxia. Hoewel ze hun uiterste best doen de schone schijn tegenover de buitenwereld vol te houden, is alles niet peis en vree ten huize Xu. Fugui lijdt aan een allesvernietigende gokverslaving en wanneer hij op een avond hun hele hebben en houden vergokt in de dobbeltent van de sluwe Long'er (Dahong Ni) besluit Jiazhen dat er niet meer met hem samen te leven valt en vertrekt samen met Fengxia. Fugui besluit zijn leven te beteren en met de hulp van Long'er, die zich desondanks toch probeert op te stellen als een aimabel figuur, brengt hij zijn leven terug op het goede spoor door wat geld te verdienen door het opvoeren van poppentheater.

De straatarme en door de maatschappij uitgespuwde Fugui wordt herenigd met Jiazhen na enkele maanden afzondering en krijgt voor het eerst zijn pasgeboren zoontje Youqing te zien. Het hervonden geluk duurt echter niet lang, want algauw wordt het gebied overrompeld door het People's Liberation Army, het communistische leger, dat Peking weet te veroveren op de Nationalistische troepen van Ch'iang K'ai-shek. Fugui wordt samen met zijn vriend Chunsheng (Tao Guo) gevangen genomen en de twee ontwikkelen een innige vriendschap. Onder het beschermde statuut van krijgsgevangene wordt Fugui naar huis gestuurd en vanaf hier volgt de film het wel en wee van het gezin doorheen twintig jaar communistisch bestuur.

Zelden heb ik een Chinese film mogen aanschouwen met zulk sterk acteerwerk en drama dat zowel tot op het bot kan verkoelen als elke vezel in het lichaam verwarmen. You Ge bevestigt andermaal zijn statuut als sterkste karakteracteur die China rijk is en doet dat wel met verve. Ook Gong Li behoeft geen introductie. Voor de introductie van Zhang Ziyi (alle vrouwvolkminnende filmkijkers onder ons bijzonder goed bekend, al is het maar uit haar kleine rollen in onder meer Rush Hour 2, maar voor de Chinese filmliefhebber natuurlijk uit haar spetterende hoofdrollen in House of Flying Daggers en Crouching Tiger, Hidden Dragon) als nieuwe protegée van Zhang Yimou, was deze rol weggelegd voor niemand minder dan Gong Li. Als je het mij vraagt, komt Zhang nog niet eens in de buurt van de schaduw van Gong, die nog maar eens bewijst wat voor klassedame zij is en het acteerwerk dat zij in haar mars heeft nog een keer demonstreert. De rest van de cast zorgt voor de perfecte ondersteuning en weet prima decor te zetten voor het ongelooflijke verhaal van het gezin Xu.

Er is een oud Chinees gezegde dat zich letterlijk laat vertalen in "een oude man die aan de grens woont verliest zijn paard". Op zich betekent het niet veel voor een westers oor, maar het verhaal erachter leert ons dat niet elke slechte gebeurtenis noodzakelijk een slechte afloop moet kennen, en ook het omgekeerde: niet iedereen die een keer mazzel heeft zal uiteindelijk een mazzelaar zijn. Elke gebeurtenis in Huozhe kent een afloop die het verhaal op fundamentele wijze beïnvloedt, soms in positieve en soms in negatieve zin.

Huozhe is een staaltje Chinese cinema dat laat zien hoe het moet. Alleen al het feit dat de film nog steeds verboden is in China bewijst al dat het waarheden aanhaalt waarvan het communistische regime liever niet wilt dat ze aan de oppervlakte komen. Samen met Yi ge dou bu neng shao is dit gegarandeerd de top van het oeuvre van Zhang Yimou en een absolute aanrader voor iedere cinefiel die verder wil kijken dan zijn CGI- en kungfuminnende neus lang is.

Klik om te vergroten...