Gisterenochtend vertrokken en deze avond terug thuisgekomen en heb heel wat films gezien in die periode, iets teveel want ik voel me ondertussen wat ziekjes.
An unfninshed life: Een ongeloofwaardig drama waar de regisseur z'n thema's zo duidelijk naar voorbrengt dat het allemaal heel erg zielig begon te worden. Hij legt het er niet vingerdik op maar cerveladik op, terwijl hij nochtans over een cast beschikte om U tegen te zeggen. Spijtig dat Freeman en Redford in deze rommel tegen elkaar werden uitgespeeld.
History of violence: now this was some groovy shit! Cronenberg speelt met alle conventies van het genre en maakt hier zo'n brutaal filmpje van, dat werkelijk spijkers met koppen slaat. Viggo Mortensen is uitstekend gecast als de perfecte schoonzoon met een scherp randje. Klasse!
Red Eye: Craven fabriceert hier een relatief origineel filmpje dat eerder entertainend dan spannend is maar soms is dat genoeg. Cillian Murphy heeft de kans zich volledig uit te leven als psychopaat en dat is de film serieus ten goede gekomen. Het is vooral dankzij zijn rol dat de film nu niet ergens op het onderste rek van de videotheek zou liggen.
Corpse Bride: Voldeed perfect aan mijn verwachtingen en toegegeven, die lagen niet al te hoog. Animatiefilms doen me sowieso al niet veel en Burton's nieuwe brengt daar geen verandering in. Wel lollig en visueel is het prachtig maar ja, ik kon niets anders doen als m'n schouders eens ophalen en mij 'klaarmaken' voor de volgende vertoning.
The Weather Man: Die volgende vertoning was dan The Weather Man, de nieuwe van Gore Verbinski met Nicolas Cage. Volgens de wetten van de logica zou dit een stinker van formaat geweest moeten zijn maar hup se, ik was aangenaam verrast. Cage is perfect gecast als de beroemde maar irritante schertsfiguur en Verbinski kan best wel een stukje filmen eigenlijk. De film bevat genoeg leuke scenes en we hebben goeie bijrollenan onder meer Michael Caine en Gil Bellows(die kerel van the shawshank redemption, nu weet ik het dus terug!) zodat we toch wel van een voldaan de zaal uitstrompelden. Dat was het, gelukkig, voor woensdag.
Een decadance later was het tijd voor
Lonesome Jim: Tot nu de verrassing van het festival. Het is nog steeds geen grote film maar afgaande op de kritieken zag dit er toch niet erg rooskleurig uit. Rooskleurig is eigenlijk het foute woord want Lonesome Jim was wel een straffe film maar eerder zwartgallig dan rooskleurig te noemen. Wanneer ik Casey Affleck een upgrade van Ben Affleck noem is dat een fameus understate want de man kan een potje acteren en over z'n broer zullen we maar zwijgen. Lonesome Jim is een ongelooflijk cynische, deprimerende maar vaak hilarische film. Buscemi heeft dat goed gedaan!
Elizabethtown Het was enorm moeilijk om deze film op voorhand in te schatten. Langs de ene kant hebben we Cameron Crowe wiens films vergelijkbaar zijn met mensen die je vanaf moment één niet kan uitstaan maar hoezeer je ook tegenstribbelt uiteindelijk toch toffe peren blijken te zijn. Dan hebben we immer betoverende en onwaarschijnlijk mooie Kirsten Dunst in een rol die natuurlijk niet zo veeleisend is maar we mogen dat toch niet onderschatten. Mijn kop eraf als na de film niet iedereen na de film naar de Kirsten Dunst-fanshop gelopen is en als die nog niet bestond open ik er binnenkort wel één! Maar we hebben het natuurlijk niet gehad over mossel van het jaar, Orlando Bloom. Hij heeft de dubieuze gave om een film volledig te verkloten(zie Kingdom of Heaven) maar hier voelt hij zich duidelijk beter in z'n sas. Ik durf niet beweren dat hij goed staat te acteren maar enfin, hij stoort niet echt(tot zover dat dat mogelijk is met die melkmuil) Elizabethtown is een aardig komedietje dat heel wat leuke momentjes kent dankzij de weeral voortreffelijke soundtrack(Free bird!) hoewel Crowe ook wel durft te overdrijven zodat het allemaal wat geforceerd begon aan te voelen. Maar ja, who's complaining als Kirsten meedoet.
Tot zover mijn kijkverslag van twee dagen Gent en tevens mijn langste post ever!