Ik herinner mij nog levendig dat de 'Tomas Crown Affair' uitkwam en dat ik hem destijds in de bioscoop wou zien, alleen maar omdat Mr. Coolness Pierce erin meedeed. Ik heb die film nog steeds niet gezien (zoals zo vele die ik wil zien) en toevallig stootte ik in de bibliotheek op deze titel. Ik wist niet dat het een remake was, dus heb meteen de originele meegenomen. De film kon al niet meer stuk op voorhand omdat een al even coole Steve McQueen de hoofdrol speelt.
Ik weet nu niet of ik deze onder het Heist-genre moet plaatsen of onder de klassieke politiethriller. Veel van de overval krijgen we niet te zien en veel tijd neemt het niet in. Het verhaal is niets nieuws (misschien in 68 wel? ik zou het niet weten). Veel heb ik hier niet over te zeggen eigenlijk, standaard.
Steve Mcqueen is cool as ice. Hij doet me voortdurend denken aan een nog Britsere versie van Daniel Craig. Hij speelt dat fantastisch, alles onder controle, een niet te verschalken high-brow. En dat met een charisma en karakterkop waar zelfs good old Pierce voor mij niet tegenop kan. Dunaway is geen topmodel, maar ze heeft iets en ze weet het. De dikke met zijn Ford vond ik ook nog leuk gedaan, fijn rolletje me dunkt. Op de rest heb ik niet echt gelet, McQueen rookte letterlijk en figuurlijk dat het een lieve lust is!
Way before The Hulk werd er hier al met splitscreens en comickaders gewerkt. Ik weet ook niet of dit nieuw is, maar deze techniek moet toch wel in zijn beginstadium gezeten hebben. Het heeft wel iets, maar het wordt wat verknald door het amateuristisch overkomen. De timing is niet altijd goed (zowelqua uitvoering als qua plaatsing in de film), maar het geeft wel iets mysterieus en flashy aan McQueens organisatie. Ook zeker een paar leuke camerastandpunten gezien zoals bijvoorbeeld het volgen van de rookbom.
Maar de meest geniale (Go Santa!) passage in deze movie is zonder de twijfel schaakscene. De spanning hangt er al een tijdje maar vanaf Dunaways heftige 'Try me!' spatte het van mijn doek. Het begint nog koel met Steve die even een wicht denkt te gaan ownen in een spelletje. Maar dan krijgt ook hij het moeilijk met de immer erotische spanning met Dunaway. Buiten enkele suggestieve bewegingen met de zwarte loper en een bloot vel van de linkerzijde van Faye valt er niets te zien, maar het is o zo zichtbaar. Als dan ook nog eens de fantastisch mooie mond (ge hebt chance dat ze al 66 is, Rihanna!) en lelijke vinger van Dunaway een gekantelde penetratie moeten voorstellen, laat Steve zich gaan en maakt een foute zet. Dunaway zet hem schaak, McQueen staat op en weet even niet wat doen. Hij kan zich niet meer concentreren en besluit Faye dan maar simpelweg te bangen. Wow, zo een partijtje schaak: anyday baby! De scene eindigt in een wazige, draaierige kleurenbrei die de sfeer perfect weet te visualiseren. Ik heb de scene drie maal teruggeskipped, geweldig gewoon.
Veel actie moet je niet verwachten, maar ik heb me hard geamuseerd. Van het moment ik hem ergens in een budgetbak tegenkom, schaf ik hem mij dan ook aan. Die schaakscene mag niet ontbreken in mijn aangroeiende collectie.