Dennoman
Legacy Member
Engeland, 1891. Het landgoed van de familie Talbot ligt in een slaperig plaatsje, te midden van een ver uitgestrekt moeras met hier en daar een dorpje. Lawrence (Benicio Del Toro) is een beroemd theateracteur die zijn thuis in Amerika tijdelijk omruilt voor het natte, koude Engeland om er enkele opvoeringen van Hamlet te komen opvoeren. Wanneer hij een brief ontvangt van zijn broers verloofde Gwen Conliffe (Emily Blunt) waarin staat dat Ben (Simon Merrells) op een vreselijke manier om het leven gekomen is, besluit hij om onverwijld naar het familiale landgoed terug te keren.
Op het landgoed wordt hij ontvangen door zijn vader John (Anthony Hopkins), die ondanks de recente tragische gebeurtenissen onverstoorbaar zijn excentrieke goedlachse zelf is gebleven. Wanneer Lawrence het lijk van zijn broer aanschouwt is hij geschokt. De arme man werd letterlijk aan stukken gescheurd. De conclusie in het dorp is duidelijk: dit is het werk van een gevaarlijke gek. Wanneer zijn zoektocht hem naar een zigeunerkamp leidt, raakt Lawrence verzeild in een gruwelijke slachtpartij. Zelf wordt hij ook lelijk gebeten door het beest, maar geneest verrassend snel van zijn wonden. De geruchten die de ronde doen trekken de aandacht van Scotland Yard-inspecteur Abberline (Hugo Weaving), die zijn zinnen op Lawrence heeft gezet vanwege zijn psychiatrisch verleden. Pas op een nacht bij volle maan komt de ware toedracht naar boven: Lawrence werd gebeten door een weerwolf en is door de gruwelijke vloek aangetast.
Universal was in de jaren '30 slechts klein bier tussen namen als RKO en Warner Bros., maar toch oogstten ze veel succes met hun horrorfilms. Dracula, Frankenstein en The Mummy waren de grote kleppers, maar in 1941 werd daar nog een vierde aan toegevoegd: de wolfman. De originele productie werd met een voor die tijd astronomisch budget opgenomen (tenminste voor een B-film) en werd een instant klassieker. Lon Chaney Jr., zoon van legendarisch horroracteur Lon Chaney Sr., had nu ook zijn eigen iconische filmmonster gecreëerd en zou de enige acteur worden die zijn creatie ook doorheen alle sequels en spin-offs zelf zou gaan spelen. Ook Claude Rains (later bekend uit onder meer The Phantom of the Opera en Casablanca) zette een magistrale vertolking neer als de goedlachse John Talbot. Het is dus maar de vraag of men anno 2010 met alle moderne filmtechnologie tot hunner beschikking, men erin zou kunnen slagen een hommage aan deze voor alle monsterfreaks heilige klassieker te kunnen draaien.
Gelukkig is het antwoord een klinkende "ja". Wanneer je een karakteracteur als Benicio Del Toro of Anthony Hopkins gaat combineren met productiedesign dat overzien wordt door legendarisch make-up artist Rick Baker, weet je dat het resultaat gewoon niet slecht kan zijn. Iemand als Baker heeft overduidelijk al zijn hele professionele carrière gewacht op de kans om deze film te kunnen doen, en bij namen als de zijne weet je gewoon dat ze deze kans ten volle zullen benutten. De grootste legende in de moderne filmgrime stapte zélf naar de studio om de film te mogen maken, dan weet je wel hoe de vork in de steel zit.
En wat voor prachtwerk heeft Baker verricht. De klassieke make-up is terug te vinden, maar heeft enkele moderne updates gekregen. Mijn metgezel kon zijn oren niet geloven toen ik hem na afloop vertelde dat de wolfman middels make-up was gecreëerd en niet puur met CGI. Zo zag het er immers uit, vond hij. Griezelig realistisch, zoals het hoort. Zoals je van Baker wel mag verwachten, komt er ook lekker wat gore aan te pas. Over een PG-13 rating maakten de jongens en meisjes achter deze prent zich duidelijk niet druk, dat haalden ze sowieso niet meer met iemand als hem aan boord.
Hopkins en Del Toro staan beiden prima te acteren en in de scènes waarin ze tegenover elkaar staan druipt de spanning en rivaliteit er vanaf. Hoewel zij duidelijk de show stelen, staat Emily Blunt ook haar mannetje als de ietwat tere, doch vastberaden Gwen.
De gothische horrorscore van Danny Elfman past als gegoten bij de sfeervolle duistere beelden en vaak maakt men gebruik van diepe motieven om het naderende onheil kracht bij te zetten. Als een hartslag stuwt de muziek de film moeiteloos vooruit en laat de film af en toe aanvoelen als een ritje op de achtbaan.
