Morinfen zei:
Closer: waarom kiezen voor Roberts als je Portman hebt? Erg geslaagde film though, met sterke acteerprestaties (Clive Owen is een revelatie) en voortreffelijke, bijwijlen hilarische dialogen. En Portman in string.
Ook ik zat gisteren dichtbij de DVD-speler om
Closer te beschouwen. De film moest het hebben van dialoog, en had het daar goed van. Lang geleden dat ik nog eens een film heb gezien zonder een enkele actiescene of erotische scene - de scene in de stripclub was eerder pijnlijkzielig dan erotisch - dat toch kon boeien. Minpuntje was Julia Roberts, al was haar punt net iets minder min dan het doorgaans is, samen met een huilende Jude Law. Sommige acteurs blijven beter gewoon in hun gewenste rol.
Clive Owen was best goed en die Portman, die viel mee, al ontgaat de commotie rond haar me nog steeds.
De film zou meer waarde hebben via een trager medium, zodat alle
witz in de dialogen je goed kunnen doordringen. Al bij al mooi te zien hoe Jude Law emotioneel volledig werd vernietigd door iemand die eerst de underdog leek.
Vrijdag moest ik normaal naar een gehuurde
Long Dimanche de fiandiges kijken, maar mijn aandacht werd weggetrokken door twee onverwachte zaken op de buis:
Zorro en
Simon Birch. Zorro was niet overtuigend genoeg om me van de film weg te houden (en ik had 'em al eens gezien), Simon Birch daareentegen wel. Die hing nog in mijn geheugen als een van de enige films waarbij ik huilde, misschien zelfs de eerste. Daarom gaf ik hem nog eens een kans, want met al dat geluk rond me tegenwoordig ben ik vergeten hoe zou tranen kunnen smaken, en wanneer spaarzaam en omzichtig gebruikt, zijn tranen een teken van de meest bevredigende emotie: oprecht verdriet.
En dat kwam er bij deze film, hoe hard het er ook uit geforceerd wordt. Het heeft iets te maken met de wereld zien door kinderogen, met toekomstdromen, de dromen van kinderen ooit meer te zijn als de middelmaat, als het al niet minder is voor een ventjke als Simon die op voorhand al weet dat een normaal meisje hem nooit zal willen kussen, zoals ze geen kikkers kussen tenzij ze volledig mentaal labiel zijn. Simon's uitlatingen tegen een bekrompen dominee verdienen al eer op zich.
Un Long Dimanche de Fiancailles
Er zijn maar weinig films die mijn mening in het midden laten, dit is er zo een zeldzaam eentje van. De film had een mooie stijl mee, een leuk surreeel gevoel, een tint dat gruwelijkheden kon brengen op een speelse wijze zonder te hard te schockeren. Alsof de gebeurtenissen maar een dagdagelijks deel waren van leven toen, en eigenlijk, op een gegeven moment in die tijd, waren ze dat ook geworden. Het had ook die Amelie-magie, het kinderlijke, het naieve, het dromerige. Ietsje voorzichtiger aangebracht dan
Le Fabuleux Destin, misschien omdat het deze keer stoelde op een stevig onderbouwd werk. Dat allemaal was erg mooi om naar te kijken.
Minder leuk was de overvloed aan namen, plaatsen en gezichten die je meegegeven werden. Er is een limiet aan wat hersenen normaal, zonder extra opzettelijke inspanning, kunnen verwerken, en dit zat er ruim over. Zeker als het zich allemaal in een context bevindt die ons wat vreemd is, de meesten onder ons spreken doorgaans geen Frans, hebben weinig mensen in onze sociale kring met welklinkende Franse namen, en hebben geen geoefend herkenningspatroon voor tronies van soldaten die er allemaal wat vies, vuil en vermoeid uitzien. De ene is de andere, zoals die ene zwarte piet ook de andere is. Daar malen we niet om.
Dat maakte deze film ietwat frustrerend om te volgen, en daaruit volgend te lang. Het is een gift als je je daar geen zorgen over kan maken, deze film is uitstekend voor zij die er weinig om kunnen geven. Of zij die hem tweemaal willen bekijken. Maar zoveel heb ik er nu ook weer niet voor over.