ik ben gisteren naar un "long dimanche ..." gaan kijken en hij viel me eigenlijk wat tegen. De beelden zijn inderdaad ongelofelijk, ik heb me bij momenten echt zitten vergapen aan wat ze op het scherm tevoorschijn toverden. Het zelfde kleurenpatroon van in Amélie doet het nog steeds bijzonder goed. Sommige shots zijn echt fantastisch, ge ziet echt duidelijk dat em nie op geld heeft moeten kijken deze keer. Op de muziek & de acteurs (al wie Amélie gezien heeft zal een aantal oude bekenden tegenkomen) is ook niks op aan te merken. Maar ik heb mij op geen enkel moment kunnen inleven in het verhaal of de personages. Je krijgt af te rekenen met een 20 tal korte verhaaltjes die zo kort zijn en zo snel op elkaar volgen dat de inleving daaronder boet. Ik voelde niks bij dit verhaal, ik zat erbij en ik keek ernaar. En nee, ik was niet de enigste veel mensen denken er hetzelfde over. Al moet ik voor de eerlijkheid wel toegeven dat ne gast in mijn rij wel aan het snotteren was (sissy

)
Samenvattend, een film met een ongelofelijke cinematografie maar zonder ziel.
Der zat veel meer in deze film. Een gemiste kans
Twee sterretjes krijgt em van mij