De dag van God is een rustdag, als dat vice versa ook geldt dan is het mij gepermitteerd om de DC van Any Given Sunday op een vrije dinsdagavond te bekijken. Ik voelde mij enigszins murw geslagen na de 160 minuten durende muiterij van namiddag, dus geen beter ogenblik om een al even lange adrenalinerush langs mijn netvlies te injecteren. Komt er nog bij dat ik wel eens een spelletje Madden kon smaken, dus ik neem voorovergebogen plaats voor mijn doek. Hand op de grond: "Hail Mary, 33, 58, 13 wide"!
De droom van iedere collegeguy in Amerika moet zowat quarterback worden zijn. Cap is dit maar loopt op het einde van zijn carriere, fysiek wordt het hem te zwaar. Zijn vervanger is Willie Beamen, een arrogante ***** die de man van het team wordt. Alleen is hij niet de teamspeler die coach Tony zou willen dat hij was. Het is een ***** voor iets, dus hij hoort de rest van het team wat te disrespecten. Hij dist iedereen, smijt de ene goede pas na de andere, laat op elk veld wel een kotsplekje achter en heeft zijn eigen liedjes (MTV Made misschien?). Er volgen wat moraallessen, Tony's carriere dreigt ook op zijn laatste beentjes te lopen omdat hij nog uit een ander tijdperk stamt, het negerzijn wordt nog wat uitgespeeld en uiteindelijk komt alles samen in the big finale van de playoffs.
Ik moet weinig van Foxx weten, maar aangezien hij hier niet echt moest acteren was het wel ok. Het kwam overeen met wat hij moest doen in de film. Pacino staat op autopilot, het eerste kwartier/halfuur lijkt hij wel een gepolijste en cleane Tony Montana in een dugout ipv Tony D'amatto. Schreeuwen en vloeken, hese stem, opgepompte aders..maar niet het fijnere acteerwerk waar we hem allemaal wel voor loven. Diaz, sorry lieverd maar je kwam niet evil over. De gezichtsuitdrukking straalde geen autoriteit uit, waardoor ze dus door de mand viel. Quaid zijn screentime is veel te klein, de rest van de cast zet een goede prestatie neer. Vooral de kleedkamerscenes kwamen geloofwaardig en krachtg over.
160 minuten was wel wat te lang, Stone. Je kan dat pompeuze en opgefokte sfeertje niet volhouden, toch niet met dit verhaal. Footballwedstrijdjes zijn leuk, harde tackles zijn fun..maar te veel is te veel. Ik heb drie lange passes geteld waar je tien seconden (30 in totaal dus smartasses) in slowmotion naar een dwarrelende eierbal zit te kijken...en waarvan je helaas ook al weet wie hem zal vangen. Verder is de Stonestempel duidelijk terug te vinden, zevenduizend verschillende beeldstijlen kruisen elkaar in 5 seconden. Dit draagt wel bij aan de enorm krachtige impact die de film heeft. Dankbaar natuurlijk, harde tackles gemonteerd op een hippe en dreunende soundtrack. Combineer dit met een kleurrijk stadion, regen en overwinningsdansjes en iedereen kan zich zo de beelden voor ogen houden. Ik herinner mij trouwens niet dat Stone zoveel in beeld kwam in de gewone versie, het is wel een tijdje geleden dat ik hem zag..
Het was zeker wat ik verwachtte en waarom ik naar een sportfilm zou kijken. Jammer van de wat dodere interbellumpjes, anders had ik mij heel goed geamuseerd. Nu zal ik toch twijfelen om hem nog eens op te zetten, 160 minuten is niet niets.