grungywout
Legacy Member
Wel, ik moet toegeven, deze heeft mij redelijk verrast. Afgaande op de trailer verwachte ik een enorm hyperkenetische thriller die gewoon moest worden gedragen door allerlei camerastuntjes maar uiteindellijk bleek het toch allemaal iets interesanter dan dat. Dit wilt niet zeggen dat het geen hyperkenetische thriller met hopen visuele truckjes is geworden. Integendeel, het tempo ligt vrij hoog en visueel ziet het er uit als een Guy Ritchie film op speed. Wat de film zo interesant maakt is het genadeloze pessimisme en stoicisme van deze film. Deze film is genadeloos hard ten opzichte van zijn personages en laat je echt geloven dat er in de wereld nog maar weinig goeds te vinden is en dat we niet meer kunnen doen dan gewoon ons lot ondergaan. Qua structuur lijkt het allemaal nog het meeste op een sprookje want eigenlijk is het het verhaal van een getormenteerd maar goedaardig personage die gedwongen wordt om alleen de nacht in te trekken en daar geconfronteerd wordt met kwaad (dat in alle vormen en maten bestaat) en verderf.
Jammergenoeg is het niet allemaal rozegeur en maneschijn. Het donkere pessimisme wordt soms een beetje te opvallend doorbroken door die typische hollywood politieke correctheid, er zijn blijkbaar nog steeds bepaalde zaken die taboe zijn en die men ten alle kost probeert te vermijden. Een ander punt van kritiek zou ook eventueel zijn dat de film wat diepgang mist, maar aan de andere kant zou dat dan wel weer het tempo van de film omlaag trekken. Wat het visuele aspect betreft wilt dat ook nogal vaak wat overweldigend zijn. Er worden hopen coole cameratruckjes uit de mouw geschud (je weet wel, het gewoonlijke bullettime spectacel dat tegenwoordig wel verplicht lijkt, maar ook klasiekere dingen zoals snelle pans, undercrancked steadycam stuff, ... Als het cool en hip is zit het erin), maar ze worden meestal toch nog op de juiste plaatsen gebruikt dus echt enorm storen deed het imo nooit echt.
Running scared heeft mij dus redelijk aangenaam verrast. Het is niet de meest diepgaande en baanbrekende misdaadfilm ooit gemaakt, is net ietsjes te politiek correct en misschien een beetje te hip voor zijn eigen goed, maar het heeft mij wel geboeid tot het einde.
7,5/10
Jammergenoeg is het niet allemaal rozegeur en maneschijn. Het donkere pessimisme wordt soms een beetje te opvallend doorbroken door die typische hollywood politieke correctheid, er zijn blijkbaar nog steeds bepaalde zaken die taboe zijn en die men ten alle kost probeert te vermijden. Een ander punt van kritiek zou ook eventueel zijn dat de film wat diepgang mist, maar aan de andere kant zou dat dan wel weer het tempo van de film omlaag trekken. Wat het visuele aspect betreft wilt dat ook nogal vaak wat overweldigend zijn. Er worden hopen coole cameratruckjes uit de mouw geschud (je weet wel, het gewoonlijke bullettime spectacel dat tegenwoordig wel verplicht lijkt, maar ook klasiekere dingen zoals snelle pans, undercrancked steadycam stuff, ... Als het cool en hip is zit het erin), maar ze worden meestal toch nog op de juiste plaatsen gebruikt dus echt enorm storen deed het imo nooit echt.
Running scared heeft mij dus redelijk aangenaam verrast. Het is niet de meest diepgaande en baanbrekende misdaadfilm ooit gemaakt, is net ietsjes te politiek correct en misschien een beetje te hip voor zijn eigen goed, maar het heeft mij wel geboeid tot het einde.
7,5/10



god thanks for witness protection 