The Wolfman doet het origineel alle eer aan, en dat was een hele klus. Diep uitgekiende production value, sterke acteerprestaties, wervelende muziek en een tyfusberg aan schrikmomenten zorgen ervoor dat de toeschouwer altijd op het puntje van zijn stoel zit. Je zou er bijna spontaan van naar de maan huilen.
9,0
Op het landgoed wordt hij ontvangen door zijn vader John (Anthony Hopkins), die ondanks de recente tragische gebeurtenissen onverstoorbaar zijn excentrieke goedlachse zelf is gebleven. Wanneer Lawrence het lijk van zijn broer aanschouwt is hij geschokt. De arme man werd letterlijk aan stukken gescheurd. De conclusie in het dorp is duidelijk: dit is het werk van een gevaarlijke gek. Wanneer zijn zoektocht hem naar een zigeunerkamp leidt, raakt Lawrence verzeild in een gruwelijke slachtpartij. Zelf wordt hij ook lelijk gebeten door het beest, maar geneest verrassend snel van zijn wonden. De geruchten die de ronde doen trekken de aandacht van Scotland Yard-inspecteur Abberline (Hugo Weaving), die zijn zinnen op Lawrence heeft gezet vanwege zijn psychiatrisch verleden. Pas op een nacht bij volle maan komt de ware toedracht naar boven: Lawrence werd gebeten door een weerwolf en is door de gruwelijke vloek aangetast.
Universal was in de jaren '30 slechts klein bier tussen namen als RKO en Warner Bros., maar toch oogstten ze veel succes met hun horrorfilms. Dracula, Frankenstein en The Mummy waren de grote kleppers, maar in 1941 werd daar nog een vierde aan toegevoegd: de wolfman. De originele productie werd met een voor die tijd astronomisch budget opgenomen (tenminste voor een B-film) en werd een instant klassieker. Lon Chaney Jr., zoon van legendarisch horroracteur Lon Chaney Sr., had nu ook zijn eigen iconische filmmonster gecreëerd en zou de enige acteur worden die zijn creatie ook doorheen alle sequels en spin-offs zelf zou gaan spelen. Ook Claude Rains (later bekend uit onder meer The Phantom of the Opera en Casablanca) zette een magistrale vertolking neer als de goedlachse John Talbot. Het is dus maar de vraag of men anno 2010 met alle moderne filmtechnologie tot hunner beschikking, men erin zou kunnen slagen een hommage aan deze voor alle monsterfreaks heilige klassieker te kunnen draaien.
Gelukkig is het antwoord een klinkende "ja". Wanneer je een karakteracteur als Benicio Del Toro of Anthony Hopkins gaat combineren met productiedesign dat overzien wordt door legendarisch make-up artist Rick Baker, weet je dat het resultaat gewoon niet slecht kan zijn. Iemand als Baker heeft overduidelijk al zijn hele professionele carrière gewacht op de kans om deze film te kunnen doen, en bij namen als de zijne weet je gewoon dat ze deze kans ten volle zullen benutten. De grootste legende in de moderne filmgrime stapte zélf naar de studio om de film te mogen maken, dan weet je wel hoe de vork in de steel zit.
En wat voor prachtwerk heeft Baker verricht. De klassieke make-up is terug te vinden, maar heeft enkele moderne updates gekregen. Mijn metgezel kon zijn oren niet geloven toen ik hem na afloop vertelde dat de wolfman middels make-up was gecreëerd en niet puur met CGI. Zo zag het er immers uit, vond hij. Griezelig realistisch, zoals het hoort. Zoals je van Baker wel mag verwachten, komt er ook lekker wat gore aan te pas. Over een PG-13 rating maakten de jongens en meisjes achter deze prent zich duidelijk niet druk, dat haalden ze sowieso niet meer met iemand als hem aan boord.
Hopkins en Del Toro staan beiden prima te acteren en in de scènes waarin ze tegenover elkaar staan druipt de spanning en rivaliteit er vanaf. Hoewel zij duidelijk de show stelen, staat Emily Blunt ook haar mannetje als de ietwat tere, doch vastberaden Gwen.
De gothische horrorscore van Danny Elfman past als gegoten bij de sfeervolle duistere beelden en vaak maakt men gebruik van diepe motieven om het naderende onheil kracht bij te zetten. Als een hartslag stuwt de muziek de film moeiteloos vooruit en laat de film af en toe aanvoelen als een ritje op de achtbaan.
The Wolfman doet het origineel alle eer aan, en dat was een hele klus. Diep uitgekiende production value, sterke acteerprestaties, wervelende muziek en een tyfusberg aan schrikmomenten zorgen ervoor dat de toeschouwer altijd op het puntje van zijn stoel zit. Je zou er bijna spontaan van naar de maan huilen.
9,0
Gelukkig had ik een gratis ticket.
bij ons gelukkig geen krapuul (en als het er was, zou ik die vermoord hebben 