Allez, finalement ben ik dan toch aan mijn Superbitversie van Black Hawk Down begonnen. De verwachtingen lagen hoog want zulke producties zorgen altijd voor een ongelooflijk indrukwekkende visuele warfare. Daarbij stond Scott aan het roer, een man met enige faam die wel een epos kan neerzetten. Als derde factor was er de recente nederlaag van mighty US, dus geen oldschool vietnamdrama maar met moderne apparatuur die hun mindere moet erkennen.
Ergens in een godvergeten hoofdstad met een zoveelste lachwekkende naam wordt er een koppel negertjes ingerekend door de US. Simpel opdrachtje loopt mis en er vindt een guerilla-oorlog plaats. De titel wordt twee maal ten uitvoer gebracht en nu is het zaaks zo snel mogelijk iedereen (dead or alive!) weg te krijgen uit de Afrikaanse heksenketel. Dat is eigenlijk het verhaal, ik heb nergens meer achtergrond (verdorie een gemiste kans, kijk wat ze met vietnamfilms aanvangen) gezien. Buiten één oneliner over politiek in Afrika. En het ridicule einde.
Olala vrienden, wat een uitsluitende mannelijke topcast zit hier in deze prent verscholen. En ik kan, buiten Orlando Bloom zijn 3 minuten screentime, niemand beschuldigen van ongeloofwaardig gedrag. Hartnett amuseert zich rot als schreeuwende leider (hij en films over het leger gaan niet altijd zo goed samen) en heeft een goede interactie met zijn team. 50 jaar na datum hangt Sizemore ook hier weer de zich gezapig verplaatsende brulkikker uit, ook met evenveel schwung als toen. Fichtner, McGregor, Shepard, .. allemaal in zeer goede doen. Maar ster van de show is Bana, uiterst cool in uniform. Hij heeft de heldenrol, de man die niet versaagd. Voor de rest passeren er een shitload aan ****** die hun gekende overacting bij emoties naar hartelust kunnen tentoonspreiden. Buiten Bloom vond ik die van trainspotting ook niet passen. Zijn luchtig personage irriteerde me meer dan mij te diverteren.
Maar wat een visuele pracht. De, wel te lange, intro op de basis is mooi gedaan, ook al zijn het klassieke beelden. Kijk nu Bay, klassieke helikopterbeelden en "Zie mijn ondoordringbaar armor en wapens!"-voorbereiding gemonteerd op frisse muziek (ik heb Voodoo Child gehoord, wat een ironie. Maar ook een lied van Stone Temple Pilots, dat ik maanden valselijk heb versleten als een Nirvanacompositie). Het geeft meteen meer toegang en werkelijkheid aan het leger. De actiestukken (bvb als een Hawk neergaat) zijn overdreven, maar niet genoeg om over de grens van et irreële te gaan. Scott zet bombastische ongevallen en schietscenes neer, maar weet dit een realistische feel te geven zonder in te boeten op het visuele. De nachtaanval is voor mij de enige scene die wel over die grens gaat. Tussen die helse kogelregens door, zit er ook emotie. Pakkende scenes zoals de piloot die gevangen wordt laten het absurde ervan zien. Alleen had ik hier graag de achtergrond dus gehad, dan had dat absurde nog meer werkelijkheid gekregen. En dan nog een dikke pluim voor de DTS-track op deze release. Verdorie, zonder twijfel de beste geluidseffecten die ik hier heb afgespeeld. Jammer van de soms slechte sync van schoten, maar dat valt niet hard op door de chaos. Meer van dat!
Het is dus een schitterende actiefilm geworden, jammer van de politieke zwenk die er op het einde aan gegeven wordt (komaan). Maar als ik nog eens harde actie wil zien die strak gecut en fantastische in beeld gebracht is, dan wordt het deze opnieuw!