Matrix: Reloaded
Het toch wel alomgekende vervolg op de oerdegelijke en visueel vernieuwend en verpletterende matrixfilm uit 99. De film start zoals de vorige, een soloperformance van Trinity. Wegens de voorbije jaren plat te zijn gebombardeerd door bullettimespektakels en derivaten maakte dit al heel wat minder ophef dan de kraanvogeltechniek destijds. Desalniettemin lijkt een sterke sequel zich te gaan ontplooien. Zelfs Neo, gehuld in een soort schaakpionwade, slaagt erin een goed gevecht neer te zetten gekruid met een mopje. Hell yeah, de eerste tien minuten waren definitely matrix. Maar dan begint het onmiskenbaar sequelvormen aan te nemen. Alles moet grootser, alles moet een overdosis aan waaaw-gevoel oproepen. Het vliegen op zich kan er misschien nog door, het superman-cg techniekje was er way over. Wat volgt is een heel wat minder intelligente film, al doet het bij vlagen nog een poging, die zich totaal overgeeft aan actiescenes.
Niets aan het handje zou ik gezegd hebben na de eerste film. Wel degelijk iets aan het handje bij deze film. De meest irriterende sequens is deze met de honderden Smiths. Thans start dit ook denderend met een fan-tas-tische monoloog van Weaving (purpose etc) en wat moves van Reeves. Eén minuut verder valt mijn mond open van verbazing. Een volledig digitale Neo loopt wat in het rond tussen digitale Smithjes. Ronduit belachelijk. Dat je eens één karakter vervangt door een digitale kopie (te zien in de scene waar een agent zich door kikkersprongen vergewist van een plaatsje op Trinity's Lexus zijn motorkap, daar was niets mis mee aangezien de rest wel echt was), geen probleem. Maar toch geen 3 minuten lang van dat. Dat was dan ook echt een teleurstelling. Voor de rest maken de Wachowski's er echt wel een degelijke actiefilm van. De gevechten bij de Merovingian zijn uiterst stylish, gekruid met een goede soundtrack en een mooie setting. De freewaychase is memorabel en groots, alleen een wat storend cg-einde.
Reeves mag blij zijn dat hij er zo 'cool' uitziet, en dat er niemand anders bekend echt op hem trekt. Die jongen kan nu eens voor geen knijt acteren. Wat een verschil met de al aangehaalde monoloog van Weaving in die scene. In de eerste Matrixfilm was het zelfs nog erger gesteld, dus dit was dan al een vooruitgang. De rest doet lustig hun ding, zonder echt iets bijzonders te doen. Al waren al die bijrolletjes bij de Fransman nu niet echt een toonbeeld van motivatie en talent. De fransman zelf vond ik dan weer om vingers bij af te likken, dat taaltje gecombineerd met zijn mimiek: woew!
Ze hadden beter de kaart getrokken van een simpel actiefilmpje zonder zichzelf serieus te nemen, al was dat dan weer onmogelijk door de toon en gedachtegoed van de eerste film. Wat die architect daar in zijn stoel afsteekt aan verklaringen was er over, zeker rekening houdende met de rest van de film. Het leek alsof ze het hele 'whatisthematrix?' van de eerste film wilden vereenvoudigen om meer kijkers te hebben, maar toch wat 'niveau' erin wilden steken om de fans van de eerste gelukkig te houden.
Ik hink wat op twee gedachten. Enerzijds blijft het natuurlijk actie zoals we nog nooit gezien hebben (overigens goed geregisseerd op dat vlak, alle gevechten zijn moeiteloos te volgen en goed in beeld gebracht) en legt het een visuele coolheid aan de dag. Anderzijds was het een dikke tegenvaller van een sequel die duidelijk de 'een gemiste kans'-sticker krijgt opgeplakt.Het feit dat ik de DVD bij de release ben gaan kopen zegt waarschijnlijk genoeg: Toch maar hier met die actie! (al moet ik van de derde niet veel meer weten)