Wat Herman Brusselmans zegt over zichzelf, merk ik ook bij mezelf. Ik heb ook de gewoonte om heel laat op te blijven en ellenlange posten te maken over wat in me omgaat, hoe ik over het leven denk of over de onderwerpen die me interesseren. Ik vind het alleen jammer dat ik iets minder ben in het schrijven van fictie, omdat ik gewoon zelden lees. Nu had ik dat ook bij films, en heb ik me daar bewust meer in gegooid, en pakt dat positief uit. Nu moet ik misschien het zelfde doen voor boeken. Eigenlijk zou het wel een droomjob zijn. Zo een leven zoals dat van Herman zou me wel liggen. Soms heb ik echt het gevoel dat ik ga gaan slapen (ik heb recent al gedacht) dat ik super veel moet op schrijven/ drang om iets op te schrijven en van daaruit verder te gaan.
Alleen zou dat altijd over de oorsprong des levens gaan, over ethiek en over dingen waar ik nog niet weet waarover het zal gaan, maar die zo evolueren naarmate je met iets bezig bent. Zo zal je schrijfstijl of de inhoud van je boeken naargelang je ouder wordt ook evolueren. Ik heb een zeer goede talenkennis, en ik heb eigenlijk quasi nog nooit een boek gelezen, dus indien ik eraan begin zou ik eigenlijk vanuit een tabula rasa een boek opschrijven, en nu ik eraan denk. Eigenlijk zou het wel een interessant project zijn. Mocht het mislukken, kan het nog altijd aanzien worden als studiemateriaal. Ik ben er namelijk van overtuigd dat je boeken evolueren naarmate je ook meer leest en ook meer bagage opbouwt. Nu, die bagage heb ik zeker wel, alleen de leeservaring niet.
Nu, ik herken echt veel van wat hij zegt. Van gaan slapen wanneer je de vuilkar hoort, de vogeltjes hoort en de typische ochtendgeluiden of wanneer het licht is. Meestal ga ik gaan slapen tussen 4 en 6u en word ik wakker rond 1-2u. Nu ligt het ritme zelfs een beetje later. Ik ben bijvoorbeeld nog steeds wakker. Misschien moet ik zijn boeken maar eens lezen, hij zei dat het nachtboeken zijn en dat mensen die in de nacht leven het beter zouden begrijpen.
(sluikreclame, foei!)